Donderdag 5 november 2026

Gisteravond zijn we na het diner naar de Grand Bar gegaan. Het was al opgevallen dat we daar de avond ervoor geen bezoek hadden gebracht. Het wordt deze reis schipperen om alle bartenders tevreden te houden… Barman Joshua wil vanavond iets speciaals voor ons maken. Hij noemt het een Grasshopper en het lijkt een beetje op een Espresso Martini met een hint van mint. Best lekker.

Door naar de volgende afspraak bij Riche in de Teodora Lounge. Hij heeft zelfs bordjes “Resereved” neergezet bij de barkrukken voor ons en voor de medereizigers uit Dedemsvaart. Het is weer erg gezellig, maar we maken het niet al te laat en al te bont, want we moeten wel een beetje fit zijn voor de excursie naar de Caminito del Rey.

Het schip ligt vanmorgen al in de haven van Malaga als we wakker worden. De verzameltijd voor onze excursie is 10 uur, dus we kunnen in alle rust douchen en ontbijten. Onderweg naar het verzamelpunt zien we dat de bussen gewoon bij de terminal staan buiten. Dus we lopen meteen naar de uitgang en naar de bus. We zijn niet eens de eersten, maar kunnen nog wel een mooi plekje vinden in de bus.

Met gids Juan-Antonio en chauffeur Antonio gaan we op weg naar het achterland van Malaga. We zien in de stad al de kerstversiering hangen. Vooral in de straat die langs de kathedraal loopt staat schitterende versiering, die we kennen van eerdere bezoeken aan Malaga.

De route gaat de bergen in en als we de eerste bergruggen gepasseerd zijn gaan we door de vallei van de Rio Grande. Hier staan de velden vol met citrus bomen, met name sinaasappels en citroenen. Bij het pittoreske witte bergdorpje Ardales gaan we de snelweg af. Vanaf hier is het nog 12 kilometer over smalle bergweggetjes naar de toegang van de Caminito del Rey.

Na ongeveer een uur rijden komen we aan en gaan we de bus uit. Je kijkt hier uit over het grote Guadalhorce Rerservoir, een groot stuwmeer. We gaan lopend verder met de groep en gids Antonio, naar de officiële ingang van de Caminito. Hiervoor moeten we eerst een stuk door een lange lage tunnel. Er is gelukkig wel verlichting aangebracht in de tunnel, dus iedereen komt er zonder kleerscheuren weer uit.

Bij de ingang van de Caminito kunnen we nog even een sanitaire stop maken en dan worden we verdeeld in groepen. Elke groep krijgt een eigen gids van de Caminito mee. We krijgen oortjes uitgedeeld om haar goed te kunnen horen en het belangrijkste van vandaag: de helm. Deze moeten we de hele wandeling te allen tijde ophouden. We krijgen een quiz vraag wat je vooral niet moet doen als je ergens een rotsblok hoort vallen. Co raadt het goed: niet omhoog kijken!

We gaan van start en komen eerst langs één van de waterkrachtcentrales hier. Deze centrales zijn al meer dan een eeuw oud. En ze zijn de aanleiding voor het aanleggen van de Caminito. Het is een pad wat in de wanden van kloof Gaitanes werd aangelegd voor de werknemers die de reservoirs en het waterkanaal van de centrales moesten onderhouden. Koning Alfonso heeft het pad officieel geopend. Daarvoor kwam hij halverwege het pad aan met de trein, liep over een brug om bij het pad te komen. Maar vanwege het slechte weer liep hij er maar een heel klein stukje over. Vandaar de naam Caminito del Rey, het Koningspaadje.

Het begin van het pad is al meteen spectaculair. De kloof is hier heel smal en het pad van houten balkjes ligt tegen de rotswanden aan “geplakt”. Je moet beslist geen hoogtevrees hebben om hier te lopen. Het pad is gelukkig wel eenrichtingsverkeer. Iedereen loopt van noord naar zuid en shuttlebusjes brengen je aan de andere kant weer terug naar het beginpunt.

Tijdens de wandeling zien we hier en daar nog stukken van het oude pad, waar soms ook treinrails in is verwerkt. Toen het waterkanaal werd vervangen door waterbuizen, was het pad eigenlijk niet meer nodig en raakte het in verval. Er gebeurden steeds meer ongelukken met wandelaars en nadat er zelfs een paar ervaren bergbeklimmers omkwamen werd het pad gesloten en de startpunten onklaar gemaakt. Na de restauratie is het weer een veilig pad met overal relingen.

Als we een heel stuk verder zijn, gaat het pad over in een normaal bergpad en genieten we van de mooie natuur hier. We krijgen wat uitleg van de gids over de flora en fauna hier. We zien onder andere gieren hoog in de lucht vliegen en op de grond zien we de Palmito, de enige (kleine) palmsoort die van origine in Spanje voorkomt.

Dan gaat het pad weer tegen de rotswanden aan en moeten we nog een paar spannende hangbruggen passeren. Er is ook een punt gemaakt met een glazen plateau, waar je met maximaal 4 personen op mag staan. De gids neemt dan een foto van je, richting de eerste hangbrug. Co en ik zijn op dat moment een heel eind uit elkaar geraakt, zodat we maar los van elkaar op de foto gaan.

Bij de eerste hangbrug zie je ook de waterbuis lopen en je hebt zicht op de treintunnel aan de andere kant van de kloof. De tweede hangbrug is een heel stuk langer en dat merk je. Het voelt alsof je dronken bent, want je wordt van links naar rechts geslingerd.

En dan zit het pad erop. We hebben het heelhuids volbracht. We hebben er inclusief pauze en uitleg zo’n drie uur over gedaan. De benen, knieën en voeten hebben het goed volgehouden. Alleen op de laatste afdaling voelden we wel wat pijntjes hier en daar. We zijn blij dat we deze excursie gedaan hebben want het is echt een fantastische ervaring.

Beneden bij de rivier is een picknick plek met een paar standjes waar je wat te eten en te drinken kunt krijgen. Daar zien we ook een leuk souvenir beertje wat met ons mee mag. Na een tijdje lopen we met de groep weer naar de bus toe en rijden we terug naar de haven van Malaga.

We frissen ons op in de hut en selecteren alvast de foto’s voor dit blog. We genieten van het diner met één van onze favoriete voorgerechten: de steak tartaar. Die nemen we dan ook gewoon dubbel. Na het eten schrijven we dit blog in de wijnbar, onder het genot van een glaasje Gewürztraminer. Dus pin ons niet vast op spelfouten.

Morgen weer vroeg op in Cadiz voor een lange excursie naar Sevilla. Het verhaal daarvan volgt waarschijnlijk pas zaterdag.