Vrijdag 5 december 2025

Gisteravond was er om 23:00 uur nog een feestje op dek 9 bij het buitenzwembad. Voor dit “Martinique Bay” feest is tijdens de oversteek van de oceaan al verschillende keren gerepeteerd. Het ziet er heel kleurrijk en gezellig uit, maar we blijven er niet lang. We hebben al een gezellige avond gehad in het restaurant en in de Grand Bar, dus we zijn wel toe aan wat nachtrust.

Van het feest twee dekken boven onze hut horen we vannacht gelukkig weinig tot niets. We worden uitgerust wakker vanmorgen. Bij het ontbijt loopt het schip de haven van Point à Pitre binnen op Guadeloupe. Daarvoor moet kennelijk hard gedraaid worden, want de motoren voor het zijwaarts navigeren zorgen dit keer voor zoveel trillingen, dat het serviesgoed bijna van tafel gaat.

Onze excursie vandaag begint pas om 11:30 uur. We nemen even de tijd voor de krant op ons balkon. Ook kunnen we meteen zien hoe het buiten gaat met mensen die ontschepen. Volgende week gaan we in deze haven van boord. Er staan in ieder geval ruim voldoende taxi’s klaar, die ons dan naar de luchthaven kunnen brengen.

Voor de excursie lopen we gelijk door naar de kade. Het is even zoeken waar de bussen precies staan, maar dan ziet Co de Engelse hostess Kayleigh al staan. Ze gaat toevallig mee met ons vanmiddag. We zijn maar met een kleine groep van 11 gasten.

De bus gaat ons naar de watervallen van Carbet brengen. Hiervoor moeten we eerst over de Pont de la Gabarre van het eiland Grande-Terre naar het andere eiland Basse-Terre. Er zit een smalle zeestraat tussen de twee eilanden. Daarna rijden we langs de kust zuidwaarts.

Onze lokale gids vertelt ondertussen het één en ander over het leven op Guadeloupe. Zo zien we bijvoorbeeld hier en daar wat koeien grazen. Deze zijn allemaal eigendom van verschillende personen. Als je met iemand wilt trouwen, moet je wat te bieden hebben en een koe vertegenwoordigt dan een stukje van je kapitaal. Geen bitcoin maar beefcoin dus.

Bij het plaatsje Capesterre-Belle-Eau stoppen we heel even bij de hindoe tempel van Changy. Na het afschaffen van de slavernij werden er arbeiders uit onder andere India naar Guadeloupe gehaald, die helaas onder niet veel betere omstandigheden moesten werken. Er is nu nog steeds een grote groep hindoe bevolking op het eiland, die deze tempel in gebruik hebben.

Dan gaan we met de bus landinwaarts. De chauffeur en de gids laten ons een paar veel voorkomende bomen zien, zoals de Broodboom, waarvan de vruchten belangrijk zijn als basisvoedsel in de tropen. Verder zien we ook de Orleaanboom, of Koesoeweboom. Van de vruchten van deze boom wordt rode kleurstof gewonnen, die de oorspronkelijke Indianen gebruikten voor het beschilderen van de huid en het verven van haar.

Dan rijden we de bewoonde wereld uit en komen we echt in de natuur. We gaan door het tropisch regenwoud bergopwaarts. De weg wordt steeds smaller, steiler en bochtiger. Gelukkig hebben we ook vandaag weer een hele goede chauffeur. De prachtige route brengt ons naar het beginpunt van de wandelingen in dit Nationaal Park, op 560 meter hoogte.

Als de toegang geregeld is, gaan we met de groep de wandeling maken naar de waterval. We zien dat onze gids een regenjack aantrekt, oh jee… En inderdaad begint het al vrij snel tijdens de wandeling te regenen. Logisch natuurlijk, want je loopt in een regenwoud. Gelukkig wordt het ook snel weer droog.

Onderweg krijgen we nog wat meer uitleg van onze gids, over de flora en fauna hier in het regenwoud. We zien de Tabonuco boom, waarvan uit de bast een stof komt die lijkt op wierook, en een leuk vogeltje: het Antillen Dikbekje.

Het pad van de wandeling is best goed te doen. Sommige stukken zijn aangelegd met houten vlonders en andere stukken weer met grote stenen. Door de vochtigheid moet je wel een beetje uitkijken dat je niet uitglijdt.

Aan het einde van het pad volgt de beloning: een prachtig zicht op de 2e waterval van Carbet, van 110 meter hoog. Het water komt helemaal van de hoge rotswanden van de vulkaan La Souffrière, die met zijn top van 1.476 meter de hoogste berg in het Caribisch gebied is. Er zijn nog andere wandelpaden naar de 1^e en de 3^e waterval, maar die liggen op meer dan anderhalf uur lopen vanaf hier, en over moeilijker begaanbare bergpaden.

We genieten van het uitzicht, nemen natuurlijk een paar foto’s en gaan dan via dezelfde route weer terug naar de parkeerplaats. De gids is trots op ons, want de luchtvochtigheid is hier vandaag maar liefst 90%, waardoor het moeilijk is om je lichaamswarmte kwijt te raken. Zweten lukt dan niet zo goed meer.

We rijden met de bus weer terug naar Pointe à Pitre. Helaas wordt het verkeer op de route langs de kust steeds drukker, waardoor we hier en daar wat file moeten rijden. Dat doet een beetje afbreuk aan de natuur beleving die we vanmiddag gehad hebben. Van onze gids moeten we zeker nog eens terugkomen in de periode van carnaval. Dat moet hier een hele grote belevenis zijn.

Tegen 16:00 uur zijn we weer aan boord en nemen we een hamburger bij de grill als late lunch. Vandaag zullen er veel nieuwe gasten aan boord zijn gekomen en een aantal voor ons bekende gezichten zien we vanaf vanavond waarschijnlijk niet meer. Vanaf nu vaart het schip steeds dezelfde route van een week. Morgen komen we aan op Saint Kitts, dat is voor ons weer een geheel nieuwe bestemming.

Donderdag 4 december 2025

We hadden geen haast om weg te komen gisteravond aan de bar. Het schip komt vandaag pas rond 10:00 uur aan bij Martinique en voor de excursie hoeven we pas kwart over 10 present te zijn.

We worden dus ruim op tijd wakker en hebben alle tijd voor het ontbijt. Maar even stevig inslaan want we zijn pas  halverwege de middag terug en in de excursie is geen lunch inbegrepen. Misschien dat we onderweg wat kunnen kopen, maar een goede basis is nu even extra belangrijk.

Co haalt weer twee donuts van een etage lager, de verse jus d’orange wordt weer gebracht evenals de muntthee en twee kuipjes Nutella. In alle rust laten we het ons goed smaken.

Daarna toch even ook nog naar dek 9 voor een cappuccino voor Jeroen en nog een verse jus voor Co. Weer even gezellig een beetje bijkletsen met de bartenders en dan gaan we naar de hut waar we nog voldoende tijd hebben om de krant te lezen en vanaf ons balkon het binnen varen van de haven mee te maken.

Een kwartier voor de geplande tijd, gaan we naar de Grand Bar, ons verzamelpunt. Het gaat blijkbaar even duren voordat we van boord mogen, maar met ongeveer een half uur vertraging mogen we naar de bussen.

We vertrekken en onderweg hebben we een flinke tropische regenbui waardoor iedereen zich wat ongerust maakt, want we zijn daar niet op gekleed. Het duurt niet lang en we leggen ons er maar bij neer dat we kans lopen nat te worden. Met 30 graden buiten zijn we waarschijnlijk snel weer droog.

Onze excursie brengt ons vandaag in een klein uur naar de eerste stop en tevens de belangrijkste. Zoo de Martinique, dierentuin en botanische tuin. Hier hebben we anderhalf uur de tijd om de route door de tuin af te leggen waarbij we een aantal dierenverblijven tegenkomen, maar ook mooie stukken tuin.

Oorspronkelijk was hier een suikerriet plantage met een aantal gebouwen waarvan nu nog ruïnes terug te vinden zijn. Verder is het echt een heel mooi park met twee hangbruggen waar maximaal 5 mensen tegelijk op mogen staan.

Heel af te toe valt er wat lichte regen, maar dat mag geen naam hebben. Eén stel trekt toch poncho’s aan, maar waarschijnlijk zweten ze daaronder harder dan dat ze nat zouden regenen. Alleen zijn spetters op je bril wel wat vervelend. Co heeft er door zijn petje minder last van.

Terug bij de ingang moet er natuurlijk weer een leuke knuffel gekocht worden. Het is een klein zwart pantertje geworden.

We stappen weer in de bus en in een paar minuten rijden we naar het plaatsje Saint Pierre. Dit plaatsje was vrijwel geheel verwoest bij de vulkaanuitbarsting op 8 mei 1902. We lopen hier naar de restanten van het theater dat plaats bood aan meer dan 800 bezoekers en daarnaast ligt de ruïne van de toenmalige gevangenis waar in de hoek tegen de bergwand nog 1 cel over is en waarin dus 1 persoon de ramp overleefd heeft.

Vervolgens hebben we een lange rit door het tropisch regenwoud en daar zitten echte uitdagingen voor de chauffeur in. Bochten die maar net te nemen zijn en tegenliggers die ondanks dat de bus voor de bocht toetert, niet echt ruimte willen maken. Maar natuurlijk hebben we een zeer ervaren chauffeur, dus we komen er goed doorheen.

Dan maken we nog een korte stop bij een kerk, Balata Cathedrale, wat een miniatuur kopie zou moeten zijn van de Sacre Coeur van Parijs. Echter de kerk is nogal vervallen en we mogen er om veiligheidsredenen niet naar binnen. Vreemd want de kerk staat gewoon open en alleen bij het altaar is het afgezet. Wat de reden is, weten we niet en misschien is het tijdelijk want deze kerk wordt wel aangeraden als trekpleister. Met het idee dat we het verkeerd begrepen hebben, kijken we toch even binnen maar dan worden we terug geroepen. Vanaf de plek van deze kerk heb je wel een mooi uitzicht richting zee.

In ongeveer een kwartier brengt de bus ons naar het schip en het is ondertussen kwart over drie. Het buffet is nog open en we besluiten een hamburger en wat frietjes te nemen om de trek te stillen tot het diner. Dan gaan we terug naar de hut en genieten nog even buiten van onze boeken.

Woensdag 3 december 2025

Gisteravond hebben we inderdaad heerlijk gegeten in het restaurant. We beginnen met de speciaal voor ons geregelde beef tartare, uit het lunch menu van de dag ervoor. Daarna wordt de Tomahawk steak voor ons gebracht. Met een speciaal koksmes erbij, om het vlees mooier aan te kunnen snijden. Hij is inderdaad prima medium-rare gebakken, precies zoals we hem graag hebben willen. En we sluiten af met een passievrucht cheesecake.

We zijn wat later bij de Grand Bar vanavond, waar het Franse feestje al begonnen is. We moeten daarom heel even wachten tot onze vaste plekken aan de bar weer vrij komen. Maar daarna kunnen we weer lekker genieten van een paar drankjes, tot de avond er voor ons op zit.

Voor de laatste keer deze reis is de klok een uur achteruit gegaan. We zitten nu op 5 uur tijdverschil met Nederland. Als we vanmorgen vroeg de balkondeur open doen, voelen we meteen de Caraïbische warmte. Nog een paar uur varen en dan komen we rond 13:00 uur aan op Sint Maarten.

We gaan ontbijten en weer een cappuccino en sapje drinken bij de buitenbar, maar we besluiten de wandeling vanmorgen even over te slaan. Het is nu al erg warm en we zijn van plan om vanmiddag een wandeling door Philipsburg te gaan maken. Op ons balkon kunnen we nog net in de schaduw zitten, waar het dan best goed uit te houden is.

De lunch start vandaag wat vroeger, al om 11:30 uur, zodat gasten die een excursie geboekt hebben, ook nog even rustig kunnen eten. Daarna gaan we op dek 11 de aankomst op Sint Maarten bekijken. Er liggen al een paar andere schepen, waaronder de Aida Blu en de Carnival Magic. Maar voor ons is er nog een mooi plekje aan de kade over.

Om 13:30 gaan we van boord en gaan te voet naar Philipsburg, de hoofdstad van het Nederlandse gedeelte van Sint Maarten. We hebben het eiland al een paar keer bezocht met een cruise, maar in de stad zijn we nog nooit geweest. Je kunt voor 7 dollar ook een watertaxi nemen, maar binnen een kwartiertje zijn we al naar het centrum toe gelopen.

Er is hier uiteraard strand en langs de Boardwalk zijn heel veel strandbarretjes en eettentjes. Overal wordt muziek gedraaid en hier en daar speelt iemand op een steeldrum. Er hangt een levendige, Caraïbische sfeer. Achter de Boardwalk liggen de twee hoofdstraten van de stad, de Voorstraat en de Achterstraat. Hier vind je veel winkels en vooral veel juweliers. We komen hier ook een paar monumentale gebouwen tegen uit de koloniale tijd, zoals het Court House en de Methodist Church.

Leuk om veel straatnamen in het Nederlands te zien en bijvoorbeeld ook de Oranje School. We merken wel dat je met de Nederlandse taal hier niet heel ver komt. De meeste mensen spreken Engels of Frans. De prijzen zijn in US dollars en ook onze Europese mobiele telefoon bundel kun je hier niet gebruiken. Dat is op het Franse deel van Sint Maarten en de  Franse eilanden Martinique en Guadeloupe dan weer anders.

We lopen een beetje kriskras door de straten en langs het strand. Bij één van de winkeltjes zien we een leuke pluchen leguaan, die nu mee mag naar Nederland. Langs het strand zien we ook een paar echte leguanen rondlopen en hier en daar een loslopende kip.

Als we besluiten om terug te gaan naar het schip, komt de zon nog even volop door. Terug aan boord kunnen we dus wel een flesje water en een ijsje gebruiken.

De komende vijf dagen staan er excursies op het programma. Mogelijk lukt het dan niet elke keer om nog op dezelfde dag ons verhaal te publiceren. Morgenochtend komen we om 10:00 aan op Martinique.

Zesde en laatste zeedag van de reeks.

Dinsdag 2 december 2025

Tja, het gaat weer erg snel. Vandaag de laatste zeedag voor we aankomen bij Sint Maarten. We komen daar aan met een vertraging van ongeveer 5 uur, wat eigenlijk weinig is gezien de tijd die we verloren hebben omdat we na ongeveer 24 uur weer terug moesten richting Tenerife.

Gisteravond deden de obers weer een paar dansjes in het restaurant. Voor een aantal passagiers zit de reis er bijna op maar wij hebben nog zo’n 11 nachten te gaan omdat we nog een rondje Caraïbische bestemmingen extra doen. Daar zit echter nog maar 1 zeedag bij, dus gaan we bij dit verslag foto’s plaatsen van een aantal medewerkers die onze reis weer fantastisch maken.

Mensen die hard werken, contracten van 7 tot 9 maanden lang, zonder vrije dag en altijd zeggen dat het goed met ze gaat. Je lachend helpen en er echt voor je zijn. Onze obers in het restaurant, de bartenders en onze cabin steward, om er maar even een paar te noemen. We kunnen helaas niet iedereen laten zien, maar ze staan voor een groot aantal fantastische medewerkers.

Na het diner gaan we naar de Grand Bar en nemen onze vaste plekken weer in. Net zoiets als die twee oudjes bij de Muppetshow, of die twee uit de serie Cheers. Als het rustiger wordt omdat de tweede diner-zitting en theatershow gaan starten, vragen we even een moment om een foto te maken. Ze komen daarvoor achter de bar vandaan en nadat supervisor Carlos een paar foto’s gemaakt heeft, vind één van de bartenders dat er ook een foto met Carlos gemaakt moet worden. Tja, dan heb je wel twee foto’s die niet compleet zijn. Geen nood. We plaatsen er met een app gewoon even twee personen bij. Maar zelfs dan hebben we dus nog niet iedereen van de bar.

We zitten vrij lang aan de bar en helaas gaat deze nacht nog niet de klok een uur terug. Ondanks dat zijn we toch vrij op tijd wakker en fit om naar het ontbijt te gaan. Even iets daarover. De obers moeten iedere dag een groot aantal stoelen uit de benedenetage van het restaurant naar boven brengen om plaats te maken voor de buffetten op dek 3. Na het ontbijt moeten die dus allemaal weer naar beneden. Wat een klus.

We horen dat er om 12 uur een Crew-show zal zijn op dek 9. Daar gaan we vast even kijken, maar eerst is het tijd voor Co voor een extra orange-juice-shot en voor Jeroen een cappuccino-shot. Dan klimmen we van dek 9 naar dek 12 om rondjes te wandelen. Gelukkig wel met enige wind voor de nodige verkoeling.

Als dat erop zi,t tanken we op dek 9 nog ieder een halve liter water en dan gaan we naar de hut om te lezen. Lekker weer op het balkon, maar wel uit de zon.

Ruim voor 12 uur staan we op dek 10 van het Lido vanwaar we redelijk uitzicht hebben op het gebied waar de show zal plaatsvinden. Er zijn optredens van het keukenpersoneel, housekeeping, obers en bartenders. Dan volgt er een video waar diverse afdelingen de passagiers uitzwaaien, omdat deze show een soort afscheid is.

Snel door naar het restaurant voor de lunch. Daar is het al behoorlijk druk. Helaas hebben deze mensen de show niet bekeken. Gelukkig heeft onze ober nog een plek in zijn wijk voor ons beschikbaar en gaan we zitten aan een ruime ronde tafel.

Onze lunch houden we dit keer bescheiden (voor ons doen). Hoofdgerecht en toetje. Dan komt de promotor van de extra te kopen gerechten langs. Bij hem kun je bijvoorbeeld de Tomahawk bestellen, een riant stuk vlees. We denken er even over na en besluiten die voor vanavond te bestellen.

Dan gaan we naar de hut, omkleden voor de Spa. Het weer is ondertussen minder geworden en als we in het bubbelbad liggen, zien we stromen water over het glazen dak gaan. Goed om even binnen te zitten, of te liggen.

Als we terug komen in de hut staat er een schaal macarons in de hut. Er was met een diner iets niet helemaal goed gegaan en nu krijgen we dit als kleine goedmaker aangeboden. Heel attent en ze hebben goed gesmaakt.

Behalve de Tomahawk hebben we vanavond nog een extraatje. Dat zit zo. Gisteren hadden we lunch bij de Teppanyaki en toen stond er beef tartare op de menukaart. Co vroeg bij het diner of dat nog te bestellen was voor het diner. Dat werd nagevraagd, maar zoals we eigenlijk al verwachtten, kon dat niet. Maar de ober heeft wel kunnen regelen dat we dat vanavond kunnen krijgen.

Je zal begrijpen dat we al uit kijken naar het diner, maar nu hebben we eerst nog even de tijd om verder te lezen in onze boeken. Ook heerlijk.

Maandag 1 december 2025

Gisteravond zijn we inderdaad naar de C Club Show gegaan, een evenement in het theater, speciaal voor alle leden van de Costa Club. Nadat kapitein Fabio Bramato ons in alle talen bedankt voor het meereizen op deze cruise, is het tijd voor wat prijsuitreikingen. Die vallen zoals altijd in handen van de passagiers die de meeste Club punten hebben verzameld en die de meeste cruises met Costa hebben gemaakt. Eigenlijk zouden we het leuker vinden als alle aanwezige Club leden een kans zouden maken op een leuke prijs. Een suggestie die we eens bij de Engelse host zullen neerleggen. De show wordt afgesloten met een goede zanger, die drie nummers ten gehore brengt.

We hebben nog wat tijd voordat het diner begint. We lopen daarom langs de Photoshop. Het valt ons namelijk op dat niet alle foto’s die de fotografen gemaakt hebben, in onze Costa app terug te vinden zijn, ook niet de foto met de kapitein. Een medewerkster gaat op zoek naar alle foto’s die van ons gemaakt zijn. Die met de kapitein is er ook, maar is speciaal geprijsd (lees: duurder) en doet ook niet mee in de promoties. We laten alle foto’s in een persoonlijke map plaatsen en zien dan later deze cruise wel of er nog leuke foto’s bij komen, of betere aanbiedingen.

Het diner op deze Gala avond wordt traditioneel afgesloten met een glaasje prosecco. Opnieuw geeft de kapitein weer acte de présence, en proost met ons mee in het restaurant. Hij heeft het er maar druk mee, want later in de Grand Bar moet hij alweer – samen met een paar officieren – verschijnen op de dansvloer. Ons balboekje blijft leeg, maar dat vinden we ook helemaal niet erg.

Na een rustige nacht maken we ons weer op voor het ontbijt. Vlak voordat we onze ochtend wandeling gaan beginnen, volgt een omroep waarin de actuele tijd wordt aangegeven: 9 uur. De klok is vannacht weer een uur achteruit gegaan. Het doet ons denken aan het oude telefoonnummer 002: “Bij de volgende toon is het 9 uur, 2 minuten en 10 seconden…”.

Het is vandaag iets minder zonnig. Dat is tijdens het wandelen niet zo erg, want de temperatuur gaat richting de 26 graden en de luchtvochtigheid naar tropische waarden. Niet zo vreemd, want vandaag steken we ook de Kreeftskeerkring over, waarmee we officieel in de tropen zijn beland. Volgens de app zijn de golven ruim 3 meter hoog, wat in de categorie “ruige zee” valt. Dat merken we wel, maar we hebben er verder gelukkig helemaal geen last van.

Op ons balkon lezen we de krant van vandaag en relaxen we totdat het tijd is voor de lunch. Vandaag een tweede poging om de lunch bij het Teppanyaki restaurant te gebruiken en gelukkig gaat het dit keer goed. We krijgen weer een leuke show van de kok hier, die met kunst en vliegwerk een heerlijke maaltijd op de bakplaat maakt. Voor iedereen gebakken rijst, en naar keuze gamba’s, inktvis, kip of biefstuk. Wij kiezen voor de biefstuk. Co lijkt eerst pech te hebben dat er voor hem geen vlees meer over is. Maar uiteindelijk heeft hij juist geluk omdat er voor hem een extra grote portie gebakken wordt. Er volgt nog een toetje en dan zit deze maaltijd voorstelling erop.

We maken een rondje over het schip en gaan even kijken bij de Sunset Lounge op dek 12. De bar daar gaat pas om 17 uur open, maar er kan wel gebruik worden gemaakt van de loungebanken hier. Bij het binnenzwembad nemen we een drankje bij barman Jeffrey. We maken meteen van de gelegenheid gebruik om een foto te maken met hem en zijn collega’s daar. Het dak boven het binnenzwembad is nog steeds gesloten. Het is daarom behoorlijk warm hier, laat staan als je in deze ruimte moet werken. We hopen voor hen dat het dak binnenkort open gemaakt wordt.

Terug bij onze hut gaan we op het balkon nog wat verder lezen in onze boeken en uitbuiken van de lunch. Het is een lekkere relaxte oversteek van de oceaan geworden, zo. Morgen de laatste dag op zee. Woensdag komen we aan op Sint Maarten.

Zondag 30 november 2025

Ons verhaal hield gisteren op voordat we naar de Afternoon Tea gingen. We hadden hiervoor een uitnodiging gekregen om die bij te wonen in het Clubrestaurant op dek 11.

Daar aangekomen staat er geen rij zoals we verwacht hadden, maar iedereen zit al binnen. We zijn echt enige minuten voor de tijd van de uitnodiging aanwezig. Co vraagt of we nou te laat zijn en het antwoord is dat het begon om 16:00 uur en duurt tot 17:00 uur. In onze uitnodiging staat echter 16:30 uur.

Maar goed, we gaan naar binnen en worden aan een tafeltje geplaatst. Daar komt een ober met een dienblad met allemaal gekleurde theezakjes. Hij noemt heel snel welke het zijn, maar dat blijft niet hangen. Dus kiezen we maar gewoon op kleur en zien wel hoe het smaakt. Vreemd ook eigenlijk want in de uitnodiging stond ook dat je favoriete thee erbij zou zitten.

We krijgen er ook heet water bij, wat het wegwerken wel wat makkelijker maakt, en dan worden we gewezen op het buffet waar we allerlei lekkers kunnen vinden. We houden het bescheiden want we zitten ook al dicht op het diner en zitten ook nog redelijk vol van de lunch.

We spreken nog wat met Kayleigh, onder andere ook hoe het bij de Teppanyaki was gegaan. Er is vandaag iets met tijden….. Ze belooft ons contact op te nemen met de manager van de Teppanyaki om een korting van 30 procent te regelen. Dat zou wel weer leuk zijn.

Beetje teleurgesteld van de Afternoon Tea, gaan we terug naar de hut waar we nog even tijd hebben om wat te lezen en om te kleden voor het diner. De avond verloopt verder zoals we gewend zijn.

We hebben wel minder contact met andere passagiers want er zijn heel weinig Nederlanders en ook weinig Duitsers aan boord. Het meest horen we Frans om ons heen, dus zeggen we al bijna standaard “Bonjour”. Ons Frans is ook niet zo dat we makkelijk hele gesprekken kunnen voeren. Te diep weggezakt. Maar we hebben het evengoed gezellig genoeg.

We worden vandaag weer lekker op tijd wakker en in korte tijd hebben we ontbijt achter de kiezen, een stop gemaakt bij de Poolbar achterop en onze rondjes gelopen. We twijfelen nu of we voor de lunch naar het buffet of het restaurant zullen gaan.

Na enige tijd van ons balkon genoten te hebben, besluiten we toch naar het restaurant te gaan. We nemen dit keer geen starter en vooraf de soep in plaats van een pasta.

Om kwart voor twee gaan we naar de Spa waar we vandaag een knip- en scheerbeurt krijgen. Dat gaat achter elkaar, maar we blijven gewoon erbij als de ander behandeld wordt. Gerardo is degene die het gaat doen. Hij heeft ons ook bij het aan boord komen dit pakket verkocht.

Co gaat eerst. Zijn haar wordt met de tondeuse wat bijgewerkt en als dat klaar is gaan we naar een andere kamer waar na een korte uitleg een uitgebreide scheerbeurt wordt gedaan, met allerlei huid verzorgende middelen. Zelf scheren we elektrisch maar nu gaat het met mesjes.

Het resultaat is wel heel glad en voelt goed aan. We zijn wat dat betreft helemaal klaar voor de Gala avond. Eerst is er nog de Costa Club show in het theater. Hopelijk klopt die tijd wel, half zes. Eens kijken of we daar heen gaan. We leggen de pakken vast klaar en werken eerst even weer ons verslag uit. De dag is weer omgevlogen. Komende nacht gaat de klok weer schuiven en wordt het tijdsverschil met Nederland 4 uur.

Zaterdag 29 november 2025

Gisteravond was het Italiaanse avond aan boord. In het restaurant veranderen aan het einde van het diner de plafondlampjes van kleur naar groen, wit en rood, de kleuren van de Italiaanse vlag. En dan volgen weer wat dansjes, door en met de obers, met als laatste een polonaise door het restaurant. De sfeer zit er weer goed in.

Ook in de Grand Bar is aan het einde van de avond een Italiaans feestje met het animatie team. Een hoop bekende nummers komen langs en het team krijgt heel wat passagiers mee de dansvloer op.

Vandaag de derde dag op zee. Het is opnieuw lekker weer buiten, met 23 graden en een mix van zon en wolk. De golven zijn wel wat hoger vandaag wat iets meer deining geeft, maar niets om je zorgen over te maken. We zijn er vroeg bij vanmorgen. Vannacht is de klok opnieuw een uur terug gezet. Het tijdverschil met Nederland is intussen 3 uur.

Na het ontbijt in het restaurant en de koffie en jus d’orange op dek 9, gaan we onze gebruikelijke wandeling aan dek maken. Vanwege het mooie weer is het vrij druk bij de ligbedden op dek 11, dus verplaatsen we onze wandeling al snel naar de joggingbaan op dek 12. Tijdens het lopen zien we zelfs vanaf deze hoogte af en toe vliegende vissen uit het water omhoog komen. Sommigen zweven een heel stuk over de golven om uiteindelijk weer verderop in het water te plonzen. Hierna vervolgen we onze zeedag-routine met het lezen van de krant op ons balkon.

Tegen 12 uur maken we ons op voor een gezellige lunch in het Teppanyaki restaurant. Daar aangekomen wacht ons helaas een tegenvaller. De ober vertelt dat ze vandaag pas om 13 uur gaan starten. Er is een grote groep Spaanse gasten waarvoor op verzoek de aanvangstijd een uur is verlaat. Daar zijn we natuurlijk niet zo blij mee. De manager wordt er bij gehaald. Hij biedt zijn excuses aan en legt uit dat het zijn fout is. Toen hij de toezegging aan de groep deed, had hij niet beseft dat er al andere reserveringen in de agenda stonden. We besluiten om onze afspraak dan maar twee dagen te verplaatsen. We hebben niet zoveel zin om nu een uur te wachten en vervolgens samen met één grote groep Spanjaarden te gaan eten.

We gaan voor de lunch naar het buffet restaurant op dek 9. Daar vinden we een aantal lekkere gerechten tussen het aanbod. Als we vervolgens langs het binnenzwembad lopen, zien we dat daar net een extra buffet is neergezet met Grieks thema. Dat kunnen we natuurlijk niet weerstaan. We nemen hier nog een spanakotiropita, wat “gyros” van kip en een baklava toe. Het smaakt allemaal prima. We zijn deze hele reis al erg tevreden over de kwaliteit van het eten aan boord.

Tijd om nog wat te shoppen. Jeroen slaagt dit keer voor een paar shirts en krijgt daarop wat korting. Co vraagt of er voor hem misschien nog zo’n Costa T-shirt is, wat Jeroen de vorige keer cadeau kreeg. Ook dat krijgen we voor elkaar, maar voor een shirt in zijn maat, moeten we vanmiddag na 5 uur even terugkomen. Bij de foto shop vragen we of we de foto met de kapitein kunnen zien. Deze verschenen niet in de Costa app. Er ligt wel een geprinte versie, maar het resultaat staat ons niet zo aan, dus die laten we liggen.

Na weer heerlijk op ons balkon te hebben zitten lezen, schrijven we dit verslag. We gaan straks naar de Cheri Lounge op dek 5. We hebben namelijk een uitnodiging gekregen voor een Afternoon Tea daar. Morgen kunnen jullie hier lezen hoe dat geweest is.

Vrijdag 28 november 2025

Gisteravond tijdens het diner begint het schip flink te trillen zoals we wel kennen wanneer het zich in een haven in positie brengt aan de kade. We vermoeden meteen te weten wat er aan de hand is en Co schakelt op zijn telefoon de Kompas-app in. Inderdaad blijken we flink te draaien en dat betekent waarschijnlijk dat we terug gaan richting Tenerife, hoogstwaarschijnlijk vanwege een medisch noodgeval.

Bij het diner krijgen we een fles rosé cadeau om mee naar huis te nemen. Een leuk cadeau van Costa voor de Gold Members van de Costa Club. Jeroen brengt die na het diner even naar de hut terwijl Co vast doorloopt naar de Grand Bar om onze plekken weer in te nemen.

Dan volgt inderdaad het bericht over de omroepinstallatie dat we terug moeten vanwege een medisch noodgeval. Ons vermoeden was dus juist. Er kon nog niet verteld worden wat dit voor de reis zou betekenen. We waren ondertussen al zo’n 24 uur onderweg. Hoeveel tijd kan het schip inhalen?

Goed, we genieten toch maar van onze tijd aan de bar. En zo vliegt de avond ook al weer om. Helaas komende nacht geen klok die een uur terug gaat dus gewoon een normale nacht.

We zijn evengoed vrij vroeg wakker na een prima nacht. We openen de gordijnen en zien dat we inderdaad nog steeds richting Tenerife varen. We hebben dit eerder meegemaakt dat rond dezelfde tijd het bericht kwam dat we terug moesten, ook op dezelfde oversteek, maar toen bleek de volgende ochtend dat we al weer gekeerd waren en toch verder gingen met de oversteek.

Die verandering had toen rond 3 uur in de nacht plaatsgevonden en hoewel we het niet zeker weten, zou dat er op kunnen duiden dat patiënt toen reeds overleden was. Tja, ook op een cruiseschip gaat het gewone leven door en zijn we niet onkwetsbaar omdat het niet handig uitkomt. We hebben dat in april dit jaar zelf ondervonden.

We gaan ontbijten en daarna lopen we onze rondjes op het dek. Ligbedden zijn niet neergezet en op het achterdek zijn de slingers met lampjes opzij getrokken om zo zoveel mogelijk de ruimte vrij te maken voor de helikopter die zal gaan komen zodra we binnen bereik daarvoor zijn. Ook het zwembad gaat leeg.

Na onze rondjes gaan we op ons balkon lekker lezen en dan volgt de oproep om niet meer op het dek te komen maar deze vrij te maken voor de evacuatie. We zijn inmiddels aangekomen voor de kust van het eiland El Hierro. Vanaf ons balkon zien we de heli aankomen en deze gaat boven het achterdek hangen. Hoewel hij zijn landingsgestel uitklapt, gaat hij niet landen. Ze laten een hijskabel zakken waarmee onder andere de  patiënt, de heli in wordt gehesen. Dit kost wel enige tijd. Het schip vaart langzaam verder omdat het dan waarschijnlijk het meest stabiel is.

Het geeft best een emotioneel gevoel, zeker omdat we in april zelf hier bang voor waren. Als de heli klaar is, volgt er een applaus en zwaaien passagiers de heli uit. Daarna begint het schip weer te draaien om onze reis weer op te pakken.

Zelf gaan we even later naar de lunch en daarna maken we weer gebruik van de Spa faciliteiten. Daarna gaan we in badjas naar de bar bij het zwembad in het midden van het schip. Het dak, dat open kan, is helaas gesloten, dus het is er best warm. Barman Jeffrey staat nu hier achter de bar dus onder het genot van een drankje hebben we even een leuk gesprek.

Door naar onze hut waar we nog heerlijk kunnen genieten van ons balkon. Hopende dat er geen ernstig zieken meer volgen, zetten we de reis nu voort naar Sint Maarten.

Zeedag 1 van 6

Donderdag 27 november 2025

Gisteravond pakken we het bij het diner een beetje anders aan. Co ziet geen voorgerecht naar zijn zin op het menu staan, maar wel twee hoofdgerechten. Dus daar bestelt hij er één van als voorgerecht. En Jeroen kan niet kiezen tussen twee toetjes, tiramisu en aardbeien cheesecake. Dus worden allebei besteld. Alles smaakt weer super en als klap op de vuurpijl, krijgen we in het restaurant nog een kleine dansshow van een paar obers tot besluit.

Aan de bar spreken we de Duitse Eva, die samen met haar dochter reist. We hebben elkaar voor het eerst ontmoet op een cruise in 2019 en daarna nog een paar keer op andere cruises. Leuk om elkaar nu weer te zien en te spreken. In de nacht gaat de klok opnieuw een uurtje terug, zodat we weer wat extra tijd hebben voor nachtrust.

Vanmorgen worden we wakker op een kalme zee. De temperatuur is al prima en er is een mix van zon en wolk. We gaan lekker ontbijten met een gebakken eitje erbij en halen dan een cappuccino en een sinaasappelsap bij de buitenbar. Net als Co zich afvraagt of we deze reis al mensen in het zwembad hebben gezien, staat er een man op en loopt er naar toe. Maar meer dan de grote teen gaat het water niet in. Dat is kennelijk nog wat aan de koude kant.

Op ons balkon lezen we de krant en tegen half 12 gaan we naar dek 5 voor de zogenaamde VIP cocktail. Hier ontmoeten we de kapitein en een aantal leden van zijn staf. We spreken hier ook de Engelse hostess Kayleigh, die we deze reis nog niet hadden opgezocht. We krijgen van haar groeten van een collega hostess, die op onze Groenland cruise mee reisde. Van Kayleigh begrijpen we dat er deze cruise inderdaad heel weinig Nederlanders aan boord zijn, zoals we zelf al vermoedden.

Hierna gaan we meteen door naar de lunch op dek 4. Daar houden we het even beperkt met het aantal gangen, want we hebben om 14:00 uur een afspraak voor een massage in de Spa. We komen daar ruim op tijd aan en kunnen nog even het bubbelbad in, voordat we meegenomen worden voor een heerlijk ontspannende Aroma Stone massage.

Terug in de hut lezen we ieder nog een stuk in ons boek, lekker buiten op ons balkon, en dan is het alweer bijna tijd voor dit verslag en de voorbereiding op het diner. Ik zou zeggen, een geslaagd begin van deze oversteek van de Atlantische Oceaan!

Oh ja, gisteren in Loro Parque hebben we natuurlijk een nieuw vriendje voor onze verzameling gekocht. Zijn foto waren we vergeten op te nemen in het verslag van gisteren. Bij deze alsnog de foto!

Woensdag 26 november 2025

Gisteravond was het weer heel gezellig aan de bar en ondertussen hebben we een min of meer vast drink-schema voor deze reis gekregen.

Na een goede nacht worden we wakker nog voordat we Tenerife bereiken. Aankomsttijd is 10:00 uur en dat is ook de tijd dat we in het theater moeten zijn voor onze excursie. We gaan vandaag Loro Parque bezoeken. Een dierentuin op Tenerife.

We zijn daar in 2014 voor de eerste keer geweest maar toen hadden we wel heel beperkte tijd. Nu duurt de hele excursie 7 uur en dus kunnen we meer zien. We hadden eerst overwogen om op eigen gelegenheid naar deze dierentuin te gaan omdat we tussen 2014 en nu eerder pogingen gedaan hebben om daar weer een keer heen te gaan, maar dan ging het steeds niet door, door gebrek aan belangstelling.

Echter eergisteren stond de excursie nog als beschikbaar en hebben we dat toch maar via Costa geboekt. Dan heb je de zekerheid dat je weer aan boord komt als het verkeer je te lang vertraagt. Het is een klein uur rijden en het verkeer kan behoorlijk druk zijn.

We zitten op tijd in de bus maar het duurt bijna een half uur voordat we vertrekken want er zouden nog twee mensen ontbreken. Uiteindelijk rijden we toch weg maar dus met een half uur vertraging.

Aangekomen bij het park gaan we direct met de in de bus verkregen kaartjes naar binnen en lopen naar een tafeltje waar we denken een plattegrond te kunnen krijgen. Echter hier staan twee mannen om een rondleiding te kunnen boeken van anderhalf uur. We zouden dan een aantal plekken in de dierentuin bezoeken met uitleg en bij de Gorilla’s en de Orka’s zouden we ook achter de schermen een bezoekje brengen.

Het lijkt ons wel wat en we boeken voor de rondleiding van 13:00 uur. Nu eerst langs een aantal dieren en dan naar de Orka presentatie. Die is twee keer per dag. Hier wordt uitgelegd hoe het onderzoek dat ze hier doen, van belang is voor het handhaven van de Orka’s in het wild.

Elf jaar geleden was Morgan hier al, die ooit in Nederland aangespoeld was en naar Tenerife gebracht werd omdat ze daar de beste kans had te overleven. Morgan bleek doof te zijn maar ze hebben manieren gevonden om toch met haar te communiceren. Haar familie hebben ze ook niet terug kunnen vinden en dat samen zou Morgen kansloos maken om te overleven in het wild. Ondertussen heeft ze wel in Loro Parque een jong op de wereld gebracht.

Na de presentatie gaan we snel een broodje eten en dan bezoeken we het aquarium, of eigenlijk één van de aquaria. Deze heeft een haaientunnel en zo kun je de haaien goed bekijken. Dan is het al weer bijna tijd voor de rondleiding.

Onze gids brengt ons eerst langs vele vogels, vooral papegaaien. Daar is het min of meer mee begonnen, ruim 50 jaar geleden. Er zijn heel veel soorten te zien in dit park. Dan komen we langs een gebouw waar o.a. ziekenzorg verleend wordt aan dieren. Van buiten kun je de ruimte van de dierenarts in kijken en ook de operatiekamer is geheel zichtbaar. In geval van nood, kunnen er wel gordijnen gesloten worden als het niet wenselijk is dat mensen een operatie kunnen zien, maar die zijn nog nooit dicht geweest zover de gids weet. Als je niet tegen bloed kunt, kun je hier dus maar beter doorlopen als ze bezig zijn.

Bij de Orka’s gaan we een gebouw binnen en dalen enkele meters af naar een ruimte waar drie kleine ramen zitten die zicht geven in de verschillende bassins. Helaas mogen we geen foto’s maken. We krijgen wel de Orka’s goed te zien als die heel dichtbij langs zwemmen.

Daarna gaan we naar de Gorilla’s. Nadat we ze alle vier in het hok ontdekt hebben, gaan we naar een poort achter het gebouw en krijgen daar een binnen verblijf te zien. Elke Gorilla heeft zijn eigen slaapkamer. De avond start voor hun met klassieke muziek of jazz muziek in hun kamer. In de nacht gaat de muziek uit en dan start het in de ochtend weer op. Het helpt kennelijk voor hun rustige gemoedstoetstand van de dieren.

Verder volgen we de gids nog naar de pinguïns en dat is het laatste onderdeel van de rondleiding. Vanaf nu hebben we nog voldoende tijd om de dieren, waaronder de katachtigen, die we nog niet gezien hebben, te bezoeken. Zelfs nog even tijd voor een portie curryworst met frietjes. En we lopen nog door een paar grote gebieden waar verschillende vogels vrij rond vliegen. Al klimmend naar de boomtoppen, kom je vlak langs hun gevulde etensbakjes, waar ze lekker aan het smullen zijn. Een bijzondere belevenis.

We hebben nog tijd om een aapje te kopen in de souvenirwinkel en dan gaan we  door naar de bus die om half 5 vertrekt. Het was een geslaagde dag.

Vanaf ons balkon zien we nog een P&O cruiseschip vertrekken wat achter ons lag. We zwaaien de mensen op dat schip uit en dan gaan we bijna naar het diner. Zoals al gezegd, ons verslag schrijven we dit keer een dag later.