Donderdag 14 mei 2026

Gisteren bij het diner hebben we slechts een klein voorgerecht en een hoofdgerecht besteld. Dat klinkt evengoed als veel, maar daartussen zit nog een gang met bijvoorbeeld pasta. Het hoofdgerecht is niet zo groot als wij dat in Nederland kennen. Vaak bijvoorbeeld alleen een stukje vlees met een klein beetje groente of aardappeltjes.

We gaan wel nog een ijsje halen op dek 9 en nemen dat mee naar de bar op dek 5.  Daar wordt meteen gevraagd wat we willen drinken, dus bestellen we een Bahama Mama terwijl we ons ijsje opeten.

Het wordt een wat kortere nacht want we moeten om 8:00 uur verzamelen in de Grand Bar en niet voor ouzo, maar voor de excursie. We gaan vandaag een bezoekje brengen aan twee plaatsen op Santorini, namelijk Oia (maar uitspreken als Ieja) en de “hoofdstad” Fira.

Als we ontbeten hebben gaan we eerst nog even naar de hut om ons klaar te maken voor de trip. Het weer ziet er goed uit, is nog wat aan de frisse kant, maar we gokken het erop dat het warm genoeg is om gewoon in korte broek en zonder een jas te gaan.

Het is al lekker druk in de Grand Bar en dan volgt er een omroepbericht. Natuurlijk eerst in het Italiaans en we begrijpen al dat er wat aan de hand is vanwege sterke wind. We houden ons hart vast. Het zal toch niet zo zijn dat de excursie niet doorgaat omdat we niet veilig kunnen tenderen?

Het Engelstalige bericht brengt geruststelling. Het is niet mogelijk om met de tenderboten naar de plek te varen waar ze normaal heen gaan voor de bussen. In plaats daarvan moeten we eerst naar Fira en dan met de kabelbaan naar boven om vervolgens naar de bussen te lopen net buiten het centrum. Dat wordt dus twee keer met de kabelbaan. Oorspronkelijk zouden we deze alleen gebruiken op de terugweg van de excursie. Nadeel is wel dat er meer tijd in gaat zitten voordat we allemaal in de bus zitten.

Eenmaal in de dubbeldekker bus, rijden we dus eerst in een minuut of 20 naar Oia. Daar moeten we een stukje lopen om in het mooie oude plaatsje te komen. Op een plein legt de gids nog kort wat uit, maar dan hebben we ongeveer 3,5 uur de tijd om zelf door de straatjes te dwalen.

Regelmatig moeten we van de hoofdstaat even een zijstraatje in om van mooie uitzichten te genieten. We maken een tussenstop om wat te drinken op een terrasje dat ook een prachtig uitzicht biedt. Daar checken we meteen in voor de vlucht van morgen. We hebben weer de kans om te upgraden naar business class voor een redelijke prijs, dus die kans pakken we.

Vanaf het plein bij een kerk, waar de gids de laatste uitleg heeft gegeven, zijn wij eerst naar rechts gegaan. Hier zijn de straatjes heel smal en kom je regelmatig treden tegen. Gelukkig is het nog vroeg en zijn er niet vele cruiseschepen tegelijk, dus het is nog goed te doen wat de drukte betreft. Onderweg komen we een pluche fles ouzo tegen en we kunnen de verleiding niet weerstaan. Ook kopen we een ezeltje van Santorini.

Op een gegeven moment besluiten we om te keren en lopen we terug naar het “startplein” om vanaf daar de andere kant op te gaan. Nu komen we in een deel meet veel bredere paden. Duidelijk nieuwer maar evengoed erg sfeervol. We komen uiteindelijk op een plein met een paar kerken uit en dat is het punt om weer om te draaien. De tijd schiet ook al aardig op. Onderweg kopen we nog snel iets om al lopende op te eten, want we verwachten niet voor 13:30 uur iets te kunnen eten. We moeten om 13:15 uur bij de bus zijn.

We vertrekken niet veel later dan de afgesproken tijd naar Fira. Dat is eigenlijk veel minder mooi dan Oia. We besteden daar daarom wat minder tijd aan en gaan op aanraden van de gids naar een restaurant om dit keer een souvlaki van kip te eten. Ook nu weer een flinke schotel dus we zullen niet erg veel trek hebben bij het diner, maar dat is voor later.

Na nog wat wandelen keren we terug naar de kabelbaan, waar de wachtrij niet groot is, dus we zijn al snel onderweg naar beneden. Daar moeten we in de rij voor de tenderboot, maar dat verloopt ook redelijk soepel. Onderweg naar de hut tanken we even bij aan de Grand Bar en dan is het tijd om naar de hut te gaan.

Straks ons laatste diner aan boord. Vanavond moeten de koffers ingepakt worden en buiten de hut worden gezet zodat die vannacht al opgehaald worden. Wie vaker onze verhalen leest, kent dit gebruik wel.

Morgen vliegen we om 17:25 uur. Indien we nog iets beleven dat de moeite waard is om te melden, zullen we zaterdag of zondag nog een post plaatsen. Anders is dit het laatste verslag van deze reis. Onze volgende duurt nog even. In november gaan we van Savona, Italië naar Santos, Brazilië. Reizen jullie weer mee?

Woensdag 13 mei 2026

Gisteravond hebben we een bescheiden diner gehad. We namen alleen de vitello tonato als voorgerecht en de ossobucco als hoofdgerecht. We hebben nog wel zin in een ijsje, dus kiezen we weer een lekkere smaak uit bij de Gelateria op dek 9.

Als we in de Grand Bar zitten en het ijsje goed en wel op hebben, ziet Jeroen door de ramen van de bar dat er wel een hele mooie zonsondergang aan lijkt te komen. Hij gaat snel naar de Atrium bar op dek 3, waar je naar buiten kunt en hij wordt inderdaad getrakteerd op een prachtig plaatje.

Vanmorgen worden we weer wakker in Griekenland. Het schip ligt nu bij Mykonos. Bij eerdere bezoeken aan dit eiland lag het schip dan voor anker, vlakbij Mykonos Stad. Maar dit keer liggen we aan de kade in de nieuwe haven bij het plaatsje Tourlos.

We kijken vanaf ons balkon hoe we van hieruit naar Mykonos Stad zouden kunnen komen. Volgens Google Maps is het 45 minuten lopen, langs een drukke verkeersweg. Dat vinden we niet zo’n goed idee. We zien ook geen taxi’s klaar staan. Van passagier Doris horen we dat je de shuttle bus van Costa kunt boeken voor 15 euro per persoon.

Maar dan ziet Co opeens dat er direct in de haven de Sea Bus ligt, die je voor 5 euro per persoon heen en weer brengt naar de oude haven in Mykonos Stad. Dat klinkt als de beste optie. Grappig dat we dan nu hier aan de kade liggen en toch met een boot naar de stad gaan. Soort combinatie van kade en tenderen.

We gaan rustig aan ontbijten en lezen daarna eerst de krant op ons balkon. Zo kunnen we mooi in de gaten houden wanneer de drukte voorbij is van passagiers die van boord gaan. Zo zien we dat er een hele boot van de Sea Bus gereserveerd wordt voor de Spaanse groep uit Galicië.

Om 11:15 uur gaan we van boord, kopen de kaartjes voor de Sea Bus, die even later al vertrekt. Dat is goede timing. Het is een mooi boottochtje van een klein kwartier naar Mykonos Stad.

We lopen eerst wat rond in de haven van de stad en komen dan ook het restaurant Vento tegen waar we in september geluncht hebben. Het is nog wat aan de vroege kant voor een lunch, maar aan de andere kant is het er nu nog lekker rustig. Er zijn sowieso veel minder toeristen in de stad dan in september, omdat de Costa Fortuna vandaag het enige aanwezige cruiseschip is. In september lagen er maar liefst vier schepen in de haven.

We gaan lekker zitten en bestellen wat te drinken en te eten. We nemen allebei vooraf een spanakotiropita (spinazietaartje met feta), waar een lekkere saus bij geserveerd wordt met mint en citroen. Daarna gaan we allebei weer voor de gyros schotel met pita broodje en tzatziki. Het prijsniveau hier op Mykonos ligt wel een stuk hoger dan in de rest van Griekenland, maar dat hebben we er graag voor over. Alles smaakt weer prima.

Na de lunch gaan we nog wat rondlopen door de smalle witte straatjes van de stad. Daarbij komen we nog twee leuke souvenirs tegen van pluche: een pelikaan en zelfs een pita gyros! Die moeten we hebben natuurlijk. Als we verder lopen, komen we ongemerkt in de buurt van de bekende heuvel met de windmolens. Daar maken we dan ook dit keer toch maar weer een paar foto’s van.

We lopen via wat andere straatjes terug naar de haven en gaan dan met de Sea Bus terug naar Tourlos. Het was weer heerlijk genieten van de Griekse sfeer en het Griekse eten. Aan boord gaan we bij Jezel aan de bar nog wat drinken en dan kunnen we op ons balkon verder relaxen en genieten van het mooie weer.

Morgen komen we alweer aan op onze laatste bestemming van deze cruise: Santorini. We hebben hier een excursie geboekt, omdat het soms heel druk kan zijn op de plek waar de tenderbootjes aanleggen. Alle cruise schepen gaan voor anker in de baai en alle passagiers gaan met tenderbootjes naar dezelfde plek, waar de kabelbaan naar het hoger gelegen plaatsje Fira vertrekt. Als je een excursie boekt, brengt de tenderboot je naar een andere plek, waar bussen kunnen komen. Daarmee kunnen we de drukte dan ontlopen. Het enige nadeel is wel dat we morgen al om 8 uur moeten verzamelen in de Grand Bar… Maar goed, dan hebben we ook maximaal de tijd om Santorini te verkennen, waar we nog niet eerder zijn geweest.

Dinsdag 12 mei 2026

Gisteravond hadden we ons diner in het Elite restaurant, waar standaard de suite-gasten eten. We krijgen een tafel bij de reling van waar we ook zicht hebben op het lager gelegen Buffet restaurant en de Pizzeria.

Het menu komt grotendeels overeen met wat we in ons eigen restaurant hebben, maar de verschillen die er zijn, maken het toch interessant om daar een keer te eten. We hebben afgelopen september ook in een suite gezeten, dus we weten die verschillen.

Zo staan er geen starters op het menu, maar komt er een trolley met daarop allerlei etenswaren waaruit je zelf kunt samenstellen wat je wilt. Ook voor het hoofdgerecht is er een keuze waarbij het eten aan tafel bereid wordt (althans het componeren van de gerechten op je bord) en voor het nagerecht zijn er twee keuzes die dan echt aan tafel gemaakt worden.  

Als hoofdgerecht kun je elke dag daar kiezen voor de beef filet. Dus we komen vandaag voor de starters van de trolley, de beef filet en de tiramisu, die dan aan tafel helemaal wordt opgebouwd. We hebben er erg van genoten.

 Vanmorgen waren we wat vroeger wakker dan we hadden gehoopt, maar de tijd is te kort om nog om te draaien, dus staan we op en gaan ons voorbereiden op het ontbijt. We verwachten pas rond 13:00 aan te komen in Izmir, dus we hebben geen haast. Izmir is de aanleghaven om eigenlijk Efeze, een grote archeologische site te bezoeken, wat de meeste mensen doen, maar daar zijn wij al eens geweest.

We gebruiken de ochtend om de krant te lezen en ook spitten we de lijst met voorstellingen voor het volgende seizoen in het Zaantheater door. Die lijst is vannacht online gekomen en volgende week kunnen we kaarten bestellen. Nu dus mooi even de tijd om alvast een selectie te maken.

De lunch begint wat vroeger dan normaal omdat rond 13:00 uur mensen met een excursie van boord zullen gaan. Omdat we het ontbijt nog min of meer aan het verwerken zijn, nemen we een wat beperkte lunch. Daarna gaan we naar de hut en lezen weer wat, in afwachting om rond half twee van boord te gaan.

We verlaten het schip en lopen langs de kustlijn. Hier is een langgerekt park, vooral bestaande uit grasveld enkele bomen en wat planten. De zon is dus goed voelbaar en doet zijn best ons goed warm te stoken. De temperatuur loopt vandaag op tot maar liefst 28 graden.

We besluiten ergens wat te gaan drinken, zodat we ook even naar het toilet kunnen en strijken dan neer op een terras naast de Pasaport veerhaven. Daar krijgen we ook de menukaart in handen en we laten ons weer verleiden om een paar gerechtjes te bestellen. Een gebakken kaas (Saganaki,) gebakken courgette schijfjes met Tzatziki (Turkse versie) en wat Köfte (gehaktballetjes). Arme weegschaal als we thuis komen.

Daarna gaan we iets meer landinwaarts en lopen naar en door het Kültürpark. We hadden daar iets meer van verwacht, maar we gaan zo gewoon richting het schip. En wel leuk is dat we hier veel katten tegenkomen. Ook pakken we nog een groot stuk van een drukke winkelstraat mee en dan zijn we tegen half vijf bij het schip.

We maken een tussenstop bij de Grand bar voor een halve liter water per persoon en om wat bij te praten met een bartender. Dan is het tijd om ons op te gaan frissen. Even de zonnebrand eraf wassen en schone kleding aan. Ook ons verslag schrijven we en zo gaan we weer richting diner, met nu nog weinig trek.

Maandag 11 mei 2026

Gisteravond hadden we voorafgaand aan het diner een show buiten op dek 9, gelinkt aan de doorvaart van de Dardanellen, een smalle zeestraat tussen de continenten Europa en Azië. Er zou een optreden komen van derwisjen, een soort van monniken met een bijzondere status binnen de islam, die een eed van armoede afleggen. Ze zijn vooral bekend van hun Sema, een dansritueel waarbij ze door het ronddraaien in een soort trance raken.

Als we boven aankomen, staat de muziek al te spelen in de sfeer. We hebben vanaf hier een mooi uitzicht op de smalle zeestraat. Het zicht op de dansers is wat minder, vanwege het zeil boven de whirlpools, maar we krijgen er wel wat van mee. Het zijn geen echte derwisjen die aan boord zijn gekomen, maar de dansers van het theater hier op het schip. Ze geven er een aardige impressie van, maar voor een echte belevening kun je in Istanbul terecht.

Terug in de hut maken we nog net mee dat het schip onder een grote brug doorvaart, voordat we naar het diner moeten. Daar genieten van de (dubbele) beef tartare, de heerlijke malse wagyu biefstuk en de cheesecake. Aan de bar is het weer gezellig, met opnieuw een mogelijkheid om te dansen met de officieren.

Vannacht rond 4 uur komt het schip al aan in Istanbul. Dit is vanwege operationele redenen, zo werd er gisteravond omgeroepen. De tijden om van boord en aan boord te gaan zijn echter niet veranderd. We worden allebei even wakker door het aanleggen van het schip en Jeroen maakt van de gelegenheid gebruik om een paar foto’s te nemen van Istanbul by night. Vanaf ons balkon hebben we prachtig zicht richting de Galata brug en het oude centrum Sultanahmet.

We hebben geen excursie geboekt vandaag, dus we kunnen vanmorgen rustig aan doen met de ochtendrituelen en het ontbijt. Om 9:30 uur gaan we van boord. Sinds ons vorige bezoek in 2013 is de cruiseterminal totaal veranderd en vernieuwd. Het is een enorm gebouw geworden, waarbij we eerst door een lange ondergrondse passage lopen. De toegang tot de passage kan worden afgedekt met grote panelen die nu als een muur rechtop staan.

Om de terminal te verlaten en het havengebied met veel nieuwbouw te betreden, moeten we door poortjes die met een QR-code geopend worden. Die QR code is persoonlijk en hebben we in de hut gekregen. De code is gekoppeld aan het paspoort, dat we nu niet nodig hebben. Buiten het gebouw kom je terecht in een uitgestrekt havengebied, de Galata Port, met winkels en horeca. Met de QR- code komen we later de terminal weer binnen.

We gaan verder wandelen naar de Galata brug en daarvoor volgen we de route van de tram. Deze gaat over de brug heen, naar het historische centrum van de stad. Er staan een heleboel vissers op de brug die ook best wat visjes vangen. Een aanwezige kat houdt het allemaal goed in de gaten.

Als we aan de overkant zijn, lopen we verder langs de tramroute richting de Hagia Sofia. Deze hebben we destijds in 2013 niet bezocht, maar veel andere bezienswaardigheden wel. Bij aankomst zien we dat er uitgebreide renovatie / constructie werkzaamheden gaande zijn aan dit eeuwenoude gebouw. Er staat evengoed al een flinke rij buiten aan bezoekers, maar die loopt redelijk snel door. Voor het kopen van de kaartjes is een andere rij, maar daar staat bijna niemand. Als we aan de beurt zijn, geeft de verkoopster de waarschuwing dat er ook binnen werkzaamheden plaatsvinden, waardoor veel van de bezienswaardigheden zijn afgedekt of door steigers niet of nauwelijks zichtbaar zijn. Hierdoor gaan we twijfelen en zien we uiteindelijk af van een bezoek. We hopen dat de werkzaamheden zijn afgerond, als we nog eens een keer in Istanbul zullen zijn.

We lopen verder richting de Blauwe Moskee en wandelen er helemaal omheen. Vanaf het Sultanahmet plein gaan we de hoofdingang door en het voorplein van de moskee op. Het (gratis) bezoek aan de gebedsruimte hebben we 13 jaar geleden gedaan en slaan we nu over. We zien hier veel van de katten rondlopen, waar Istanbul ook bekend om staat. En bij een souvenirs standje op het voorplein zien we een paar leuke tassen hangen met katten erop. Daar kopen we er twee van.

We gaan verder over het Hippodroom met de twee antieke Obelisken en de zogenoemde Slangenzuil. Aan het einde van het plein zoeken we een restaurantje op om wat te eten en te drinken. Er zitten veel Turkse mensen op het terras, wat ons een goed gevoel geeft over de kwaliteit en dat blijkt ook zo te zijn. We bestellen allebei een izgara köfte schotel, met gegrilde gehaktballetjes, rijst en wat frietjes. Dat smaakt prima. Ze hebben er alleen geen Pepsi of Coca Cola, maar alleen Turkse cola. Dat durven we niet aan, dus kiezen we gewoon voor water. Als toetje nemen we nog een citroen cheesecake, die de magen beslist weer vult.

We hebben zo al flink wat stappen op de stappenteller en besluiten weer een beetje richting de Galata brug terug te wandelen. We hebben geen zin in een (tweede) bezoek aan de drukke Grote Bazaar en de Egyptische Bazaar. In plaats daarvan lopen we door het rustige Gülhane Park, wat om het Topkapi Paleis heen ligt. De tulpen zijn helaas niet uitgebloeid, maar verder is het zeker een mooi park om even te verblijven.

We komen uiteindelijk weer uit bij de brug en aan de overkant van het water wandelen nu via een andere route terug naar de Galata Port. In een winkel gaan we door de security en komen dan op de promenade langs het water. Verderop volgen we de bordjes naar de ingang van terminal. Daar moeten we inderdaad weer onze QR code scannen om binnen te komen. Er volgt opnieuw een hele route door het gebouw, waarbij op verschillende punten medewerkers staan om je de goede kant op te sturen. Naast de Costa Fortuna ligt vandaag de Queen Victoria van Cunard en beide schepen hebben hun eigen passages in het gebouw.

Eenmaal terug aan boord drinken we wat water en (Pepsi) cola in de Grand Bar. Hier spreken we hostess Catarina voor de Engelstaligen. Zij kan ons later vanmiddag nog wat tips geven voor Izmir, waar we morgenmiddag aankomen. Onze excursie daar naar het bergdorpje Sirince gaat helaas niet door, dus we willen in plaats daarvan de stad Izmir eens gaan verkennen.

We gaan even bijkomen in de hut van alle indrukken en inspanningen van vandaag. We hebben weer genoten van ons bezoek aan Istanbul, en genoten van het mooie warme weer vandaag. Voor een volgende keer hopen we de Hagia Sofia van binnen te kunnen zien, of anders een bezoek te brengen aan het Dolmabahce Paleis, wat vandaag (maandag) helaas gesloten is.

Vanavond gaan we eten in het Elite restaurant, bedoeld voor Suite. We hebben dit aangeboden gekregen als goedmakertje voor wat nachtelijk geluidsoverlast vorige week. Yarin görüşürüz! Tot morgen!

NB:
Het terminalgebouw in Istanbul ligt vrijwel geheel ondergronds. Als er schepen aanmeren kunnen panelen motorisch overeind gezet worden waardoor er een afscheiding ontstaat zodat niemand de kade langs de schepen kan bereiken zonder door de terminal te moeten gaan. Dan komen ook de uitgangen vrij die terminal met de kade verbinden om de schepen te bereiken. De hekken langs de paden zijn ook daarvoor inklapbaar gemaakt. De hele terminal bevat zo’n drie etages ondergronds, als we goed geteld hebben. Ook verkeer om de terminal te bereiken gaat ondergronds en het voelt ook alsof je door een parkeergarage loopt.

Zondag 10 mei 2026

Toen we gisteren aan het einde van de middag aankwamen in onze hut, troffen we daar een leuke verrassing aan. Omdat we over iets geklaagd hadden, vonden we als goedmaker een zakje chocolaatjes en een briefje op ons bed aan, dat we een keer mogen boeken in een restaurant waarvoor je moet betalen. Ook bleek er een fles Prosecco op het bureau te staan.

Dus de fles maar even geopend en van de prosecco genoten voordat we aan tafel gaan voor het diner. We misten een aantal gasten in het restaurant. Later bleek dat die laat terug waren bij het schip en bovendien, omdat er veel bussen tegelijk terug kwamen, enorm lang bezig waren om door de security check te komen.

Wij genieten weer van de uiensoep. Blijkbaar worden de menukaarten weer herhaald, dus verwachten we voor morgen de beef tartare en de cheesecake. Het diner gaat vrij voorspoedig en ondanks dat het diner nu pas om 19:00 uur begint, zitten we toch lekker op tijd weer aan de bar. Bij het diner hebben we ook een fles Amai rosé ontvangen die we mee naar huis mogen nemen.

We worden wakker na een wat langere nacht slapen. Het is vandaag de tweede zeedag op deze cruise en meteen wel de laatste. We ontbijten weer in alle rust en gaan dan ons verslag over gisteren schrijven, foto’s uitzoeken en dan de boel plaatsen. We zijn op tijd klaar voor de VIP Cocktail party waar we dit keer wel heen gaan.

We zakken af naar dek 5 en moeten nog even wachten tot we naar binnen mogen. Bij de ingang worden we verwelkomd door onder andere de kapitein en gaan we met hem op de foto die we later kunnen kopen. Soms doen ze het blijkbaar wel en soms niet.

Bij deze bijeenkomst maakt een bartender een nieuwe cocktail met uitleg van wat er in gaat en daarna doet hij een acrobatische act met het jongleren van flessen en een cocktail beker.

Daarna gaan we naar de hut en kleden ons weer wat informeler om daarna door te gaan naar de lunch. Tijdens de lunch kijken we ook weer eens naar de lijst met extra gerechten die tegen betaling te bestellen zijn. Dan blijkt de wagyu biefstuk weer beschikbaar te zijn en die willen we wel bestellen voor vanavond.

Na de lunch gaan we door naar de receptie om het aanbod in een “betaal-restaurant” te boeken en kiezen voor het Elite restaurant, dat standaard is voor suite-gasten. Daar hebben ze de beef-filet standaard op het menu en die willen we dan gaan eten. We reserveren voor morgen want vanavond doen we al de wagyu.

Als we klaar zijn bij de receptie, nemen we wat te drinken bij de Atriumbar waar we Jezel weer tegen komen. We kletsen wat bij en gaan samen op de foto, die een bartender van achter de bar voor ons maakt. Met het toestel van Co en van Jezel. Co zet met Gemini de foto ook nog even om in een tekening en stuurt die via Messenger naar Jezel.

Tijd om weer wat te gaan lezen en straks is er op dek 9 een evenement in verband met het doorvaren van de Dardanellen zeestraat, het punt dat de scheiding is tussen twee continenten. We verwachten daar tussen kwart voor zes en kwart voor zeven door te varen. We zijn benieuwd en zullen er morgen over vertellen.

Bij dit verslag staan weer wat foto’s van medewerkers die ons weer erg goed geholpen hebben. We blijven het zeer waarderen dat deze mensen zo hard werken en toch altijd vrolijk zijn en zo service gericht. Dank jullie allemaal. We hebben weer een fantastische tijd aan boord.

Zaterdag 9 mei 2026

Piraeus is de haven waar veel gasten hun cruise beginnen en/of eindigen. Voor ons is dat ook het geval maar nu nog niet. Wij gaan nog een rondje doen met onder andere Turkije. Maar er zijn dus wel veel nieuwe gezichten bij het diner, dat overigens van aanvangstijd veranderd is.  Vanaf nu begint het een kwartier later en dat was niet bij de meeste blijvers bekend.

Omdat we een stevige lunch gedaan hebben in de stad, beperken we ons bij het diner. Als we later honger krijgen, trekken we aan de bar wel een zak chips open, maar dat blijkt niet nodig te zijn.

Tijdens een rustig moment in de Grand Bar maken we een foto van de bartenders. Op de komende zeedag zullen we die weer plaatsen als dank voor hun goede zorgen voor ons.

Na een rustige nacht, kunnen we ook rustig aan doen want onze excursie in Volos vertrekt pas om 12:00 uur. Wel een lastige tijd want dan kun je niet aan boord lunchen. Dus ontbijten we iets steviger dan de doorsnee dagen.

We staan ruim op tijd op de kade en er staat 1 bus klaar, maar er staat nog geen nummer op, dus is het niet helemaal zeker of dit onze bus is. Dat blijkt het ook niet te zijn, want tegen 12 uur komt er een tweede bus en die is voor ons. Wel gaan beide bussen dezelfde tour doen, maar de talen verschillen per bus.

De bus brengt ons in ongeveer anderhalf uur naar het dorpje Milies, hoog gelegen op de berghelling van de Pilion. Vlak voordat we de bus gaan verlaten, moet deze een wel hele krappe bocht nemen. Links is de hoek van de kerk en rechts een muur die met de bocht meeloopt. De chauffeur moet echt rakelings met zijn rechter buitenspiegel langs de muur de bocht volgen en raakt daardoor links net niet de hoek van de kerk. Kost wat tijd, maar hij doet het toch maar even.

Dan stappen we uit en gaan eerst het oude kerkje Agioi Taxiarches bezoeken. Binnen is (bijna) alles van hout en alle wanden zijn beschilderd. Het is indrukwekkend om te zien.

Daarna gaan we naar de bibliotheek aan de overkant. Deze is bijzonder vanwege de collectie oude boeken en manuscripten en krijgt bezoekers uit heel Griekenland en daarbuiten. Normaal is deze op zaterdag gesloten, maar we hebben geluk en kunnen dus even kort binnen kijken.

Dan is er een lunch op het plein tussen kerk en bibliotheek. We kunnen gebruik maken van een buffet met o.a. gehaktballetjes in tomatensaus (keftedakia) en Griekse worst (spetsofai). Dat smaakt allemaal weer prima, dus hebben we toch een lunch gehad vandaag.

Daarna gaan we kort langs een paar winkeltjes en zien daar een leuke knuffelbeer. Deze reis hebben we nog maar 1 knuffel gekocht. Dus die beer kopen we en dan gaan we de bus in voor een kort ritje richting station.

Na het verlaten van de bus is het nog ongeveer 10 minuten lopen, licht afdalend naar het station waar de trein al klaar staat. Er wordt gesproken van een stoomtrein (Moutzouris), maar het klinkt als een diesel, toetert als een diesel, dus het is een dieseltrein. Maar dat maakt de rit er niet minder bijzonder door.

Voor we vertrekken is er wel wat gedoe in de achterste wagon. Deze zit vol met mensen uit onze excursiegroep, maar de achterste twee zitplaatsen blijken door andere passagiers geboekt te zijn. Die willen die plekken natuurlijk gebruiken maar de mensen die daar zitten, zijn niet bereid om die plekken op te geven. Uiteindelijk komt er toch beweging in nadat Co de groep verzoekt om gewoon wat dichter naar elkaar toe te schuiven.

Zelf gaan we op het achterbalkon staan, de plek die we zelf erg graag hebben ook als we in Hoorn op de stoomtram stappen. Het mooiste uitzicht naar achteren en met dit mooie weer staan we daar heerlijk. De rit gaat door de bossen en de olijfboomgaarden die tegen de berghelling aan liggen en geeft prachtige uitzichten over de Egeïsche Zee.

Niet lang na vertrek gaan we over de enige stalen brug heen op dit traject. Opmerkelijk is daarbij de het een brede rechte brug is, maar de rails daar in een bocht overheen ligt. De andere bruggen op het traject zijn van steen, waarvan 1 vrij grote.

De rit duurt ongeveer anderhalf uur met een korte tussenstop op het stationnetje van Ano Gatzea met de mogelijkheid toilet te gebruiken of wat te drinken te kopen. De stop duurt 10 minuten en dan leggen we het laatste stukje af naar het eindstation Ano Lechonia.

Daar pikken de bussen ons weer op om ons naar de Cruise Terminal te brengen. Het was een geweldige excursie die we beslist aan kunnen raden. Eenmaal terug op het schip, is er niet genoeg tijd om rustig ons verslag te schrijven, dus stellen we dat uit naar morgen na het ontbijt. Dat is een zeedag.

Vrijdag 8 mei 2026

Gisteravond hebben we genoten van een lekker diner, met de beef Wellington als hoofdgerecht. Het dessert hebben we overgeslagen, althans, we hebben een ijsje gekocht bij de gelateria die op dit schip naast de centrale poolbar zit op dek 9. Helaas was het pistache ijs net op, maar banaan en vanille smaakten ook prima.

Aan de Grand Bar liet barman Elton zijn kunsten zien als zogenoemde flair bartender. Hij is erg behendig in het jongleren met flessen en cocktailshakers! Tot besluit gooit hij er ook nog een goocheltruc in met een shot Aperol wat “verdwijnt” in een shaker.

Na een rustige nacht worden we wakker in de haven van Piraeus. Zoals eerder geschreven gaat onze excursie naar het kanaal van Korinthe niet door. We hebben de dag dus aan onszelf en kunnen rustig aan doen. Dat kan niet gezegd worden van onze cabin steward, want vandaag schepen er heel veel gasten uit en komen er ook weer veel nieuwe gasten aan boord.

Na het ontbijt gaan we eerst de krant lezen op ons balkon. We kijken uit op de cruise terminal en zien dus veel mensen vertrekken. Er is een scheiding gemaakt voor mensen die alleen “in transit” zijn, zoals dat heet, of mensen die definitief ontschepen. Die laatsten moeten waarschijnlijk nog langs de paspoort controle voordat ze hun koffers in de terminal kunnen ophalen.

Rond kwart voor 11 gaan we zelf van boord voor een wandeling naar het centrum van Piraeus. We hebben dit al een paar keer eerder gedaan. Het eerste stuk gaat langs een vrij drukke weg, tot aan de Agios Nikolaos kerk. Naast de volgende kerk van Agios Spyridon ligt een klein park met een koffietentje waar we op het terras een cappuccino en water drinken. Er staan hier schitterende Australische laurierbomen met heerlijk geurende bloemen.

We gaan verder door de autovrije winkelstraat Sotiros Dios en komen aan het einde uit bij de jachthaven. Hier is een markt met verschillende verse lokale producten, zoals honing, kaas en olijven.

Hier keren we om en we lopen terug door het centrum van Piraeus, op zoek naar een restaurant voor de lunch. Het is nog even zoeken naar een plek die aanbiedt waar wij trek in hebben, maar uiteindelijk vinden we een geschikt restaurant. De locatie is misschien wat minder – pal aan een drukke verkeersweg – maar het eten smaakt prima. Vooraf een feta fourno en een saganaki en tzatziki natuurlijk, gevolgd door een gyrosschotel.

Met volle buikjes komen we terug in de haven en na een colaatje in de Grand Bar gaan we weer verder relaxen in onze hut en op ons balkon. Het weer wordt steeds beter vanmiddag. Vanmorgen was het nog bewolkt en een graad of 20 en zelfs een paar druppels regen. Maar nu komt de zon er alsnog bij en warmt het nog op tot 23 graden.

In de hut vinden we overigens een briefje dat de excursie van morgen in Volos ook niet doorgaat. Dat hadden we gisteren al gemerkt aan de terugboeking op onze creditcard. Er staat echter wel bij dat er een plekje voor ons is gereserveerd voor dezelfde excursie in het Frans of in het Duits. Dat verbaast ons een beetje, omdat de excursie in de Costa app helemaal niet meer wordt genoemd. Jeroen loopt naar de balie van MyTours op dek 3, maar inderdaad kunnen we deze excursie alsnog in het Duits boeken. Dat doen we natuurlijk.

Vanaf vanavond zijn de dinertijden allemaal een kwartiertje later. Onze zitting start nu om 19:00 uur en de tweede zitting begint om 21:30 uur. Dat kwartiertje overleven we wel, maar we zijn wel blij dat we niet pas om 21:30 uur hoeven te starten met het diner. Aan de andere kant zijn Italiaanse en Spaanse gasten dit meer gewend van thuis, dus zo is het ook makkelijker om iedereen blij te maken.

Morgen komen we aan in Volos, in het oosten van het vaste land van Griekenland. Dat is voor ons een nieuwe bestemming. Veel excursies gaan van hieruit naar de kloosters van Meteora, maar die hebben we in 2010 al uitgebreid bezocht. Wij hebben daarom een excursie geboekt met het stoomtreintje Moutzouris in de bergen boven Volos. Maar daarover natuurlijk morgen meer.

Donderdag 7 mei 2026

Gisteravond was weer de bekende C-club show in het theater, vlak voor het diner, maar daar hebben we even geen zin in. Net als de VIP-party, kennen we dat wel en slaan we dat af en toe gewoon over.

Bij het diner wordt weer gedanst, maar ook dat wachten we deze keer even niet af want we willen naar de bar en omdat we de volgende dag vroeg op moeten, willen we daar niet te laat weg gaan. Het drink-tempo ligt dan ook wat hoger dan de afgelopen dagen.

Het is Elegante avond en in de Grand Bar kan er weer gedanst worden met de officieren. Wij kijken gewoon lekker, onder het genot van een ouzo, op een afstandje toe.

Als we in de hut aankomen, vinden we één van handdoeken gemaakt olifantje op ons bed. Het doet weer denken aan onze eerste cruises waarbij dat nog veel gedaan werd. Nu nog af en toe en mogelijk afhankelijk van de cabin steward die je hebt. Altijd leuk zoiets.

Zoals we wel gewend zijn, zijn we vóór de wekker wakker en gaan we ons rustig douchen en aankleden. We staan al om 7:00 uur voor de deur van het restaurant en werken een lekker ontbijtje weg.

Dan gaan we nog terug naar de hut en smeren ons in want het is weer lekker zonnig hier in Heraklion op Kreta en we zullen vandaag veel buiten zijn. We gaan met een bus een rit maken van ongeveer anderhalf uur naar Elounda, in het oosten van Kreta, en dan met een bootje naar het eilandje Spinalonga.

De bus parkeert op een parkeerterrein vlak bij de aanlegplaats van boten. Hier kunnen we even een sanitaire stop maken en dan gaan we aan boord van de boot die ons in ongeveer 20 minuten naar het eiland brengt. We zitten heerlijk buiten en er is nauwelijks wind, dus goed dat we onze jassen in de bus gelaten hebben.

Het eiland Spinalonga heeft een lange geschiedenis. De Venetianen bouwden in de 16^e eeuw het fort op het eiland om de haven van Elounda te beschermen tegen de Turken. Uiteindelijk wisten de Turken ook dat fort in handen te krijgen. Kreta werd in 1903 een republiek en het eiland werd aangewezen om Lepra patiënten naar toe te verbannen, waardoor de laatste Turken uiteindelijk op de vlucht sloegen uit angst voor de ziekte. In de hoogtijdagen verbleven er 1.100 patiënten op het eiland, geïsoleerd van alles en iedereen. In 1957 werd de laatste patiënt overgebracht naar een ziekenhuis en werd het eiland onbewoond.

We maken een wandeling van ongeveer een uur door de ruïnes van het fort en de andere gebouwen op het eiland. De gids legt de hele geschiedenis uit in het Italiaans en Engels via de radiootjes die we hebben gekregen. Vooral in het begin vertelt ze veel en helaas lijkt het erop dat we daarom het laatste stuk in hoog tempo door moeten lopen terwijl dat wel onze aandacht trekt. Aan de andere kant van het eiland geeft het wandelpad namelijk mooie uitzichten.

We varen terug en gaan nog een stop maken in Agios Nikolaos. Blijkbaar hebben we zoveel tijd verloren dat we niet, zoals vooraf was verteld, een uur daar vrije tijd hebben, maar nu nog maar iets meer dan een half uurtje en dan moeten we nog van de bus naar het centrum van het stadje lopen.

Wij hebben eigenlijk wel trek in een pita gyros en dus vraagt Jeroen aan haar of ze daar een adresje voor weet. Ze belooft ons dat aan te wijzen, maar vergeet dat en Jeroen moet haar even zoeken want ze is opeens verdwenen in een café. Maar Jeroen vindt haar en ze wijst naar snackbar Uno aan de overkant. Het lukt ons om binnen de tijd de pita gyros weg te werken, mede omdat die snel klaargemaakt werd. Hebben we toch een lekkere Griekse snack verorberd.

Dan rijden we terug naar het schip waar we rond half drie aankomen. We gaan naar de hut en lezen onder het genot van een Pepsi Zero de krant op het balkon.

Voor morgen, Piraeus, hadden we een excursie geboekt die helaas niet doorgaat. Jammer want het was een boottochtje door het Kanaal van Korinthe. Mogelijk te weinig belangstelling, hoewel we vanmorgen Duitse gasten naast ons hadden zitten die dat ook geboekt hadden. Het is niet anders. Dan gaan we morgen zelf kijken wat we gaan doen en misschien wordt het wel weer een pita gyros of meer. Maar straks eerst naar het diner.

Woensdag 6 mei2026

Gisteravond worden we rond 18:15 uur verrast door een omroep, dat het restaurant nu geopend is. We checken even de Oggi a Bordo en zien inderdaad dat de dinertijd opeens een kwartier eerder is dan gebruikelijk. We kleden ons snel om en gaan dan naar dek 4. We willen natuurlijk niet opnieuw laat binnen komen in het restaurant.

Zo zijn we na het eten ook iets eerder in de Grand Bar. Dat komt eigenlijk wel goed uit, want de klok moet een uurtje vooruit gezet worden naar de Griekse tijdzone. Het is weer een gezellig avond aan de bar. Alleen de muziek quiz om 22:15 uur haalt de sfeer er eventjes uit. Wie verzint het ook om op dit tijdstip nog een quiz te gaan brengen? Gelukkig sluiten we af met één van de twee goede duo’s die hier elke avond muziek maken.

Vanmorgen worden we wakker op een kalme zee. Vandaag varen we tussen Malta en Kreta. We kunnen dus even bijkomen van alle indrukken van de afgelopen dagen.

Na het ontbijt lopen we via de buitendekken naar de poolbar op dek 9 voor een cappuccino en een sinaasappelsap. We kijken ook nog even of de shops iets voor ons in petto hebben. Jeroen vindt er een leuke trui en we kopen ook nog een plaquette van de Costa Fortuna. Daarna gaan we de krant lezen op ons balkon. De lunch begint vandaag al om 12:00 uur. Dat is relatief kort na het ontbijt en daarom houden we ons een beetje in met de bestelling.

Op dit schip is geen wellness met sauna, stoombad en whirlpool aanwezig. In de Spa kun je wel massages en andere beauty behandelingen krijgen. En in de kleedkamer van de gym is een sauna cabine aanwezig, maar dat vinden wij niet iets om speciaal naar toe te gaan. We houden het vandaag daarom extra rustig en verblijven lekker op ons balkon. Het weer is opnieuw prima vandaag, met veel zon, weinig wind en een aangename temperatuur.

We maken een praatje met onze cabin steward Inyoman uit Bali. Hij werkt al sinds 2003 voor Costa. Als gasten hem vragen of hij al getrouwd is en kinderen heeft, zijn ze verbaasd om te horen dat zijn oudste 19 jaar oud is. Hij is zelf namelijk “al” 48 jaar, maar dat zou je hem inderdaad niet geven. Er is nu een pilot gaande waarbij hutten op sommige avonden een turn-down service krijgen. Iets wat vroeger gebruikelijk was, maar al jaren geleden is afgeschaft. Het wordt gebracht als verrassing en wij waren er inderdaad blij verrast over. Of de proef wordt omgezet in nieuw beleid moeten we natuurlijk afwachten.

In de middag gaan we nog een colaatje doen in de Atrium bar, waar we Jezel nog kunnen spreken voordat haar pauze begint. En meer belevenissen over vandaag zijn er eigenlijk niet te melden. Met onze koers naar het oosten, verwachten we straks een mooie zonsondergang te zien op ons balkon, of anders in het restaurant. De dresscode is vanavond “elegant”, dus we zullen ons een beetje opdoffen zometeen.

Morgen komen we aan in Heraklion op Kreta. Daar gaan we een excursie doen naar het eilandje Spinalonga. Maar daarover morgen meer.

Dinsdag 5 mei 2026

Terug naar gisteravond. We kwamen terug van onze excursie naar de Etna en waren iets meer dan een half uur later dan de aanvangstijd van onze diner-zitting. Als we bij het restaurant aankomen, zijn de deuren gesloten en staat er een ober die ons vertelt dat we te laat zijn. Maar we geven aan dat onze ober de vorige dag had aangegeven dat we nog wel naar binnen zouden komen, dus vragen we of de manager kan komen.

Aan hem leggen we uit dat we ook geen volledig diner verwachten, maar dat het menu die dag twee van onze favorieten bevat en dat we die niet willen missen en ook alleen nog voor die twee dingen komen. Dan mogen we naar binnen maar de manager geeft ook aan dat we dan de tweede zitting hadden kunnen nemen. Co grapt dat we dan bij de bar verwacht worden anders zijn we niet dronken als we naar bed gaan.

We komen aan bij onze tafel en onze obers ontvangen ons heel vriendelijk. We vertellen dat we alleen de beef tartare en cheesecake willen. Een beetje brutaal vragen van het eerste of we er twee kunnen krijgen. De cheesecake vinden we daarvoor wat te zwaar.

En zo genieten we van ons speciale Diner-Light. We hadden toch al iets gegeten tegen het einde van de middag. De ober geeft aan dat er vandaag weer gedanst wordt door een team van de obers en hoopt dat we daarvoor nog wel willen blijven. Dat doen we en er hangt weer een feestelijke sfeer als de voorstelling wordt  gegeven. Daarna komen we Nila (bekende serveerster) tegen en praten even bij.

Co gaat daarna door naar de bar in de hoop dat het daar niet al helemaal vol zit terwijl Jeroen nog even de spullen wegbrengt naar de hut. We zijn zo van de bus naar het restaurant gegaan dus we hebben nog de tas en jassen bij ons.

Gelukkig is er nog plek aan de bar en het is erg gezellig totdat er een quiz wordt gedaan en we de muziek wel erg missen. Even doorbijten en dan komt de muziek wel terug. We zijn ondertussen druk in gesprek met een andere gast.

We zijn wat laat als we gaan slapen, maar we hoeven morgen toch niet vroeg op want we hebben geen excursie. Hoewel, als we in ons restaurant willen ontbijten moeten we ook niet te laat zijn.

We worden tegen half 8 wakker en maken ons klaar voor het ontbijt. Ondertussen varen we nog en we worden rond 9 uur verwacht aan te komen. Aankomen in  Valletta moet je eigenlijk op het dek of balkon meemaken. We waren daar voor gewaarschuwd, maar nu zaten we voor ons ontbijt in het restaurant en konden we het wel zien door de ramen, maar er is zoveel te zien als het schip de haven binnen vaart dat je eigenlijk buiten moet staan.

We zaten wel zo gunstig in het restaurant dat we toch meekrijgen hoe mooi, bijzonder, de beelden zijn die langskomen, maar als we hier weer een keer aankomen, gaan we vroeg op om te ontbijten zodat we ook mooie foto’s kunnen maken.

Na het ontbijt gaan we naar de hut om de krant te lezen en het verslag van gisteren te schrijven. Om meteen van boord te gaan, betekent ook dat je in de drukte zit. Dus we doen nog even rustig aan.

Als ons verslag klaar is, de foto’s uitgezocht zijn en alles op het internet geplaatst is, gaan we op pad. We verlaten het schip en lopen naar de Barrakka liften. De stad ligt hoog, in ieder geval het mooiste gedeelte, en je kunt langs een weg omhoog lopen of deze lift gebruiken. Er staat wel een behoorlijke rij, maar we schatten in dat het wel het wachten waard is.

Na ongeveer een half uur zijn we bijna aan de beurt als er een stevige knal klinkt. Het leidt tot enig rumoer, maar wij wisten dat precies om 12 uur een kanon wordt afgeschoten vanuit de Saluting Battery boven ons. We waren er op voorbereid en om 16:00 uur zal er weer een schot klinken.

We gaan met de lift naar boven naar de Barrakka Gardens en hebben hier een fantastisch uitzicht onder andere over de haven, maar ook diverse vestingwerken. Er is verder een gezellig plein en we besluiten om een stukje pizza als lunch te nemen met een flesje water. Daarna gaan we verder de stad in. Het staat hier vol met mooie gebouwen, zoals het paleis van de premier, de Sint John’s Co Kathedraal, het paleis van de Grootmeester, en nog veel meer.

We genieten van de bijzondere architectuur en lopen ook een winkel binnen voor ons eerste souvenir deze vakantie: een beertje met Malta op zijn buikje. Het is prachtig weer en zo slenteren we door totdat we zien dat we voor verdere bezienswaardigheden flink moeten afdalen. Terwijl we ons afvragen of dat de moeite waard zal zijn, zien we een soort elektrisch voertuig voor rondritten. Voor 5 euro pp kun je een rit van 20 minuten doen. Dus dat lijkt ons wel wat en het was zeker de moeite waard.

We rijden kriskras door het (rechte) stratenplan van Valletta en gaan verschillende keren omlaag richting de vestingwerken aan de waterkant en weer terug omhoog de stad in. Op veel punten krijgen we even een tip wat er voor speciaals te zien is, zoals de gevels met mooie Maltezer balkons en de bijzondere deurkrukken in de vorm van dolfijnen.

Na de rondrit ontdekken we toch nog een ander mooi stuk hoog gelegen stad voordat we besluiten de lift weer te nemen en terug te keren naar het schip. We hebben een zeer goed gevoel over deze dag, maar de benen zijn ondertussen wel voelbaar.

En zo zijn we op tijd terug op het schip om de volgende knal van het kanon te ontlopen, hoewel we die hier vast gaan horen. Met een colaatje uit de minibar gaan we weer schrijven en een keuze maken uit de vele foto’s die we vandaag weer gemaakt hebben.