Donderdag 4 december 2025

We hadden geen haast om weg te komen gisteravond aan de bar. Het schip komt vandaag pas rond 10:00 uur aan bij Martinique en voor de excursie hoeven we pas kwart over 10 present te zijn.

We worden dus ruim op tijd wakker en hebben alle tijd voor het ontbijt. Maar even stevig inslaan want we zijn pas  halverwege de middag terug en in de excursie is geen lunch inbegrepen. Misschien dat we onderweg wat kunnen kopen, maar een goede basis is nu even extra belangrijk.

Co haalt weer twee donuts van een etage lager, de verse jus d’orange wordt weer gebracht evenals de muntthee en twee kuipjes Nutella. In alle rust laten we het ons goed smaken.

Daarna toch even ook nog naar dek 9 voor een cappuccino voor Jeroen en nog een verse jus voor Co. Weer even gezellig een beetje bijkletsen met de bartenders en dan gaan we naar de hut waar we nog voldoende tijd hebben om de krant te lezen en vanaf ons balkon het binnen varen van de haven mee te maken.

Een kwartier voor de geplande tijd, gaan we naar de Grand Bar, ons verzamelpunt. Het gaat blijkbaar even duren voordat we van boord mogen, maar met ongeveer een half uur vertraging mogen we naar de bussen.

We vertrekken en onderweg hebben we een flinke tropische regenbui waardoor iedereen zich wat ongerust maakt, want we zijn daar niet op gekleed. Het duurt niet lang en we leggen ons er maar bij neer dat we kans lopen nat te worden. Met 30 graden buiten zijn we waarschijnlijk snel weer droog.

Onze excursie brengt ons vandaag in een klein uur naar de eerste stop en tevens de belangrijkste. Zoo de Martinique, dierentuin en botanische tuin. Hier hebben we anderhalf uur de tijd om de route door de tuin af te leggen waarbij we een aantal dierenverblijven tegenkomen, maar ook mooie stukken tuin.

Oorspronkelijk was hier een suikerriet plantage met een aantal gebouwen waarvan nu nog ruïnes terug te vinden zijn. Verder is het echt een heel mooi park met twee hangbruggen waar maximaal 5 mensen tegelijk op mogen staan.

Heel af te toe valt er wat lichte regen, maar dat mag geen naam hebben. Eén stel trekt toch poncho’s aan, maar waarschijnlijk zweten ze daaronder harder dan dat ze nat zouden regenen. Alleen zijn spetters op je bril wel wat vervelend. Co heeft er door zijn petje minder last van.

Terug bij de ingang moet er natuurlijk weer een leuke knuffel gekocht worden. Het is een klein zwart pantertje geworden.

We stappen weer in de bus en in een paar minuten rijden we naar het plaatsje Saint Pierre. Dit plaatsje was vrijwel geheel verwoest bij de vulkaanuitbarsting op 8 mei 1902. We lopen hier naar de restanten van het theater dat plaats bood aan meer dan 800 bezoekers en daarnaast ligt de ruïne van de toenmalige gevangenis waar in de hoek tegen de bergwand nog 1 cel over is en waarin dus 1 persoon de ramp overleefd heeft.

Vervolgens hebben we een lange rit door het tropisch regenwoud en daar zitten echte uitdagingen voor de chauffeur in. Bochten die maar net te nemen zijn en tegenliggers die ondanks dat de bus voor de bocht toetert, niet echt ruimte willen maken. Maar natuurlijk hebben we een zeer ervaren chauffeur, dus we komen er goed doorheen.

Dan maken we nog een korte stop bij een kerk, Balata Cathedrale, wat een miniatuur kopie zou moeten zijn van de Sacre Coeur van Parijs. Echter de kerk is nogal vervallen en we mogen er om veiligheidsredenen niet naar binnen. Vreemd want de kerk staat gewoon open en alleen bij het altaar is het afgezet. Wat de reden is, weten we niet en misschien is het tijdelijk want deze kerk wordt wel aangeraden als trekpleister. Met het idee dat we het verkeerd begrepen hebben, kijken we toch even binnen maar dan worden we terug geroepen. Vanaf de plek van deze kerk heb je wel een mooi uitzicht richting zee.

In ongeveer een kwartier brengt de bus ons naar het schip en het is ondertussen kwart over drie. Het buffet is nog open en we besluiten een hamburger en wat frietjes te nemen om de trek te stillen tot het diner. Dan gaan we terug naar de hut en genieten nog even buiten van onze boeken.