Zaterdag 14 november 2026

Omdat we vroeg op moeten staan, zijn we gisteren versneld langs de bars gegaan. Ook zaten we niet te wachten op de karaoke die rond elf uur zou beginnen. Riche zat Co te plagen dat Co moest meedoen maar daar had Co geen oren naar.

We worden voor de wekker wakker en Jeroen gaat douchen maar krijgt de kraan niet op temperatuur. Het water is veel te heet. Co test de kraan van de wastafel en dan blijkt dat ook de koude kraan heet water geeft. Dus douchen zit er even niet in.

We melden het probleem en gaan dan maar snel ontbijten om niet te laat te komen voor de excursie. Gelukkig hebben we gisteren in de sauna een goede reiniging gehad dus het kan vast wel een keer zonder.

Ondertussen blijkt het probleem bij meerdere cabines te spelen. In het vertrouwen dat ze het op gaan lossen, verlaten we onze hut en gaan naar de uitgang. Er staan 15 jeeps voor ons klaar. De meeste dragen het bordje taxi op het dak. In elke jeep gaan drie of vier gasten. Wij zitten in de tweede met een Italiaans stel.

We gaan rijden. Onze chauffeur Adriano spreekt zo goed als geen Engels maar bij de plekken waar we stoppen, krijgen we uitleg van iemand die de leiding heeft over de hele excursie. Overigens spreken ze hier een mix van Creools en Portugees en we begrijpen dat elk eiland zo’n beetje zijn eigen dialect heeft.

Het eerste stukje van de route rijden we over verharde wegen, maar al snel wijken we daar van af en hobbelen we over een off road pad. Tja, hoe noem je zo’n weg? Onverhard? Hard is de grond wel maar niet lekker glad. Vandaar ook de 4X4 jeeps. Het is een flink stuk rijden en dan bereiken we de eerste stop, het strand Flamengo Beach met vooral zwart lava grind. Al het lichtere zand is aan komen waaien uit de Sahara.

Onderweg maar ook bij deze stop, genieten we van het uitzicht op het landschap. Hoofdzakelijk kaal gesteente, maar met zo zijn eigen charme. Op het strand zien we kleine krabben wegschieten. Ze hebben zo’n goede schutkleur dat je ze op een foto niet terug ziet, tenzij je precies weet waar je naar moet kijken.

Na een kwartier gaan we verder en stoppen midden op het eiland waar het wat groener is. In deze vallei wordt wat aan landbouw gedaan. Met kleine windmolentjes hebben ze een irrigatie systeem aangelegd, want het water op het eiland is schaars. We zijn ook een kudde geiten erop uit gaan.

De volgende stop is een zandstrand, Sandy Beach. Zoals al was verteld, zand uit de Sahara. Hier ziet de gids sporen van nesten van schildpadden. Vanaf hier hebben we ook mooi zicht op de Topim vulkaan. Er zijn afgravingen omdat de grondstoffen gebruikt worden voor het bouwen van huizen. Ook hier maken we weer veel foto’s en dan gaan we verder naar het vissersdorpje Calhau.

Hier bezoeken we een kleine opvang voor gewonde zeeschildpadden. Die worden hier verzorgd tot ze weer terug de vrijheid in kunnen. Ze hebben helaas wel weinig zwemruimte, maar hopelijk kunnen ze snel weer naar zee terug.

Dan is het kort rijden naar een klein horeca gebouwtje om even wat te kunnen drinken en het toilet te kunnen gebruiken. Daar ontmoeten we een Nederlands stel dat niet met onze cruise mee vaart maar op vakantie is in Kaapverdië. Ze komen hier vaker en het bevalt hun zo goed dat ze overwegen er te gaan wonen als ze met pensioen gaan. Dan blijkt een van hen ook nog een oud collega van Jeroen te zijn, maar die werkte in Terneuzen, dus kennen ze elkaar niet. Maar wel grappig toeval.

Dan gaan we het laatste stuk rijden met nog een korte foto-stop langs de kust, richting Baia das Gatas. Hier is prachtig uitzicht en we zijn erg tevreden over deze excursie.

Terug bij het schip aangekomen gaan we bij het buffet restaurant wat eten. Voor het à la carte restaurant zijn we te laat. Daarna gaan we naar de hut en blijkt het probleem met het hete water nog niet helemaal opgelost te zijn. Maar al snel komt er een technicus en die krijgt het voor elkaar. We kunnen straks even douchen.

We besluiten even langs de Aperol Spritzbar te gaan. Daar staan Donny en Jovelle die we kennen. Maar het is niet onze bar want het enige wat ze zonder alcohol hebben, is Crodino en water. Het eerste vinden we niet echt lekker, maar er blijkt een nieuwe smaak te zijn dus proberen we het toch. Eén glas samen delen. Nee, toch niet iets voor ons, dus nemen we een glas water om wel even lekker bij te kunnen praten.

Daarna gaan we onze tablets halen om de krant te lezen. Op ons balkon branden we nu gewoon weg in de zon, dus nemen we plaats aan de Sunset bar op dek 5. Onder het genot van een alcohol vrije Mojito-variant (de bartender week af van het vaste recept en dat was een lekkere afwijking), brengen we de tijd door tot even voor vier uur.

Jeroen heeft een probleem met zijn rechter hand, die wat verdikt is. Om een lang verhaal kort te maken, gaan we voor de zekerheid even langs het Medical Centre van het schip. Daar krijgt hij het advies een paar keer per dag even de hand in ijs te stoppen, ibuprofen te slikken en te kijken of het probleem oplost. Ook is zijn trouwring voor de zekerheid verwijderd, wat nog best een klusje was.

Wij gaan naar de Gelateria om een smaak ijs uit te zoeken waar Jeroen zijn hand in zou kunnen steken, maar nemen uiteindelijk toch een ijsje voor orale consumptie. Mary Grace regelt wel dat we bij de wiinbar een wijnkoeler met ijs kunnen ophalen.

Terug in de hut. De dag is weer omgevlogen. Nu dan wel even douchen en dan straks fris naar het diner.