Cleland en de Coorong

Vandaag vertrekken we uit Adelaide. We nemen ons laatste ontbijtje bij de Subway, nog even snel internetten op Rundle Mall,  dan uitchecken en de auto in. Het is ongeveer 350 km naar onze volgende bestemming: de kustplaats Robe.

De eerste stop is eigenlijk nog in Adelaide. We bezoeken het Cleland Wildlife Park in de Adelaide Hills. Hier zijn we allebei 10 jaar geleden ook geweest, alleen niet samen. Co was er met collega’s en Jeroen is er zelf met de bus heen geweest. Het is een mooie plek op de heuvels, waar in verschillende grote weides de kangaroos, wallaby’s, emoes en andere dieren los rondlopen. De kangaroos en wallaby’s mag je ook voorzichtig voeren met speciale biks. Sommige hebben daar helemaal geen zin in, omdat ze net gevoerd zijn met verse wortel. Andere zijn er erg happig op, waaronder een moeder met een kleintje in de buidel. De meeste aanwezige dieren zijn in Cleland gekomen omdat ze gewond waren, of verlaten door de ouders. Er zijn verder nog wombats te zien, echidna’s en natuurlijk ook koala’s. Een uur lang is het mogelijk om één van de koala’s van dichtbij te bekijken, max. 4 bezoekers tegelijk, en een beetje te aaien op een veilige plek, onderaan de rug. Wat zijn het toch een aandoenlijke beestjes! Naast de dieren, genieten we ook van het mooie weer van vandaag: zonnig en warm. We nemen nog een lunch in het park, smelten weg voor de pluchen wombat in de souvenir-shop en stappen dan weer in de auto.

Een stukje verderop stoppen we alweer, voor de Mount Lofty Lookout. Een plek op de heuvel waar je mooi uitzicht hebt op Adelaide en de omgeving. Inderdaad mooi uitzicht, maar wat een afzetterij met betaald parkeren en duur water. Snel weer verder dus.

De route gaat over de Princess Highway. Deze buigt even verderop meer richting de kust, waarbij je langs het Coorong National Park rijdt. Dit is een soort lagune van 150 km lang, tussen de oceaan  en het vaste land. Op een paar punten kun je richting de lagune rijden en daar ook rondwandelen. Bij Jack Point lopen we naar een hut waar je uitzicht hebt op een pelikanen kolonie. En bij Salt Creek maken we een korte wandeling langs een binnenmeer. Daar zouden we o.a. wombats in het wild kunnen spotten, maar behalve een skink en wat geritsel in de bosjes zien we niks. Totdat we zojuist op de foto’s totaal onverwacht een echidna naar de lens zien staan zwaaien… Helemaal over het hoofd gezien, dus! Losers!

Het is inmiddels al 17:15, dus we rijden nu snel door naar het motel in Robe. Onderweg zien we heel wat kangaroos. Een paar in het veld, maar de meeste dood langs de weg… Daarom willen we voor de schemer in Robe zijn. Daar arriveren we 18:45. Net op tijd, want in principe sluit de receptie om 19:00. Maar de eigenaresse tilt daar niet zo zwaar aan. Ze blijven meestal open tot de laatste gasten aangekomen zijn (wij dus…). No worries mate!

We krijgen van eigenaresse Trudy een hoop tips voor restaurants om te gaan dineren en daar gaan we meteen mee aan de slag. We kiezen voor het Robe Hotel, waar je je eten zelf aan de bar moet bestellen. Het wordt dan later aan je tafel bezorgd. In Adelaide hadden we dat ook al een keer. Is kennelijk vrij gebruikelijk hier. Het eten is simpel, maar smaakt goed.

In de motelkamer puffen we uit van deze dag met een lekker kopje regenwater-thee. Ja-ja, het motel beschikt over vers regenwater, zelf bij te tappen uit de regenton. Het leidingwater is wel te drinken, maar behoorlijk gechlooreerd, legt Trudy uit. Voor de zekerheid druk ik de waterkoker nog maar een paar keer extra aan…

Port Adelaide en Hallett Cove

Gisteren uiteindelijk pas half 12 gaan slapen en vandaag zijn we om 7 uur wakker. We gaan weer ontbijten bij de Subway. Nu nemen we een broodje met ei, worst en spek. Hebben we toch een soort van Engels ontbijt. Ook nemen we weer orange-mango juice van Daily Juice. Ik vraag of het klopt dat dit typisch South Australian is. Ik heb het 10 jaar geleden ook elke ochtend gedronken in Adelaide en we konden het nergens anders in Australië vinden. Nou, we hoeven niet meer te zoeken want mijn vermoeden wordt bevestigd.

We lopen naar het internetcafe om het verhaal van gisteren te plaatsen. Vervolgens stappen we in de auto en rijden naar Port Adelaide. Vroeger was dat een actief plaatsje met haven en “wool stores” maar tegenwoordig is er niet veel activiteit meer. Er staan een aantal mooie gebouwen uit betere tijden en je kunt op de boot stappen voor een rondvaart van 2,5 uur op de rivier met de kans dolfijnen te zien. Wij beperken ons tot rondwandelen en het beklimmen van de vuurtoren die daar in 1985 geplaatst is. De vuurtoren heeft vroeger op een geheel andere plaats gestaan en is nu niet meer in dienst. We klimmen binnendoor omhoog en wurgen ons door een nauwe opening om boven naar buiten te kunnen voor een mooi uitzicht.

Als we naar beneden willen gaan, horen we stemmen van 2 mannen die omhoog komen. Omdat het erg krap is op de wenteltrap, wachten we de aankomst van de steigers even af. We raken met hen in gesprek en één van hen blijkt uit Nederland te komen en Jeroen hoort aan het accent dat hij uit Zeeland komt ( een Medendorp uit Nieuwdorp). Hij is bij zijn broer op bezoek en diens schoonvader geeft hem nu een rondtoer.

Tijdens een leuk gesprek biedt de Australier ons een kortingsbon aan voor het Maritiem museum. Daarvoor moeten we beneden dan even wachten om mee te lopen naar de auto. Daar heeft hij een heel boek met allerlei kortingsbonnen. Zo ook voor het dierenpark Cleland een bon voor 25% korting. Daar gaan we mogelijk morgen heen.

Bij het wandelen door Port Adelaide komen we ook een drank-drive-in tegen. Heel apart. Twee rijstroken met een bar vol flessen drank.

Het Maritiem museum is aardig maar geen hoogvlieger. Door de kortingsbon (1 persoon gratis) is het leuk, maar anders best duur voor wat het is.

We hebben trek gekregen en bestellen een broodje en een drankje tegenover het Maritiem museum. Daarna rijden we naar Hallet Cove Conservation Park, een tip van de Belgische gemeente-ambtenaar. Het is even zoeken met de route, maar dankzij de gratis Nokia routeplanner, komen we uiteindelijk precies op de plek van bestemming. Het is een mooi gebied langs de kust met heel verschillende bodemlagen. Voer voor geologen, dus. Bovendien een mooi uitzicht over de zee. Het hoogtepunt van het park is Sugar Loaf. Tja, hoe beschrijf je dat beter dan: zie foto.

Aan de rand van het park nemen we een muffin en een cola en zien opeens dat er op een bord gewaarschuwd wordt voor slangen in het park. Daar maken we maar even een foto van, maar terug moeten we toch (maar niet door hoog gras). We zijn niet bang voor een paar pootloze beestjes.

We rijden in de avondspits terug naar het hotel en besluiten vandaag lekker simpel te gaan Mac-en. Daarna maken we een laatste rondje door Adelaide want morgen gaan we op weg naar de volgende bestemming. Het is vrijdagavond en behoorlijk druk op straat. Ze hebben hier duidelijk zin om het weekend te gaan vieren!

Het was leuk om weer terug te zijn in Adelaide. Te herkennen wat er 10 jaar geleden was, maar ook te zien dat er veel veranderd is. Er is meer hoogbouw gekomen en er staat meer hoogbouw op de planning. En dat terwijl het 10 jaar geleden zo’n leuke stad was met maar heel beperkt hoogbouw. Ook de trams zijn vervangen door moderne exemplaren. Hoe zal het hier over 10 jaar zijn?