Zaterdag 9 november 2019

Het is vandaag zonnig in Venetië en we zijn vroeg wakker. Eerst maar even ontbijten en daarna gaan we nog even een kort rondje in de directe omgeving lopen. Een uurtje. Het is weer vloed en we zien het water op het San Marcoplein omhoog gaan. Althans, je ziet uit diverse openingen tussen de stenen het water omhoog komen. Normaal bedoeld om het water af te voeren. In het begin zien we nog droge delen van het plein, maar als we terug lopen is dat niet meer het geval.

We pakken de tassen in en gaan naar beneden. We checken uit en vragen nog even hoe we het beste naar de cruise-terminal kunnen lopen. We worden nog net niet voor gek verklaard dat we willen lopen, maar duidelijk is wel dat de conciërge van het hotel ons eigenlijk wil adviseren om met de boot te gaan. Het is een uur lopen, zo geeft hij aan.

We gaan toch lopen want zo doen we nog een stuk van de stad aan dat we nog niet bezocht hebben. En het valt best mee want na ongeveer 45 minuten zijn we bij de eerste terminals. Er liggen meerdere cruiseschepen, vier stuks, waarbij ons schip vóór een ander schip van Celebrity ligt.

In de terminal horen we dat niet om 14:00 uur wordt begonnen met boarden, maar al rond 12:00 uur. Dat is lekker, want dat betekent slechts een uurtje in de terminal hangen. Iets voor 12 uur gaan we bij de wachtrij staan en iets na 12:00 uur behoren we tot de eersten die door mogen naar het schip. Eerst worden wel nog even de papieren nagekeken, waaronder de ESTA die nodig is om de U.S.A. binnen te mogen. Gelukkig hadden we die uitgeprint, want die waren voor onze vorige cruise aangevraagd maar nog steeds geldig.

De hutten zijn nog niet beschikbaar dus dan eerst maar lunchen op dek 9. Daar komen we meteen de eerste bekende bartender Jan tegen. Altijd leuk om zo weer medewerkers van vorige reizen te ontmoeten. Het is een warm weerzien.

Dan even naar de Samsara spa om een massage in te plannen. We hebben in de terminal alvast geregeld dat we weer onbeperkt gebruik van de spa kunnen maken en hierbij was 1 massage inbegrepen. Moesten we alleen nog inplannen. Jeroen ontkomt er niet aan dat een medewerker hem probeert te strikken voor Yoga-lessen. De man schrijft een hele lange lijst met data en tijden voor hem op, maar eigenlijk wil Jeroen helemaal niet.

We krijgen badjassen mee en besluiten daarom toch maar te gaan kijken of onze hut al beschikbaar is, anders blijven we slepen met onze tassen en badjassen. De hut is beschikbaar en onze cabin steward Marshal komt kennis maken en vraagt of alles in orde is. Dat is het zeker, alleen de fles prosecco ontbreekt nog, maar die wordt kort daarna gebracht door de butler, John. Zo, fles open en de vakantie kan beginnen.

Na een glaasje prosecco gaan we even onze creditcard koppelen aan onze Costa cards. Het is nu nog vrij rustig en nadat we dat gedaan hebben lopen we door naar de Chocolade/IJsbar om Eidam Karl te ontmoeten die we van 2 jaar geleden kennen. Ook weer een warm welkom en onder het genot van koffie voor Jeroen en thee voor Co, praten we bij. Dan krijgen we ook een stuk cake aangeboden en een bolletje pistache ijs. Wat worden we al meteen weer verwend. Wat een begin van de reis.

We maken nog even een rondje over het schip en gaan dan naar de hut om de fles prosecco te legen en wat uit te pakken. De eerste koffer wordt binnen gebracht, dus die zijn op tijd gearriveerd. Ondertussen gaat de zon onder en wachten we op de ontruimingsoefening. Onze hut is overigens nog ietsje groter dan we in februari hadden en ook het deel van ons balkon aan de zijkant is iets breder nog dan toen. Hier kunnen we wel wennen voor 24 dagen.

Dan is het tijd voor de ontruimingsoefening. Na een korte uitleg gaat het alarmsignaal af, doen we een trui aan, de zwemvesten om en gaan de trap af naar de verzamelplaats op dek 3. In het Italiaans en Engels wordt een uitleg via de speakers gegeven over de procedure en dan klinkt het signaal voor einde oefening. Mooi op tijd voor vertrek en voor het diner.

Als we bij het restaurant aankomen staan al 4 mensen te wachten om naar binnen te mogen. Klokslag kwart over zes mogen we er in en kiezen we een tafel bij het raam aan de kant waar we straks het San Marcoplein kunnen zien liggen. We varen ondertussen en nog vóór het voorgerecht geserveerd wordt, komen we langs de oude stad. Beurtelings lopen we even naar buiten om foto’s te maken.

Goed diner met cheese cake als dessert. Het is vrij rustig in het restaurant. Op aandringen van de ober sluiten we nog even af met een limoncello.

Nu onderweg naar Corfu en dat betekent dat we tijdens deze cruise, en wel vannacht, de klok een uur vooruit moeten zetten. Korte nacht dus vannacht, maar gelukkig hebben we morgen meteen een zeedag om te relaxen, dus we hoeven niet vroeg op.

Verslag voor vandaag even afronden, foto’s uitzoeken, publiceren en dan naar de bar.

Buona notte.

Vrijdag 8 november 2019

Na een rustige nacht worden we wakker in een regenachtig Venetië. We zoeken een plekje in de ontbijtzaal beneden. Helaas is het nu niet mogelijk om in de fraaie stadstuin te eten, maar gelukkig is er binnen ook plek. Het buffet biedt aardig wat keuze, met o.a. heerlijke zelfgebakken cakes en kaas uit de Dolomieten.

Als we uitgegeten zijn, gaan we nog even terug naar de kamer om ons voor te bereiden op vertrek. De paraplus zitten helaas in onze grote koffers. Die zijn afgelopen maandag al thuis opgehaald door Bag Express en worden morgen afgeleverd op het cruiseschip. Gelukkig heeft de portier van het hotel nog een paraplu te leen en kunnen we buiten al snel een extra exemplaar op de kop tikken.

We lopen richting het San Marco plein en zien meteen dat de toestand met het water een stuk heftiger is, dan we met een paraplu aan kunnen. Sommige straten zijn volledig ondergelopen vanwege hoog water. We zien mensen met laarzen aan lopen, maar die hebben we natuurlijk ook niet van huis meegenomen. In de buurt van het plein staan er vlonders opgesteld, van ongeveer een halve meter hoog. Deze maken een droog pad richting de hoofd attractie van deze stad. Bij het plein aangekomen, kunnen we onze ogen bijna niet geloven. Het hele plein staat volledig blank. Terrasstoelen staan verlaten in het water. Een enkeling met laarzen en regenkleding waagt zich op het plein om foto’s te maken.

We zoeken een route op de vlonders die ons naar de ingang van de San Marco basiliek brengt. Met een ommetje komen we zo bij de kerk terecht. Ook het portaal van de kerk staat helemaal onder water. Wat zonde van zo’n eeuwenoud monument. De basiliek is vrij toegankelijk. De muren en de gewelven zijn volledig voorzien van heel fijn mozaïek. Ongelooflijk kunstig. Foto en video is hier verboden en daar houden wij ons gewoon aan. Geïnteresseerde lezers van dit blog moeten dus even Googlen voor afbeeldingen.

Na de rondgang door de kerk, komen we bij de trap naar de ingang van het museum. Dat willen we ook graag bezoeken. Voor € 5 entree krijgen we verschillende kunstvoorwerpen uit de kerk te zien. Onder andere de vier originele bronzen paarden, waarvan nu kopieën bovenop de gevel prijken. Ook komen we in de banket zaal, waar de dogen van de stad vroeger hun feestelijke bijeenkomsten hielden.

Vanuit het museum kunnen we de zogenaamde loggia op, een soort balkon bovenop de gevel van de basiliek. Van hieraf heb je een schitterend uitzicht over het San Marco plein. Met de plu in de hand, schieten we wat plaatjes van het waterballet beneden.

Als we de basiliek uit zijn, kopen we zelf ook maar een setje plastic overhoezen om verder droog te kunnen lopen. In onze maat alleen nog verkrijgbaar in kleurig oranje. Altijd nog eens handig voor een WK, of zo. De winkel heeft ook nog een leuke knuffel, verkleed als gondelier, dus die gaat ook meteen mee.

We vervolgen onze route naar de Rialto brug, die over het Canal Grande heen loopt. Het is hier natuurlijk ontzettend druk en af en toe moet je even in de rij staan voor de beste foto-plek. Het uitzicht vanaf de brug is wel fantastisch. Ongelooflijk om te zien hoe alles hier per boot aangevoerd moet worden. Alle winkels worden zo bevoorraad, er kan geen auto het oude centrum van Venetië in.

Voor de lunch lopen we verder door de wijk Cannaregio. Hier worden de straten wat breder. En vinden we onze lunch plek bij de MacDonald’s. Hebben we gewoon even zin in. Daarna gaan we weer terug naar ons hotel voor een korte break. Ondertussen is het gelukkig wel gestopt met regenen.

Vanmiddag hebben we een afspraak met de Belgische lichtontwerper Peter van Praet, die hier aan het werk is in het opera theater La Fenice. We krijgen een rondleiding van hem door het schitterende gebouw. Het is in 1996 volledig afgebrand, maar gelukkig weer helemaal in originele stijl teruggebouwd. De naam feniks is dan ook wel heel toepasselijk. Verder komen we langs het laadplatform, dat – hoe kan het ook anders – aan een gracht ligt! Alle decorstukken, lampen en ander materiaal moet dus over water aangevoerd worden. Best lastig. Na een drankje neemt hij ons nog mee het toneel op, waar gewerkt wordt aan de komende voorstellingen van Don Carlo. Het was een leuk bezoek en heel aardig van Peter om ons hier te ontvangen.

Dan willen we nog een stukje rondlopen, maar de route loopt een beetje uit de hand. We belanden per ongeluk weer bij de Rialto brug en besluiten dan om aan de overkant van de brug de wijk Dorsoduro te verkennen. We worden weer door de smalle straatjes geleid, over bruggetjes, langs pleintjes, met eindeloos veel winkels, barretjes en restaurants. Je wordt er bijna duizelig van. Als we het Canal Grande weer overgestoken zijn, zit de route erop. We hebben zo in één dag toch een hele mooie indruk gekregen van deze bijzondere stad.

We krijgen nog een paar tips van de portier voor het diner. En hij checkt nog even of het vanavond weer vloed wordt. Voor de zekerheid nemen we de hoezen maar mee.

Donderdag 7 november 2019.

Na de laatste klusjes in huis te hebben gedaan, gaan we rond kwart voor 12 naar het station voor de sprinter naar Schiphol.

Op Schiphol aangekomen hebben we ongeveer 15 minuten nodig van de trein tot en met de security check. Lekker snel en bij de check zijn nieuwe apparaten voor het controleren van de handbagage waardoor je geen spullen meer uit je tas hoeft te halen. Dat scheelt een hoop gedoe.

Tijd voor een broodje want we hebben alleen nog maar een plakje ontbijtkoek op. Het kost dit keer weinig moeite een tafeltje te vinden bij de Mediterranean Sandwich Bar.

Half vier vertrekken we. Mooi op tijd en de vlucht gaat een kleine twee uur duren. Als we landen in Venetië is het ondertussen wel donker. Vanuit het vliegtuig kunnen we het centrum zien liggen nadat we over de lagune gevlogen waren.

Nadat we het vliegtuig verlaten hebben, spoeden we ons naar de boot van Alilaguna die ons in ongeveer anderhalf uur naar onze halte dicht bij ons hotel moet brengen, Santa Maria del Giglio. Hoewel de raampjes nat en enigszins beslagen zijn, krijgen we wel al een impressie van de stad. We varen door het Canal Grande, met alle mooie palazzo’s langs de oever en varen ook onder de Rialto brug door.

Na het verlaten van de boot zijn we snel bij ons Hotel Flora. Het is ondertussen bijna half 8 en we hebben wel trek dus nadat we de kamer bekeken hebben, die er goed uit ziet overigens, gaan we bij Vino Vino eten. Deze bistro krijgen we als tip van de hotel eigenaar. Het eten bevalt ons goed en omdat er voor morgen slecht weer verwacht wordt, besluiten we na het eten een stuk door de stad te gaan lopen, waarbij we uiteraard het San Marco plein bezoeken.

We kopen een paar blikjes cola en gaan dan naar onze kamer. De eerste indruk is er. Morgen kijken of we over verhoogde paden moeten lopen in de regen, of dat het allemaal wel mee valt.