Zaterdag 26 maart 2022

Om drie minuten over drie worden we wakker van een snel aansterkend motorachtig geluid. Al snel wordt duidelijk dat er een helikopter aan komt en boven het schip blijft hangen. Waarschijnlijk is er een medisch noodgeval en wordt er iemand van boord gehaald. De helikopter landt niet maar blijft bijna een half uur boven de achterkant van het schip hangen en verdwijnt daarna weer.

We zijn weer voor de wekker wakker en om kwart over acht moeten we in de Grand Bar zijn voor onze excursie. We gaan met Jeeps de noordkant van het eiland bezoeken, waaronder het plaatsje Taganana.

We mogen naar de uitgang en daar staan 6 jeeps op een rij. In elke passen 6 passagiers, maar er is vanwege corona gekozen in elk 4 gasten te laten plaatsnemen. De leider van de groep is wat geïrriteerd want hij heeft van Costa een handscanner in zijn handen gedrukt gekregen zonder uitleg hoe het werkt en het ding doet dus gewoon niets. Daarbij blijken we later aangekomen te zijn dan bij hun bekend was en dat heeft weer effect op de tijden van de stops.

Maar we gaan toch redelijk snel op weg en maken eerst een stop bij het meest geliefde strand van Tenerife, het Playa las Teresitas. Eigenlijk was dit een “black sand” strand, maar er is saharazand overheen gegooid en daardoor oogt het beter.

Bij deze stop is er een probleem met enkele deelnemers. Een echtpaar klaagt dat ze te hard rijden en dat dat voor zijn vrouw vervelend is want die heeft problemen met haar ogen en kan dan niet goed zien. Er dreigt een tijdverslindende discussie te ontstaan die nog meer het schema onder druk zal zetten. Enkele andere deelnemers geven aan dat we door moeten en gelukkig doen we dat ook.

We rijden nu tussen de bergen steeds verder omhoog. Dit gebied behoort tot het natuurpark Anaga. Als je van sturen houdt, is dit echt een weg om van te dromen. Het uitzicht is prachtig. Veel bomen en planten waaronder cactussen. Maar hoe hoger we komen des te meer dreigen we de nevelen in te rijden en op een gegeven moment zitten we behoorlijk in de mist. We gaan een tunnel in en aan de andere kant is het gelukkig weer helder en krijgen we al snel zicht op het plaatsje Taganana. We rijden er een stukje doorheen over hele smalle straatjes die soms heel steil oplopen (of aflopen) en waar je eventueel met de billen knijpt dat je geen tegenligger tegen zal komen. Het is geen éénrichtingsverkeer.

Dan komen we uiteindelijk bij een “black sand strand” uit, bij de Roque de las Bodegas. Vroeger vertrokken hier veel schepen met wijnvaten, vandaar de naam. Maar door de verraderlijke rotsen is er menig schip vergaan. Wel zien we hier nu veel mensen surfen op de hoge golven. Hier pauzeren we weer even om van het uitzicht te genieten en voor een sanitaire stop.

Dan gaan we terug bijna zoals we gekomen zijn, maar zonder de smalle straatjes. Weer door de tunnel en nu gaan we zo door een bosrijk gebied toeren. Dit is nog één van de weinige plekken in Europa waar eeuwenoude laurlierbossen te vinden zijn. Verder zijn er ook enorm hoge heidestruiken te zien. Het weer zit echter niet mee, dus hier en daar is het uitzicht helaas zeer beperkt. Hebben we iets om voor terug te komen.

Dat geldt ook voor een uitzichtpunt dat naar drie richtingen een mooi uitzicht zou moeten geven, de Mirador Pico del Ingles. Even breekt het aan één kant open, maar voordat de camera gereed is, zit het al weer potdicht. Jammer, maar de tocht door een bos met flarden van nevel heeft ook wel weer iets spannends.

Er volgt nog een laatste stop, hoog in de bergen, waar ook veel lokale mensen gaan wandelen vandaag. Het is immers zaterdag. We lopen een stukje van het wandelpad, The Path of the Senses, wat overigens vrij glibberig is met de natte mist nu. Na de pauze gaat het weer bergafwaarts en rijden we nog langs La Laguna, de oude hoofdstad van Tenerife.

Uiteindelijk zijn we ongeveer een kwartier te laat terug bij het schip, maar dat is voor ons geen probleem want het schip ligt nog de hele middag in de haven en we hebben nog ruim de tijd voor de lunch.

Na de lunch gaan we het verslag van gisteren afronden. Dat wil zeggen: er foto’s bij zoeken om dan te kunnen publiceren. Dat gaat voorspoedig en we gaan daarna nog paar rondjes sauna doen.

Blijkbaar is iedereen weer ruim op tijd aan boord en vertrekken we 20 minuten eerder dan verwacht. We zitten net even wat tv te kijken op de tablet, dus hopelijk raken we niet te snel buiten bereik van de zendmasten. De zon laat zich wel nog even heel sterk zien dus is het heerlijk nog even op het balkon te staan. Bijna dinertijd. Vannacht een uurtje minder want ook hier gaat natuurlijk de zomertijd in. Maandag of dinsdag zullen we weer een uurtje in moeten leveren omdat we dan weer naar de tijd van Nederland gaan. Nu is het bij ons nog een uurtje vroeger.

Vrijdag 25 maart 2022

We hebben vannacht lekker geslapen en worden zo’n beetje wakker als het schip de haven van Arrecife nadert. Vandaag zijn we een dagje op het canarische eiland Lanzarote, waar we vanmiddag een excursie gaan doen.

Vanmorgen zijn we dus nog aan boord en hebben daarom lekker de tijd om rustig te ontbijten in de Club. We hebben vandaag eigenlijk niet zo’n zin een lange wandeling en besluiten daarom een kort rondje te lopen over de buitendekken, voor wat uitzicht op het eiland.

Na de koffie op het achterdek van dek 9 gaan we naar de hut om daar nog een TV programma te kijken op de tablet. Vanwege de excursies vanmiddag begint de lunch al om half 12. Daar maken we dan maar meteen gebruik van, om geen haast te hoeven maken voor het vertrek van de excursie.

Om half 1 gaan we naar de Atrium bar en na een paar minuten wachten mogen we naar de uitgang van het schip. Dit keer wordt de excursie in het Engels en het Duits gedaan, dus we hebben twee mogelijkheden om de informatie tot ons te nemen.

We rijden naar het zuidwesten van het eiland, waar het nationaal park Timanfaya is gelegen. Dit park wordt ook wel de Vuurbergen genoemd, wat je begrijpt als je de vele vulkanen hier ziet. In 1730 was hier een mega uitbarsting, die maar liefst 6 jaar heeft geduurd en een enorm verwoestend effect heeft gehad. Door het droge klimaat hier, met veel erosie, ziet het er na 300 jaar nog bijna net zo uit als toen de vulkanen uitgespuwd waren.

Onderweg zien we hoe de bevolking hier op ingenieuze wijze toch landbouw weet te bedrijven onder deze omstandigheden. De zoete aardappelen zijn net geplant. Met een laag vulkanische as over de zaaibedden, blijft de grond eronder vochtig. En met een laag muurtje van lavastenen wordt de grond afgeschermd van de wind.

Eenmaal in het nationaal park, stoppen we eerst bij het bezoekerscentrum. Daar krijgen we drie demonstraties waaruit blijkt hoe heet de grond hier nog steeds is, heel dicht onder de oppervlakte. Als eerste schept een medewerken een hoopje lava-grint zo van de grond en krijgt iedereen daarvan een beetje in zijn handen. Als je het in je handen weet te houden, mag je ze meenemen. De steentjes zijn inderdaad gloeiend heet, zelfs als je ze een minuut over en weer in beide handen overgooit. Maar uiteindelijk lukt het ons om ze in de broekzak te krijgen, zonder dat daar een gat in brandt.

Dan demonstreert een medewerker hoe heet het iets dieper onder de grond is. In een gat van ongeveer een meter diep steekt hij met een riek een bosje droge twijgjes tegen de wand aan. Al snel begint het hout te roken en na een kleine minuut slaan de vlammen eruit.

Tot slot krijgen we nog een geiser te zien. In een smal gat in de grond wordt een beker water gegooid en na één seconde spuit het er alweer als hete stoom uit. Het is dus duidelijk dat we hier op de paden moeten blijven, om ongelukken te voorkomen.

Na een sanitaire stop gaan we terug de bus in voor een rondrit door het park. Niemand mag hier zelfstandig in het park rondlopen, vanwege de kwetsbare natuur. Alleen wandelingen met een gids zijn toegestaan, of zoals wij, een rondrit met de bus.

Het uitzicht is adembenemend. Op het eerste gezicht lijkt het een doods landschap, maar als je beter kijkt, zie je hoe mooi de rotsformaties zijn met verschillende kleurschakeringen. De bus staat af en toe even stil voor een fotostop op de mooiste plekken.

Als we bijna het park uit zijn, maken we nog even stop bij de plek waar toeristen ook een korte rondrit per dromedaris kunnen maken. Het is mooi om de beesten van dichtbij te zien, maar hoe diervriendelijk dit is, weten we eigenlijk niet. We hopen maar dat dat meevalt.

Dan rijden we door naar het plaatsje La Geria. Hier zijn een aantal wijnhuizen. Want zelfs onder deze omstandigheden is het mogelijk om een goede wijn te produceren. Alle wijnranken zijn omgeven door een halfrond muurtje van lavastenen, tegen de harde wind. Het is een bijzonder gezicht om zo een hele vallei en een heuvel vol ronde muurtjes te zien. Dat doet ons denken aan “Just di git”, het programma om delen van Afrika weer te vergroenen.

Uiteraard mogen we weer een wijntje proeven. Dit keer is het maar één klein glaasje. We kiezen voor de zoete muskaatwijn. In de souvenir winkel zien we alleen maar pluchen dromedarissen en die hebben we bij een vorig bezoek aan Lanzarote al bemachtigd. Dus we gaan buiten nog maar even genieten van het heerlijke weer vandaag, totdat de bus verder gaat. Het is redelijk zonnig en warm vandaag. We hebben geen jas nodig dit keer. Terug in de bus rijdt deze door naar de haven van Arrecife, waar we tegen 17:00 uur weer aan boord gaan.

We kunnen nog even opfrissen en omkleden voor het diner in de Club. Onze ober Prakash vertelt dat hij een heerlijke dag heeft gehad. Helaas brengt ons diner daar een kleine smet op, want er gaat het één en ander mis. We krijgen het verkeerde pasta gerecht geserveerd, wat Jeroen in eerste instantie niet meteen door heeft. Maar Co proeft duidelijk vis en dat blijkt het ook te zijn. We krijgen alsnog het goede pasta gerecht, wat gelukkig heerlijk smaakt. Dan komt het hoofdgerecht, met een mooi stuk prime rib op het bord. Helaas blijkt dat bij Co koud te zijn, net als de groenten en de aardappel op het bord. Ook dat wordt weer opgelost en even later krijgen we een warme versie opgeleverd. Het kaasplankje en het toetje gaan wel in 1x goed en we sluiten mooi af met een Griekse ouzo.

We zijn hierdoor wat later in de hut, dus we schrijven snel ons verslag en gaan dan naar de bar voor een drankje. Plaatsen van het verslag doen we later, want morgen moeten we vroeg op. De excursie op Tenerife start al om 8:15 uur. We hebben nog tijd nodig om foto’s voor ons verslag te selecteren en we hebben er vandaag veel gemaakt.