Tromso met kabelbaan

Rond 8 uur komen we aan in Tromso, maar we hebben vakantie dus we voelen ons niet geroepen om dan al aangekleed toe te gaan kijken hoe de boot aanlegt. We draaien ons nog een keertje om.

Het is 9 uur, we staan op, voeren het dagelijkse ritueel uit van douchen en zo en kijken tussendoor vanaf ons balkon naar buiten. De eerste gasten met een excursie gaan al van boord. Wij gaan eerst nog even ontbijten.

We hadden verwacht vanaf de boot zo het centrum in te kunnen lopen, maar de gps van de Nokia telefoon gaf aan dat het toch nog zo’n 4,5 km is tussen boot en centrum. Er zijn pendelbussen ingezet waar je kaartjes voor kunt kopen bij de kaart-zuilen. Ze kosten 7 euro.

De bus zet ons af bij het plaatselijke toeristenbureau en van daar uit wandelen we eerst een stuk door het centrum, langs de winkels en daarna lopen we naar de lange brug die ons naar de andere kant van het water zal brengen. Er zijn hier nog veel originele houten huisjes en zelfs twee houten kerken. Dat komt omdat Tromso in de tweede wereldoorlog als enige of als één van de weinige steden hier gespaard gebleven is.

De lange brug is een flinke wandeling. Het regent af en toe licht waarvoor je een jas aan wilt, maar voor de temperatuur is het niet nodig. Eigenlijk dan weer liever uit.

Aan de ander kant van het water komen we in de wijk Tromsdalen bij een speciale kerk, die ook wel de IJszeekathedraal wordt genoemd. Modern gebouwd en bijzonder om te zien. Het ontwerp is gebaseerd op de stokvisstellages (grote driekhoekige houten rekken). Om er binnen te kijken moet je wel betalen. Nou, vooruit dan maar. Binnen is het modern wit uitgerust en aan 1 kant zitten mooie glas in lood ramen (of eigenlijk glas-in-beton ramen, volgens de Dalletechniek gemaakt). Het kerkorgel is in passende stijl aanwezig.

We gaan verder naar de kabelbaan (fjellheisen). We zien net voor ons 2 bussen leeg lopen, dus we moeten ongeveer een half uur wachten om als sardientjes in een blikje, de gondel in te mogen. Het ritje duurt maar enkele minuten, de 420m hoge Stornstein op, dus we laten het maar over ons heen komen. Het wordt wel warm met zoveel mensen in een blik.

Boven hebben we mooi uitzicht over Tromso en omgeving. De stad ligt op een eiland in het Balsfjord en wordt aan alle kanten omgeven door bergen die nog sneeuw op de toppen hebben liggen. We nemen een wafel en een colaatje in het restaurnat en gaan dan een stukje wandelen op de bergrug.

Het is kwart over twee en we lopen weer naar het station van de kabelbaan voor de afdaling. Beneden aangekomen zetten we de pas er weer in terug naar de andere kant van het water, de plek waar de pendelbussen ons weer oppikken.

Om 3 uur zijn we weer op de boot. Even naar de kamer en om 4 uur gaan we naar het restaurant op dek 9 voor de high tea. Een flink assortiment hapjes zijn daar te beproeven. Dit kan elke dag, maar dit is de eerste keer dat we dit doen. We nemen plaats bij een andere man die alleen aan tafel zit. Die begint al snel een gesprek met Jeroen en dat vindt plaats in 2 talen. De man is Spaans, maar kan Duits verstaan. Het is niet altijd even duidelijk wat hij zegt en soms reageren we maar even alsof we het begrepen hebben.

Als de boot gaat vertrekken, gaan we weer naar het bovendek om te kijken hoe de trossen één voor één worden losgemaakt en binnengehaald worden. We drijven van de kant af en het schip draait 180 graden om zijn as om aan de terugtocht te kunnen beginnen. Er is nu nog een loods aan boord die ons naar een nauwe zeestraat pas zal verlaten. Die straat bereiken we na ongeveer een uur varen.

Half 7, dus tijd voor het diner. De meiden zijn weer erg vrolijk en stellen zelfs voor een tweede fles rosé te openen, maar dat slaan we maar af. Het eten is weer erg lekker en Co heeft helemaal een flinke lap vlees. Daarvoor hadden we erom gelachen toen het bij de vier dames naast ons voor het tengere vrouwtje werd neergezet.

De zee is ondertussen stuk ruiger geworden, dus we schommelen licht heen en weer.

Op de kamer krijgen we het dagelijkse blaadje met de tijden voor morgen en we schrikken als we zien dat we al om half 8 moeten verzamelen voor een excursie van 3 uurtjes. Wel balen dat je bij reserveren niet al weet welke tijden er gelden. We gaan dus maar vroeg naar bed. Om kwart voor 7 kunnen we nog wel wat ontbijten en morgen is de lunch “grieks”.

Nog even naar de bar voor een drankje, dat dan toch wel.

Al die willen te kaap’ren varen

Vandaag worden we al ruim vóór de wekker wakker, op een zonnige zee. Vannacht om 3 uur had Co nog even kunnen vaststellen dat het inderdaad niet donker wordt boven de poolcirkel in deze tijd van het jaar. En vanmorgen schijnt de zon alweer uitbundig.

Uiteraard scheren we ons vandaag niet, want we varen langs de Noordkaap! Dus we moeten een baard hebben, volgens het liedje. Na het ontbijt is het dan zover, we passeren met ons cruiseschip de 71 graden noorderbreedte. We zien op de rotspunt duidelijk de metalen bol en het achtergelegen paviljoen. We gaan snel aan dek om wat foto’s te maken en om meer van de omgeving te kunnen zien. Het is mooi weer buiten, maar het waait wel enorm hard. Dus foto’s nemen met inzoomen wordt zo wat lastig.

Het schip vaart met een omtrekkende beweging om de Noorkaap heen en legt dan wat zuidelijker aan in het plaatsje Honningsvag. Daar ligt ook al een ander cruiseschip aan de kade: de Grand Princess (van de maatschappij van de Love-boat), van vergelijkbare grootte als ons schip. Niet veel later komt ook nog de Noorse postboot Hurtigruten aan. Het is druk hier!

Voordat we van boord gaan, nemen we nog snel een lunch en dan gaan we naar het verzamelpunt op dek 2 voor de excursie naar de Noordkaap. Dit keer gaat het beter georganiseerd. We krijgen snel een sticker voor bus 11 opgeplakt en mogen even later al van boord lopen. Omdat we aan de kade liggen, hebben we nu dus geen tenderbootjes nodig.

De bus rijdt ons door een bijzonder landschap naar de Noordkaap. Er zijn hier geen bomen of struiken, alleen gras en andere lage beplanting tussen de rotsen. Hier en daar bloeit een polletje bloemen in roze of wit. Verder lopen er vele beekjes van de heuvels af, afkomstig van nog smeltende sneeuwplakken. Af en toe is er een stuwmeertje aangelegd om water op te vangen. Verder zie je overigens weinig menselijke invloed in het landschap. Het is allemaal erg ruig en verlaten, maar laat een onuitwisbare indruk achter. We maken nog een commercieel stopje van 10 minuten bij een Sami boerderij (Sami = Laplander). Je kunt op de foto met een oude Sami man in klederdracht met z’n rendier (mits je hem onopvallend een kleine fooi in zijn handen drukt) en er is uiteraard een souvenirshop. Gelukkig zien we bij vertrek dat het rendier weer lekker de wei in mag om te gaan grazen.

Na ongeveer een uur bereiken we onze bestemming van vandaag: de Noordkaap! De plek ligt op een 300 meter hoog rotsplateau boven de Noordelijke IJszee. Eigenlijk ligt even ten westen hiervan een lagere landtong die net ietsje noordelijker is, maar men vond het rotsplateau al in vroeger tijden meer geschikt voor deze functie. De Noordkaap werd ontdekt door de Engelse kapitein Chancellor in 1553 en gaf hem zijn naam. Hier vandaan is het nog maar zo’n 2.000 kilometer naar de Noordpool, via Spitsbergen. Behalve het uitzicht op zee, zijn hier een paar must-do’s. Ten eerste: een foto maken bij de stalen Globe, de wereldbol die symbool staat voor de Noordkaap, een foto bij het bordje dat aangeeft dat je hier op 71 graden noorderbreedte zit (en nog een beetje), en nog een foto van de beeldengroep “Kinderen van de Aarde”, 7 medailles die ontworpen zijn door 7 kinderen die een week op de Noorkaap doorbrachten. De tweede must-do is het posten van kaarten of brieven in het postkantoortje van het paviljoen. Ze verkopen er speciale Noordkaap postzegels, die van een Noordkaap stempel worden voorzien. Helaas treffen wij hier een horde irritante Italiaanse toeristen voor ons, die ontzettende moeilijk zitten te doen met euro’s wisselen en dingen wél of niet kopen, tot ook de verkoopster er helemaal gek van wordt. Ze slaakt dan ook een zucht van verlichting als wij onze 3 postzegels met Noorse kronen afrekenen. De panorama film in het paviljoen is evneens een aanrader. Het laat met beelden zonder woorden zien hoe het leven eruit ziet voor de bewoners van deze regio, in alle 4 jaargetijden. Van de smeltende sneeuw in het voorjaar, de bloemen in de zomer, de jacht in de herfst, naar het noorderlicht in de winter. Een indrukwekkende film van 20 minuten. Tot besluit laten we – zoals zovelen – een stapeltje stenen achter op het plateau, als teken dat we hier geweest zijn.

Overigens zijn wij vandaag verrast met ontzettend goede weersomstandigheden. We waren voorbereid op barre kou en snijdende wind, maar uiteindelijk lopen we met een graad of 18 in de zon te bakken hier! De winterjas kan dus al snel uit. Na anderhalf uur beleving van deze bijzondere plek brengt de bus ons weer via dezelfde weg terug naar Honningsvag. Daar kijken we nog even bij een paar souvenir-shops en gaan dan weer aan boord van de Deliziosa.

Na het diner vertrekt ons schip en dat kunnen we mooi in het zonnetje op het dek beleven. Veel passagiers van de Grand Princess kijken ook hoe dit allemaal gaat. Het duurt een tijdje voordat ons schip zich met wat vreemde manoeuvres uit de haven wegwerkt. Dan draaien we 270 graden om onze as en stomen we richting Tromso. Ons plekje aan de kade wordt meteen bezet door het volgende schip! Een uurtje later passeren we nogmaals de Noordkaap met ons schip en dat is voor ons het teken om nog een midzomernacht afzakkertje te gaan halen in de bar. Vandaag een mojito, gevolgd door een planters punch en een limoncello tot besluit.  Het is een vreemde ervaring om met zoveel licht buiten ’s avonds aan de bar te hangen. Je krijgt totaal geen neiging om te gaan slapen, maar dat moet natuurlijk wel een keer gebeuren. Al helemaal voor de Italiaanse passagiers, want die zullen hun verlies tegen Spanje in de EK finale wel héél snel willen vergeten…

Welterusten en tot morgen in Tromso!