Zondag 24 februari 2019

Als we wakker worden, nadert het schip Grand Cayman, het grootste van de drie Kaaimaneilanden. Er liggen al twee andere cruiseschepen voor anker in de baai. Het is hier niet mogelijk om aan de kade aan te leggen. Daarvoor is de baai te ondiep. Daarom gaan we in kleine tenderboten van boord.

Na het ontbijt pakken we onze spullen van de kamer en gaan we naar beneden om aan land te kunnen gaan. Ons verzamelpunt voor de excursie is namelijk buiten op de pier van Georgetown. We moeten heel even wachten voordat we met de volgende tenderboot mee kunnen varen. Er wordt hier een service van de Kaaimaneilanden aangeboden, dus we gebruiken niet de tenderbootjes van ons eigen schip.

We hebben nog tijd om eventjes in de buurt van de kade rond te kijken. Het is zondag en een aantal winkels is gesloten. Je zou bijna zeggen, er is geen kip op straat te bekennen, en dat klopt ook, maar we zien wel gewoon een haan los rondlopen, haha! En dat nog wel vlak vóór het terras van de Kentucky Fried Chicken. Wegwezen daar, jongen!

Na wat gedoe met iedereen netjes in een rij staan (altijd lastig met Italianen in je groep), gaan we de bus in voor een rondrit over het westelijk gedeelte van het eiland. De Kaaimaneilanden zijn helemaal vlak en hebben ook geen enkele grondstoffen of voedselproductie, behalve de eigen moestuintjes. Bijna alles moet dus worden geïmporteerd, behalve het mooie weer. Ze kennen hier ook geen belastingen, alleen wat leges voor vergunningen en verkeersboetes. De inkomsten komen van het toerisme en uiteraard van het bankieren.

Onze eerste stop is bij de hel. De hel? Ja, zo heet deze plek! Achter een gebouwtje zien we waarom: een grote vlakte van kale grijze koraalspitsen. Iemand zou erover gezegd hebben: “This is what hell must look like”, en die naam is blijven hangen. Nu kun je je er je paspoort laten stempelen, als je die tenminste bij je hebt. Of zoals wij een ansichtkaart kopen en die dan laten stempelen met het poststempel van Hell. “We went to hell and back”, mogen we nu zeggen.

We rijden verder over West Bay naar de volgende halte voor een rum proeverij. Dit is onvermijdelijk hier in de Caribean. We nemen een slokje en proeven ook de rum cake. Smaakt best goed! Ook vinden we hier in het winkeltje een schattige pluchen schildpad. Die nemen we graag mee naar huis.

Dan gaan we weer de bus in en stoppen een paar honderd meter verder alweer bij het Cayman Turtle Center. Deze instelling van de overheid runt een fokprogramma voor de bedreigde zeeschildpadden. We brengen er samen met onze gids/chauffeur een kort bezoek aan. Bij binnenkomst tref je het grote bassin met de volwassen exemplaren. Ze worden net gevoerd en het is ook paartijd. Een heel gekrioel van deze machtig grote beesten, die tientallen jaren oud kunnen worden. Achter het bassin is een strand aangelegd, waar ze eieren kunnen leggen. Die worden dan weer op een andere plek onder ideale omstandigheden uitgebroed.

Verderop komen we bij kleinere bassins, waar jonge schildpadjes in zwemmen. Er wordt verzocht onze handen te ontsmetten, want je mag deze schildpadjes oppakken. We zijn hier een beetje huiverig voor, want we weten niet hoe stressvol dit voor de beestjes is. Er staan wel een paar rangers bij, die alles goed in de gaten houden. Op een gegeven moment vraagt onze gids of wij er ook één willen vasthouden. Jeroen zegt nee, maar hij haalt er al eentje uit het water. Dan gaat Co er toch maar heen om het schildpadje even kort van hem over te nemen. Je houdt het beestje eigenlijk alleen bij het harde schild vast, dus niet bij de zachte delen. Snel een foto nemen en dan maar weer gauw gaan zwemmen!

Dan rijden we terug naar Georgetown. Onderweg zien we nog de restanten van het Hyatt hotel, dat verwoest werd door orkaan Ivan in 2004. Zo’n beetje 70% van alle gebouwen hier werd toen vernietigd door golven van 25 meter hoog… Dat is bijna niet voor te stellen op zo’n schitterende dag als vandaag.

In de haven vinden we de boot voor het laatste onderdeel van deze excursie. We gaan met een semi submarine (een “halve onderzeeër) een uurtje varen, om vissen en koraal te kunnen bekijken zonder nat te worden. Hoe leuk is dat? Iedereen heeft zijn eigen raampje en je hoeft alleen maar te kijken naar al het moois wat voorbijkomt. We zien verschillende tropische vissen, kwalletjes, grotere vissen (tarpons) en op een gegeven moment komt er ook een schildpad langs gezwommen! Dat was helaas net aan de andere kant van de boot, dus daar hebben we geen goede foto van.

Verder gaan we een paar keer over scheepswrakken heen en passeren we een paar plekken waar ze proberen om het koraal weer verder te laten groeien. Dan liggen we even stil en gaat er een medewerker van de boot snorkelen met voer voor de vissen. Dat levert een enorme school op bij de boot. De vissen zijn inmiddels gewend om gevoerd te worden op deze plek. De man zwemt de hele boot rond, zodat iedereen foto’s kan nemen vanuit zijn eigen raampje. Gaaf!

Als we weer terug zijn in de haven zit onze tour erop en kunnen we met de tenderbootjes terug naar ons schip. We hebben best trek en besluiten de lunch aan boord te gaan gebruiken. Kunnen we de rest van de middag een beetje relaxen op ons balkon. Veel gasten zullen waarschijnlijk een lekker plekje gevonden hebben op één van de mooie stranden hier.

Zaterdag 23 februari 2019

Het diner van gisteren was weer geslaagd en omdat het nog rustig was in het restaurant, hebben we veel met onze ober kunnen praten. Hij wil ons erg graag van dienst zijn en nadat we klaar zijn, zet hij ons nog een bolletje Mango ijs voor. Hij had geprobeerd Citroenijs te regelen, maar dat was niet gelukt. Hij onthoudt blijkbaar wel goed wat we verteld hadden.

Daarna gingen we naar de bar. Vandaag een stuk rustiger dus ook hier wat meer tijd om te praten met de barkeepers. Eentje blijken we inderdaad wel eerder gezien te hebben en hij herkent ons ook. Hij heet Jan, lekker Nederlands, maar hij komt van de Filippijnen. Hij verwacht ons in november weer te zien op de Luminosa. Daar gaan we dan mee varen en hij verwacht dan ook op dat schip te zitten, omdat barkeepers met een visum voor Amerika tegenwoordig zeldzaam zijn en de Luminosa dan weer naar Miami vaart. Maar daarover meer in november.

We hebben ondertussen ook begrepen dat het regelmatig voorkomt dat een medewerker in Amerika van boord gaat en niet terug komt omdat hij blijkbaar makkelijk werk kan vinden in Amerika en er voor kiest om zo zijn reis erheen te doen.

We proberen vanavond een nieuwe cocktail waar wel heeeel veel alcohol in gaat, de Long Island Iced Tea. Dus als we naar de hut gaan voor de nacht, dan voelen we wel dat we niet in staat zijn achter het stuur te kruipen. Het is ook weer niet veel erger dan dat, hoor.

Tegen 8 uur worden we wakker. De zee is kalm en er is veel blauw aan de lucht. We gaan vandaag in het Clubrestaurant ontbijten. Daar hebben ze bepaalde dingen die in het buffetrestaurant niet verkrijgbaar zijn. Andersom komt ook voor. Vandaag dus Eggs Benedict voor Co en een omelet voor Jeroen.

Als we klaar zijn, spreken we een barman die we ook al kennen en die de dranken in het restaurant verzorgt. Hij heeft daarbij helaas geen direct contact met de gasten, wat hij wel jammer vindt. Zijn contract zit er bijna op en hij heeft alle bars van het schip zo’n beetje gehad. Hij vertelt dat hij niet in Amerika van boord kan. Ze houden hem en andere collega’s vaak lang in de wacht bij de douane en krijgen dan zonder enige uitleg een stempel “geweigerd” in hun paspoort. Daar baalt hij enorm van want Miami is met name een fijne plek om even van boord te kunnen gaan om te shoppen.

Wie onze verslagen vaak leest, kent wellicht ons gemiddelde dagprogramma van een zeedag. Ontbijt, lopen, lezen, eten, sauna, lezen, eten en bar. Sommigen vinden het saai, maar wij aanbidden de zeedagen en mede daarom kijken we al weer uit naar onze volgende cruise met maar liefst 13 zeedagen. Voor het lopen beginnen we op het daarvoor bedoelde parcours, maar dat is wel een heel klein rondje en dan zouden we er ruim 50 moeten lopen. Veel tellen. Na het eerste rondje besluiten we het anders te doen. We maken het rondje groter zolang dat niet geblokkeerd wordt door andere gasten op ligbedden. Dus we lopen op rechts het parcours uit en maken de baan ruim twee keer zo groot door links er weer op te gaan. Op een licht hellend stukje na, is het toch gelijkvloers. Tijdens het lopen zien we meerdere cruiseschepen in tegenovergestelde richting varen.

Na ruim een uur lopen, gaan we voor een drankje op het achterdek voordat we naar de hut gaan om te lezen. We kunnen nog net wat schaduw vinden want we hebben al een tijd in de zon gelopen. Daarna naar de hut waar we op ons balkon ook heerlijk uit de zon kunnen liggen.

Volgende stap dus lunch en daarna naar de Spa. Daar is het erg rustig. Vinden we niet erg. Na de sauna zitten we op het dek voor de sauna in de zon. We doen 3 rondjes, twee keer droge sauna en 1 keer stoomcabine.

Vanavond gaan we in pak. Er is weer een VIP cocktailparty, maar daar hebben we geen zin in. Het pak dus alleen voor het diner. En dan weer omwisselen voor we naar de bar gaan. Proost en daarna welterusten.