Woensdag 19 juli 2023

Gisteravond hadden we een bijzonder gerecht op de menukaart staan, een “chicken and beef hotch potch”. We hadden geen idee wat we ons daarbij voor zouden moeten stellen, maar bestellen het toch. We krijgen er niet alleen een lepel voor, maar ook nog mes en vork. Nu worden we wel heel erg nieuwsgierig. Blijkt het een gevulde soep te zijn, met stukjes rundvlees en twee kippenboutjes. Die laatste moest je dan met mes en vork zien te ontleden in de soepkom Heel onhandig, maar wel lekker.

Vanmorgen worden we wakker in een grijze omgeving. Er is laaghangende bewolking in de baai van Qaqortoq en het motregent. Geen leuk uitgangspunt voor de excursie, maar je kunt hier nu eenmaal niet op zonnig zomerweer rekenen. Om 9:00 uur worden we verwacht in het theater op dek 3.

Na het ontbijt prepareren we ons voor vertrek. Paraplu’s en poncho’s gaan mee in de rugzak. De camera’s laten we maar in de hut. Met motregen geeft dat een enorm gedoe om de lens steeds droog te vegen. Dan gaat fotograferen met de mobiele telefoon tegenwoordig een stuk gemakkelijker.

Vanuit het theater mogen we met ons groepje naar dek 0. Dit keer stappen we niet in een tenderboot van het schip, maar meteen in een klein bootje van een lokale bewoner. Er gaan 5 passagiers mee en uiteraard de bestuurder zelf. Meer past er eigenlijk ook niet in, althans niet binnen.

Het is ongeveer 20 minuten varen naar de plek Hvalsey, verderop in het fjord van Qaqortoq. Op deze plek zijn de ruïnes te vinden van een nederzetting van de Noormannen. Die kwamen al in 985 naar Groenland toe en zagen in de groene kustgebieden mogelijkheden om vee te laten grazen en handel te drijven.

De eigenaar van de boot zet de vaart erin en we “scheuren” over het water, maar gelukkig wel comfortabel genoeg om niet zeeziek te worden. We passeren weer een paar ijsbergen en de eigenaar wijst Co er op dat hij de deur open kan maken om foto’s te nemen. Zo vanaf de waterlijn zien de ijsbergen er nog veel indrukwekkender uit dan hoog vanaf het dek op ons cruiseschip.

Eenmaal aangekomen bij Hvalsey stappen we over op de steiger daar en ontmoeten de gids, een jongedame uit het zuiden van Denemarken. Jeroen probeert een poncho aan te trekken, maar in de wind en de motregen en met de rugzak om gaat dat lastig en hij geeft het op. De uitleg van de gids houdt niet heel veel in. Ze legt globaal uit wat er hier op deze plek aan restanten te vinden is. Er staat ook een informatiebord met een plattegrond.

Het meest herkenbaar is de ruïne van de kerk die omstreeks 1300 is gebouwd. De muren van graniet zijn zo goed gebouwd dat ze nu nog steeds overeind staan. Verderop zijn nog de restanten van een boerderij te vinden en aan de andere kant, wat hoger op de heuvel, een ronde stal.

De natuur is hier kwetsbaar, dus het zaak dat we op de paden blijven. Tegenwoordig behoort deze plek ook tot het Unesco Werelderfgoed, zo blijkt uit het informatiebord.

We kunnen door de bewolking helaas niet heel ver in de omgeving kijken, maar zo is het ook al een prachtig uitzicht over de baai. We spotten nog een vogeltje, wat niet zo heel bang uitgevallen blijkt. We kunnen dichtbij genoeg komen om met de telefoon een redelijke foto te maken. De gids weet weinig van vogels, maar later maken we uit de informatie op internet op dat het waarschijnlijk om een meadow pippit gaat.

Weer terug bij de steiger moeten we eventjes wachten totdat een bootje ons weer oppikt om ons terug te brengen naar het schip. Dit keer gaan we met een wat groter bootje mee, waar 12 passagiers op kunnen. Deze bestuurder brengt ons onderweg heel dicht langs één van de ijsbergen. Jeroen beseft nét te laat dat er ook een deur is om achter buiten op het bootje te staan, maar Co kan een gelukkig een paar mooie foto’s schieten door het raampje heen. Wat een ervaring!

Veilig terug aan boord gaan we van de lunch genieten en daarna even verder opdrogen in de sauna. In de hut krijgen we informatie bezorgd van de kapitein. Bij vertrek uit Qaqortoq vanavond volgt als goedmakertje voor het missen van de Prince Christian Sound een panoramische navigatie door het Qaqortoq fjord naar, jawel, Hvalsey! Uiteraard leggen we daar dan niet aan, maar het schip keert er om en vaart dan door naar onze volgende bestemming Nuuk. Daar komen we vrijdagochtend aan.

Dinsdag 18 juli 2023

We hebben het gisteravond niet laat gemaakt aan de bar want we moeten ons vandaag om 8:15 uur melden voor onze excursie. Dus de wekker ingesteld op 6:15 uur en slapen maar. Het is echter nog steeds zeer mistig, dus de hele nacht gaat de scheepstoeter regelmatig af. Co slaapt daar iets beter doorheen dan Jeroen.

We worden iets voor 6 uur al wakker en als we de gordijnen open schuiven zien we een aantal ijsbergen. Vanaf de 8^e etage van een groot schip, lijken ze niet zo groot, maar ze zijn het wel. Dus snel even naar buiten om wat foto’s te maken en daarna de gebruikelijke rituelen om naar het ontbijt te kunnen gaan. Ondertussen ligt het schip voor anker buiten de haven van Qaqortoq (iemand vermeldde al op Facebook dat dit een mooi scrabble woord zou zijn, maar er zit maar 1 Q volgens ons tussen de letters). De naam Qaqortoq betekent “De Witte”, en dat slaat dus op de ijsbergen die hier tussen maart en juli in de baai drijven.

Voor Groenland gelden niet de tarieven voor mobiele netwerken binnen de EU. Sterker nog, hier gelden de duurste tarieven net zoals bij gebruik van satellieten. Dus we hebben de data uit gezet en toen verbinding gezocht met het netwerk op Groenland om als souvenir een sms te krijgen met welkom in Groenland. Overigens (wij kennen alleen tarieven Vodafone Nederland) is gebeld worden en het sturen van een sms wel veel goedkoper geworden dan enige jaren geleden. Dat kost nu nog maar 25 cent per minuut of sms. Dus iemand een sms sturen dat hij of zij jou even moet bellen is de goedkoopste manier om contact te leggen.

Na het ontbijt nog even naar de hut en na de laatste voorbereidingen gaan we warm gekleed naar het theater waar we een sticker krijgen om straks op de tenderboot te gaan.

Onze excursie is een wandeling van ongeveer anderhalf uur, onder begeleiding van een lokale gids. Qaqortoq is een klein plaatsje, maar voor Groenlandse maatstaven wel weer redelijk groot, met 3.300 inwoners. We wandelen naar het oude centrum van de stad en daar legt ze uit hoe ze in Groenland leven. Dat is vooral van wat er uit zee komt. Daar horen ook walvissen bij.

We gaan niet de discussie aan over de walvisvaart, maar horen haar verhaal aan van wat het voor de bewoners van Groenland betekent en dat echt alles gebruikt wordt, voor eten maar ook voor kleding (huid). We staan dan voor een bedrijf waar walvis verwerkt wordt en zien het vlees in een stalletje op de vismarkt liggen.

Ook bezoeken we twee kerken. Eerst in het oude gedeelte het oude kerkje uit 1832 dat nog in prima staat is en daar legt ze uit dat de kleuren van de huizen vroeger ook meer een betekenis hadden. Zo was de kerk rood en ook het huis van de pastoor. Tja, verder beetje vergeten wat andere kleuren dan betekenden.

Jeroen vraagt haar wat de afstand vanaf hier tot ijskap van Groenland is. Maar hier meten ze afstanden vooral in uren per boot. Twee uur varen, schat ze in. De gids bezit met een paar andere vrouwen een boot en is daar erg trots op. Er zijn ook verschillende mannen jaloers op hen!

Er is ook geen mogelijkheid om per auto van de ene plaats naar de andere plaats te reizen. Alles moet via het water of via de lucht. Het vliegveld is ook weer een paar uur varen, of een kwartier per helikopter, maar dat kost dan weer 300 euro. We gaan ook nog even door een supermarkt heen om wat prijsgevoel te krijgen. Bijna alles moet hier geïmporteerd worden uit Denemarken. Een flesje wijn kost al snel 25 euro.

Ook het klimaat komt natuurlijk langs in haar verhaal. Gevolg van de klimaatverandering hier is met name dat er minder neerslag valt in de winter. Dat betekent dus minder sneeuw. Afgelopen Kerst lag hier zelfs helemaal geen sneeuw. In de donkere wintermaanden betekent dat nóg minder licht, wat dan ook weer zorgt voor meer depressieve gevoelens. Zelfdoding komt hier helaas regelmatig voor.

Na de rondleiding wandelen we zelf nog wat rond en ondertussen merken we dat we eigenlijk te warm gekleed zijn. Dus de jassen maar uit. We bezoeken een paar winkeltjes en kijken nog bij een lokale dame die zelf allerlei voorwerpen maakt van wat hier voor handen is. Ze loopt in traditionele kleding met laarzen van zeehondenbont en is aan het bedenken wat ze nog van een stukje ijsberenvel kan creëren.

We weten alleen niet of we problemen krijgen als we hiervan iets aanschaffen en naar Nederland importeren. Daarom kopen we in een reguliere kinderkleding winkel weer een paar knuffels voor onze collectie (benieuwd hoe dit vertaald zal worden op onze website).

Voor de lunch gaan we weer terug naar het schip en in de middag brengen we weer een paar uurtjes door in de spa. Vandaag is één van de stoombaden erg sterk van mintgeur voorzien.

Terug in onze hut koelen we nog wat op ons balkon, gewoon lekker in korte broek en niets meer dan dat. Het is prima te doen, we zitten uit de wind. Omdat we ook wel wat dorst gekregen hebben gaan we daarvoor nog naar de Grand Bar tot het tijd wordt om ons verhaal te gaan schrijven.