Vrijdag 14 juli 2023

Na een nacht vrij ruwe zee waarbij het schip flink de vaart erin had, waarschijnlijk om zo snel mogelijk in rustiger vaarwater te komen, komen we aan in Isafjördur. Het schip is nu weer helemaal rustig.

Echter tijdens het ontbijt komt het nieuws over de speakers dat de zee nog te ruig is door harde wind om te kunnen tenderen. Het overstappen tussen schip en tenderbootjes is te gevaarlijk. Rond 12:00 uur zal de kapitein een beslissing nemen over wat te doen, afhankelijk van de situatie op dat moment.

We voelen de bui al hangen dat onze excursie naar een eiland waar veel vogels leven, niet door zal gaan. Dat is balen want het is de tweede poging om papagaaiduikers te zien. Om 12:00 uur komt dan het bericht dat het nu mogelijk zal zijn om te tenderen maar dat de excursies van de ochtend, waaronder de onze, zullen vervallen.

We gaan lunchen en besluiten een tenderticket te gaan halen om toch even aan wal te gaan. Er staat al een flinke rij voor kaartjes (om te voorkomen dat iedereen in een lange rij voor de uitgang gaat staan) maar het zou snel moeten gaan. We krijgen letter G en A en B zouden al omgeroepen zijn om naar de uitgang te gaan.

Nog snel naar de hut dus, om ons voor te bereiden, jassen aan en dan gaan we richting uitgang op een plek wachten waarvandaan we snel naar de tenderboot kunnen gaan. Het gaat inderdaad vrij snel en zo staan we iets na 13:00 uur op de kade en lopen we richting het stadje. We komen daar wat oude huisjes tegen en het thema lijkt hier wel de walvisvaart te zijn. Dan lopen we langs een bus en een jonge dame vraagt of we interesse hebben in een excursie van 3 uur naar de Dynjandi waterval. Het is een uur heen en een uur terug rijden, en de rit vertrekt ongeveer 14:00 uur.

Jeroen had deze waterval op zijn lijstje staan voor een volgend bezoek aan IJsland en dus is het een goed idee om dat dan nu maar te gaan doen. De kosten vallen ons ook erg mee. We betalen en gaan meteen in de bus zitten. Die komt lang niet vol, maar 12 minuten na 14:00 uur gaan we rijden.

Onderweg vertelt de gids weer het een en ander over de omgeving en op een gegeven moment gaan we een tunnel in van 9 kilometer. Dat zou de langste tunnel van IJsland zijn, maar het is ook maar net hoe je meet, want onderweg splitst de tunnel zich en dat betekent dat die 9 kilometer een optelling is van alle takken. Wij gaan 6 kilometer afleggen.

De tunnel heeft geen strak afgewerkte wanden en het lijkt daardoor of je door een grot rijdt. Een flink deel van de tunnel is zelfs één-baans. Voertuigen die van Isafjödur af rijden moeten steeds aan de kant op zogenaamde passageplekken om het tegenliggende verkeer voorrang te geven. Daardoor doen we op de heenweg veel langer over de tunnel omdat we terug door kunnen blijven rijden.

Hoewel het niet druk is met tegenliggend verkeer moeten we toch heel wat keren zo’n passageplek op. Maar dan komen we uiteindelijk uit de tunnel en rijden we weer door het mooie landschap hier van de West-Fjorden. De rotswanden die je hier kunt zien, zijn de oudste gesteenten van IJsland. In de IJstijd platgedrukt en vervolgens bij het smelten op bijzonder mooie wijze uitgesneden. Het ene fjord is nog mooier dan het andere.

Veel hellingen zijn weer bedekt met heel veel lupines. Dan begrijp je dat het net onkruid is. Er volgt een tweede tunnel van 5 kilometer, die wel gewoon tweebaans is en netjes afgewerkt.

Onderweg zien we nog twee zeehonden in het water hangen, maar het gaat zo snel dat Co wel een foto weet te maken, maar dat is het dan ook. De gids wijst ons ook op veel eidereenden. De boeren geven een stuk land aan deze eenden, en gebruiken na de broedperiode hun nesten om het kostbare dons van de eenden uit te halen. Win-win situatie dus!

We naderen de eindbestemming en zien in de verte al de waterval Dynjandi. Er was sprake van om die te gebruiken voor het opwekken van elektriciteit maar daar was veel protest tegen en terecht. Dus werd het gebied als beschermd natuurgebied bestempeld wat wel tot gevolg had dat we op een gegeven moment op slecht wegdek moeten rijden. Maar gelukkig we rijden niet met onze eigen auto.

Bij de waterval hebben we ruim 40 minuten de tijd. Je kunt een flink eind langs de verschillende kleinere watervallen omhoog klimmen. In het begin is dat makkelijk, maar daarna wordt het een stuk lastiger. We gaan een flink stuk doen en Jeroen gaat nog wat hoger dan Co, die toch even zijn knieën wil ontzien. Terug is weer afdalen en dat is het lastigste.

Het is weer een prachtig gezicht hoe het water hier breed uit over de rotsen klettert en vervolgens in 7 kleinere watervallen uiteen gaat. We hebben geluk dat ook net de zon nog doorbreekt, zodat de kleuren allemaal net iets mooier naar voren komen.

Om 16:00 uur zijn we terug in de bus maar blijken twee deelnemers nog niet aanwezig te zijn. Na bijna een kwartier wachten, komen die bij de toiletten vandaan en kunnen we eindelijk terugrijden. Dat verloopt dus vrij voorspoedig en ook vertrekt de tenderboot vrij snel nadat we aan boord gegaan zijn.

Eenmaal aan boord, lopen we nog even langs de Nederlandstalige hostess om onze klacht over de voorgaande dag toe te lichten, dat we niet naar het museum geweest zijn, zoals geboekt, maar naar een gratis toegankelijke botanische tuin. Zij zal het oppakken en we horen later van haar.

Door naar de hut, even opfrissen en naar het diner. Na afwezigheid van twee dagen zitten we weer aan onze vaste tafel om gezellig te dineren. De dag is toch na een vervelende start, toch nog een hele mooie dag geworden. Voor wie ook het verslag van zes jaar geleden wilt lezen, klik hier.

Donderdag 13 juli 2023

Zes jaar geleden waren we twee dagen in Akureyri. Dat kwam omdat we toen een tussenstop op Schotland hadden overgeslagen in verband met slecht weer aldaar en er daarvoor in de plaats een extra dag hier bij kregen. De eerste dag hebben we toen extra de walvis-tocht geboekt (klik hier voor het verslag) en de tweede dag zijn we naar Myvatn  en omgeving geweest (klik hier voor dat verslag).

Het wordt vandaag een dag met een vreemd schema wat tijden betreft. Wij gaan een excursie doen naar de Godafoss waterval. Die hebben we 6 jaar geleden ook gezien, maar we vinden het waard om er nog eens heen te gaan. Daarvoor moeten we echter om 17:15 uur verzamelen en dat betekent dat we weer niet op onze vaste tijd kunnen dineren. Omdat we ook niet van laat eten houden, hebben we bedacht dat we de lunch gaan uitstellen. We gaan dan tussen 15:00 en 16:00 uur nog even flink eten in het buffet restaurant. Dat is vandaag langer open voor de lunch.

De aankomst in Akureyri is ruim vóór 14:00 uur, wat volgens schema de aankomsttijd was. Er liggen echter al drie andere cruiseschepen aan de kade en daarom moeten passagiers van ons schip tot ongeveer 16:00 uur tenderen. Daarna zal het schip een vrijgekomen plek langs de aanlegsteiger in gaan nemen, maar dat betekent dat het gedurende ongeveer anderhalf uur moeilijk of niet mogelijk is om van boord te gaan of aan boord te komen.

We blijven daarom tot onze excursie maar gewoon aan boord en gebruiken de tijd om te lezen, koffie te drinken en te genieten van het uitzicht op het fjord. Daarbij kunnen de benen van Co de rust toch wel even gebruiken na gisteren (Co is nog herstellende van een knieoperatie).

Tegen 15:30 uur gaan we dan inderdaad naar dek 9 voor een late lunch bij het buffet. Er is er nog één uitgiftepunt open, maar daar hebben ze nog van alles en het is ook nog eens lekker warm. Een bordje patat toe, en we kunnen er tegen voor de rest van de dag!

Wij zijn ruim op tijd bij het verzamelpunt voor de excursie in het theater, maar dat hadden we beter niet kunnen doen… We zitten al een hele tijd te wachten, totdat er eindelijk omgeroepen wordt wat er aan de hand is. De service met de tenderbootjes is gestopt, omdat het schip aan de kade kan aanleggen. Maar voordat het schip eenmaal aan de kade ligt, de autoriteiten het vrijgegeven hebben en de uitgang met loopplank is klaargezet, zijn we wel vijf kwartier verder…

Uiteindelijk vertrekken we om 18:45 uur met de bus, waar meteen consternatie ontstaat als medegedeeld wordt dat we na de waterval niet meer naar het Laufas museum gaan. Nee, dat ging al om 17:00 uur dicht, had Jeroen op internet gezien, dus dat kon sowieso niet meer. In plaats daarvan maken we op de terugweg een stop bij de (gratis toegankelijke) botanische tuin van Akureyri.

Nou ja, we parkeren onze ergernissen maar even en genieten van het mooie landschap hier. De rit gaat eerst langs het fjord, waarbij de bus de oude route over de bergpas neemt, in plaats van de tunnel. De gids van vandaag komt uit Nederland, dat hoorden we al een beetje aan zijn Duits en Engels, waarin hij zijn praatjes moet doen. Hij vertelt leuke dingen over het leven op IJsland, met allerlei praktische ongemakken door het straffe klimaat hier.

Dan komen we aan bij de Godafoss waterval. Deze dankt zijn naam aan de keuze voor het christendom in het jaar 1000. De leider van die tijd gooide toen zijn Noorse goden beelden in de waterval, vandaar de naam.

We krijgen tot 20:30 uur de tijd om te genieten van het natuur spektakel hier. Gelukkig wordt het hier nu bijna niet donker, omdat we net onder de poolcirkel zitten. Je hebt amper door dat het al zo laat op de avond is. We bewonderen de hoefijzervormige waterval eerst van bovenaf en daarna klauteren we nog over het rotsige paadje naar beneden, omdat hem ook van onderaf goed te kunnen zien. We hebben zeker geen spijt dat we hier nog een keer naar toe zijn geweest!

De bus rijdt via dezelfde route weer terug naar Akureyri en maakt bij het fjord nog even een fotostop, waar we ons schip in de haven van de stad kunnen zien liggen.

Daarna rijden we door naar de botanische tuin. Deze hadden we in 2017 ook al bezocht. We krijgen iets van 40 minuten om er doorheen te wandelen. Het is wel een bijzondere plek, want het is één van de noordelijkst gelegen botanische tuinen ter wereld. Eén dame neemt wel ruim de tijd om rond te kijken, want ze mist nog in de bus. De gids rent een paar keer heen en weer, maar dan verschijnt ze gelukkig net op tijd.

We rijden nog even door het oude centrum van Akureyri en komen dan om 22:10 uur terug in de haven. Weer aan boord gaan we direct door naar de bar om nog een paar drankjes te scoren. Door een vergissing verschijnen er niet twee maar vier bananencocktails voor onze neus. Even doordrinken dus! We praten wat met Duitse gasten aan de bar en ook de barmanager Gabriel vraagt nog even hoe onze dag was en regelt zelfs nog wat chips voor ons vanuit de Crew-bar.

Terug in de hut gaat Jeroen zoals gebruikelijk tandenpoetsen op het balkon, ondanks de kou. Vandaag met een extra oog op het water, want in dit fjord komen veel walvissen voor. En ja hoor, daar is de spray van het ademhalen, gevolgd door een duik waarbij de rug van de walvis duidelijk te zien is. Mooi!

Als we eenmaal op bed liggen, vaart het schip het fjord uit en krijgen we wat ruwe zee, mede door de harde wind. Zo worden heerlijk in slaap gewiegd. Die wind zal ons morgen nog parten spelen, maar daarover meer in het verslag van morgen.