Dinsdag 29 oktober 2024

Toen we gisteravond bij onze tafel in het restaurant aankwamen, stond daar een fles Matheus Rose klaar als cadeau van Costa. Lekker om mee naar huis te nemen.

Omdat we zo uitgebreid geluncht hadden, hebben we ons diner wat beperkt. We nemen een voorgerecht, hoofdgerecht en toetje. Geen pasta nog erbij. We zijn daardoor wel eerder klaar dan normaal en Jeroen bracht even de fles wijn naar de hut, terwijl Co doorliep naar de bar waar het op dat moment nog rustig is.

We nemen vanavond weer de Mai Tai. Die is ons gisteren goed bevallen. Bij de tweede komt bartender Michael langs en vertelt dat hij er vanuit gaat dat we daarna Disaronno nemen, gevolgd door Sambuca en dat er nu echt geen Limoncello meer aan boord is. Ook de Disaronno dreigt op te raken, maar Michael haalt nog ergens een fles vandaan die hij, als we het goed begrepen hebben, voor ons reserveert. Gezien de hoeveelheid dranken die nu op dreigen te raken, hopen we maar dat de inkoper hiervan iemand anders is dan diegene die de brandstof voor het schip inkoopt. Zou toch lullig zijn om op zee te drijven omdat de brandstof op is.

We gaan naar bed en zetten voor min of meer de laatste keer de wekker. Morgen hebben we onze laatste excursie van deze vakantie, waarvoor we om kwart over 9 in het theater moeten zijn.

We zijn weer zo op tijd wakker dat we heel relaxt kunnen ontbijten. Daarna gaan we nog even naar de hut en zijn we vervolgens ruim op tijd in het theater waar het zeer druk en daardoor zeer warm is. Het duurt weer veel te lang voordat mensen aan wal kunnen en hierdoor vertrekt onze excursie weer met flinke vertraging. We hopen maar dat dit niet ten koste gaat van onze beleving.

Na een kort busritje komen we bij de steigers aan waar twee “speedbootjes” klaar liggen van de firma Rota dos Cetáceos. Er zijn twee rijen met zitplaatsen achter elkaar en je zit op een soort doorlopende bank met aan iedere kant een been. De groep wordt verdeeld over de twee bootjes en dan gaan we vertrekken. Zodra we voldoende afstand hebben van andere schepen, gaat de snelheid flink omhoog en met af en toe een ferme dreun op het water, verlaten we de haven.

Na enige tijd varen komen we op een punt waar al een paar andere boten drijven. Hier zijn inderdaad dolfijnen te zien. Het gaat om een groep tuimelaars (bottlenose dolphins). Fotograferen is lastig, dus proberen we maar een video te maken. Ook dat levert regelmatig een saai mislukt filmpje op, maar we hebben toch ook een enkele leuke. Op één daarvan is te zien hoe de staart van een dolfijn op het water slaat. Blijkbaar vindt hij of zij dat er een bootje te dicht bij komt want onze gids vertelt dat dit een stress signaal is. Het betreffende bootje geeft daarom ook weer meer ruimte en het slaan houdt op.

Na enige tijd is het zover, we gaan terug richting de haven en onderweg bezoeken we nog twee punten langs de kust met enige uitleg van de gids. Het eerste punt is bij Cabo Girão, de hoogste klif van Europa. Bovenaan is een uitkijkpunt met glazen bodem. We zijn hier eerder wel eens geweest.

Het tweede punt is het vissersplaatsje Câmara de Lobos, dat bekend staat om het drankje Poncha, gemaakt van rum, citroensap en honing. Het is lopend vanaf Funchal te bereiken, over een pad langs de kust.

Als we weer van boord zijn, willen we de stad in. We laten de Costa medewerker weten dat we niet met de bus mee terug gaan. We gaan wel eerst even snel wat eten om daarna nog de stad in te gaan. We komen langs een bord waarop staat dat het Palacio de São Lourenço te bezoeken is, inclusief de tuin. Dat lijkt ons wel wat en gaan er naar binnen. Maar daar blijkt dat het om twee maal daags een rondleiding gaat en als we dat willen moeten we om 3 uur vanmiddag terug komen. Nou, dat laten we nu maar schieten dan.

Als we de stad wel gezien hebben, gaan we lopende terug naar de cruiseterminal en weer aan boord. Het was een zeer geslaagde dag, behalve dat we licht verbrand zijn door de zon. Ieder voordeel heeft zijn nadeel.

Vanaf nu wordt het een relaxte cruise. De komende twee dagen zijn we op zee en pas daarna komen we in de middag aan in Barcelona. De dag erop Marseille. In beide plaatsen hebben we nog niets gepland en wellicht blijven we heerlijk aan boord. Wij kunnen daar erg van genieten.

Maandag 28 oktober 2024

De wagyu beef is gisteravond niet meer gelukt. Jeroen liep om 18:00 uur naar het restaurant om het aan de maitre te vragen, maar die zei dat dat echt minimaal een dag van tevoren besteld moet worden. Hij adviseerde om gewoon bij La Fiorentina Steakhouse te gaan eten. Nou ja, dan slaan we de wagyu maar over deze reis. We willen liever ’s morgens het menu van het restaurant kunnen bekijken en pas daarna beslissen of we een ander hoofdgerecht zouden willen bestellen.

Het diner smaakt overigens prima. Onze ober Rizaldy zorgt weer goed voor ons. Vanwege de orkaan op de Filippijnen heeft hij drie dagen geen contact kunnen hebben met zijn familie thuis. Dat is natuurlijk erg stressvol. En nu contact weer mogelijk is, heeft hij foto’s gekregen van hun huis wat onder water staat. Erg triest allemaal natuurlijk, maar gelukkig is verder iedereen van zijn familie OK. We stoppen daarna snel over dit onderwerp, want dit leidt hem anders teveel af van zijn werk, wat de nodige concentratie vereist.

Aan de bar is het ook weer prima toeven. We beginnen dit keer met een Mai Tai, die ons goed smaakt. Later vragen we aan Jezel om een limoncello, maar die blijkt inmiddels op te zijn, zegt ze. Pas in Savona komt er nieuwe voorraad. Dan nemen we nog maar een rondje sambuca. Net op het moment dat we denken te gaan afronden met cola en water, komt Michael met de vraag of we nog een limoncello willen. Hij blijkt de aangebroken laatste fles voor ons verstopt te hebben achterin de koelkast. Er zitten nog precies twee glazen in voor ons. Dus we gaan met iets meer alcohol op dan gepland weer terug naar onze hut.

Vanmorgen kunnen we rustig aan uitslapen en ontbijten. Vanwege de staking van de bus chauffeurs zijn bijna alle excursies geannuleerd. Positief daaraan is dat we nu ruim de tijd hebben om onze vriendin Bärbel te ontmoeten, die hier in de wintermaanden verblijft. We hebben afgesproken om samen te gaan lunchen bij haar favoriete Spaanse restaurant in de stad.

We gaan bij de buitenbar onze kranten lezen met een koffie en een cola erbij. Volgens onze weer app zouden er vanmorgen een paar lichte buitjes kunnen vallen en dat is ook zo. Wij zitten lekker droog onder het afdak. Later vandaag zou het droog moeten blijven en sowieso schijnt tussendoor de zon er lekker bij.

Om 11 uur gaan we van boord en sturen via WhatsApp onze live locatie door aan Bärbel. We hebben om 12 uur afgesproken bij het busstation, wat op ongeveer een half uur lopen ligt. Onderweg komen we langs de grote kerk Nuestra Señora de la Concepción. We zien dat de deuren open staan, dus dit keer kunnen we het interieur van de kerk bekijken. Dit voorjaar was de kerk namelijk gesloten toen we er langs liepen.

Als we bij het busstation aankomen, komt Bärbel al direct naar buiten lopen om ons te begroeten. Het is een fijn weerzien na anderhalf jaar. We kennen elkaar van de cruise naar Groenland van juli 2023 en hebben sindsdien contact met elkaar gehouden.

We pakken de tram die hier voor het station begint, want deze heeft een halte vlakbij het restaurant waar Bärbel ons mee naar toe wil nemen. De tram rijdt gelukkig wel vandaag, zei het met een iets minder frequente dienstregeling. We stappen uit bij de halte Puente Zurita en lopen dan een klein stukje terug naar Mesón Los Ángeles. Dit is typisch zo’n restaurant waar je als toerist aan voorbij zou lopen, omdat de buitenkant je niet per sé naar binnen lokt. Maar als je het restaurant kent, zoals Bärbel dus doet, dan weet je dat je hier heerlijk Spaans kunt eten tussen de locals.

We bestellen een paar verschillende voorgerechten om met elkaar te delen. Wat heerlijke iberico ham, de Jamon de bellota, super dun gesneden van de gedroogde varkenspoot, die je achter de bar kunt zien staan. Verder nemen we de Tostas de batata con almogrote, een plakje geroosterd brood met zoete aardappel en een heerlijke kaas “spread”, die van het nabij gelegen eiland La Gomera vandaan komt. Ook delen we nog een portie kroketjes van kip. Ook het hoofdgerecht delen we samen. We nemen de solomillo de res, een ossenhaas, met pepersaus en roquefortsaus, met daarbij nog de papas arrugadas con pimientos, heerlijke in zeewater gekookte aardappeltjes in de schil met een lekker rood paprikasausje.

We hebben een gezellige lunch samen en praten in een paar uur elkaar weer helemaal bij. De ober die Bärbel goed kent, neemt nog een foto van ons drieën hier. We besluiten de maaltijd met een barraquito. Deze Canarische koffie cocktail ziet eruit als een latte macchiato, met zijn mooie laagjes. In hoog smal glas krijg je gecondenseerde melk, likeur 43, espresso, warme opgeklopte melk, een schijfje limoen en een snufje kaneel. En van het huis krijgen we nog een glaasje hierbas (een kruidenbittertje) toe. Wat een feest!

Met zijn drieën nemen we weer de tram terug naar het busstation, waar we afscheid nemen van Bärbel. Het was erg leuk om elkaar weer te zien en te spreken na anderhalf jaar. En we bedanken haar dat ze de tijd genomen heeft om ons te ontmoeten vandaag.

Wij wandelen weer terug naar het schip. Inmiddels is de lucht helemaal opgeklaard hier en genieten we van het zonnetje op ons balkon, totdat het schip uit Santa Cruz vertrekt om 5 uur. Dat was weer een prima dag hier op de Canarische Eilanden! We varen nu door naar Madeira, waar we morgenochtend aan zullen komen. De excursie die we daar geboekt hebben start om kwart over 9, lezen we net in de Costa App.

Zondag 27 oktober 2024

Gisteravond troffen we een bericht in onze hut aan dat er maandag, als we op Tenerife zijn, er gestaakt wordt in de vervoersector en dat daarom bijna alle Costa excursies geannuleerd zijn. We zouden die dag een bezoek brengen aan het Loroparc, de dierentuin.

In plaats daarvan hebben we nu dus een vrije dag, maar weten wel wat we kunnen doen. Een vriendin van ons, die we kennen van een eerdere cruise, woont daar en nu kunnen we dus afspreken. We nemen hierover contact met haar op via Whatsapp, en dat werkt heel prettig met de vertaalfunctie van het toetsenbord, want zo krijgt zij de tekst in het Duits en wij in het Nederlands.

Maar goed, zover is het nog niet. We gaan naar de bar en niet al te laat weer naar de hut voor de nacht. We hebben vanwege de overgang van zomertijd naar wintertijd een uurtje extra, maar we moeten ook vroeg op de kade staan voor onze excursie van 4 uur.

Wij zijn ruim op tijd wakker om ons rustig aan te kleden en als we bij het restaurant komen voor het ontbijt, moeten we nog even wachten voordat de deur open gaat. We bestellen vandaag even geen extraatjes maar nemen voldoende van het buffet om de lunch te halen.

We komen op de kade aan en er staan 4 auto’s klaar voor onze excursie. We zullen worden ingedeeld op basis van talen, maar uiteindelijk hebben we in onze groep toch een mix van Frans, Duits en Nederlands. Zes personen in elke wagen en dan gaan we vertrekken.

Het wordt vooral een rit om van het uitzicht te genieten, zo vertelt onze chauffeur. Geen hele verhalen over de historie en dergelijke. Dat is ter geruststelling van de Fransen want die taal beheerst de chauffeur niet. Jeroen vertaalt af en toe wat voor hen.

We rijden door een mooi landschap en zien voor ons een vulkaan. Er valt kort wat lichte regen en dat had de chauffeur niet verwacht. Het regent hier maar 6 dagen per jaar. Maar dan duurt dat kort en daarna komt de zon weer door. Nadat we de vulkaan gepasseerd zijn, slaat het landschap in een keer om naar meer een zandwoestijn. We naderen het plaatsje Corralejo met zijn grote stranden en duingebied. Hier zijn de opnames gemaakt voor de film Wonder Woman. Hier maken we de eerste stop waar wordt uitgelegd hoe de route is die we gaan volgen en daarna kunnen we de zandheuvels beklimmen en foto’s maken. En dan weer doorrrrrrr.

De volgende stop ligt in een gebied met onverharde weg, in het midden van het eiland. Wat meer uitdaging voor de jeeps dus. We komen aan de Volcanoes de Bayuyo. We gaan over vulkanisch gesteente naar de krater van een vulkaan waar we dan een mooi uitzicht hebben van de binnenkant. Hier zijn dan weer opnames gemaakt voor de Star Wars films. Omdat er wat regen gevallen is, stuift het niet zo erg als normaal, krijgen we te horen. Dus eigenlijk wel goed geweest dat het geregend heeft, al was dat kort en licht.

De volgende stop is bij het strand La Concha bij het plaatsje El Cotilo. Een mooi strand waar we ook even rond mogen kijken. Een klein strandbarretje maakt snel alles in orde om ons aan drankjes en eventueel wat te eten te helpen. We gaan over een vulkanische rots richting de zee en dan valt er toch weer een buitje. Even snel terugrennen is er niet bij. Op het zand zien we een paar leuke strandlopertjes rondscharrelen, die niet heel verlegen zijn voor mensen.

We nemen wat te drinken bij eerder genoemd strandtentje en drogen toch al weer snel op terwijl de zon al weer goed doorkomt. Na iets van 50 minuten gaat de rit weer verder. Eerst stoppen we nog bij een oude uitkijktoren, de Castillo de El Toston en dan komen we aan de bovenkant van een klif en zien beneden een mooi strand liggen dat via trappen bereikbaar is, het Playa de la Escalera. Het blijft bij een uitzicht van bovenaf en daarbij worden we ook verrast door het bezoek van twee eekhoorntjes. Die komen kijken of we wat lekkers mee hebben. Leuk entertainment.

Op naar de laatste stop, de Mirador de Valébron, een uitzichtpunt met uitzicht op de Tindaya vlakte met zijn heilige bergen. In dit gebied wordt ook geoefend met apparatuur voor de ruimtevaart. Er is een groot verschil in wind als je dicht bij de rand staat, of niet. Ook hier schieten we weer wat plaatjes en dan rijden we terug naar het schip. De chauffeurs gaan lunchen en dan hebben ze vanmiddag weer een paar groepen. Wij gaan aan boord en lunchen in het restaurant waar we ook dineren.

Dat lunchen gaat weer niet echt snel, maar goed, we hebben tijd. We raken in gesprek met Duitse gasten van behoorlijke leeftijd die veel meer cruises meegemaakt hebben dan wij, maar ze zijn dan ook echt een flink stuk ouder.

Voor vanmiddag dus aan de verslagen werken. Die van gisteren moet nog en voor vandaag willen we het ook af hebben. Wel krijgen we om 4 uur trek in een ijsje en nemen we de laptop mee naar de Gelateria. Meteen een test voor onze nieuwe powerbank, want die moet de laptop gaan voeden want de laptop blijkt laag in batterij te zijn. De powerbank doet het prima. De laptop laadt zelfs op tijdens gebruik.

Straks wat eerder neer het restaurant want we willen vanavond de Wagyu beef bestellen, maar dat moet eigenlijk vooraf besteld worden. Op advies van een ober, gaan we dus wat eerder om te kijken of het nog lukken wil.

Zaterdag 26 oktober 2024

Gisteren ongeveer een uur voor het diner, besluiten we eerst nog even een ijsje te gaan halen. Het toetje als eerste bij het diner. Onderweg naar de Gelateria komen we langs de Teppanyaki en het Fiorentina Steakhouse en bespreken we wanneer we dat zouden kunnen doen. Het zijn twee restaurants waar je voor moet betalen. De Teppanyaki kennen we van eerdere cruises, maar het Steakhouse restaurant is nieuw.

Tijdens het genieten van ons ijsje, stelt Co voor om even te gaan kijken of ze in het Fiorentina voor vanavond nog ruimte hebben. Hij loopt erheen en het is geen probleem om rond half 7 binnen te komen lopen. Dus besluiten we dat te doen.

Om half 7 lopen we daar naar binnen en is er slechts één tafel met twee personen bezet. Zo hard loopt het blijkbaar niet want ook tijdens onze tijd daar komen er slechts enkele gasten bij.

De menukaart heeft twee combi-menus. Een light versie en een full-experience. Beide bestaan uit het kiezen van een voorgerecht, hoofdgerecht, bijgerecht, twee sauzen en een toetje. Het verschil is de keuzemogelijkheden.

Wij kiezen voor The Full Experience en onze keuzen bestaat uit:

*Beef tartare
*Australian Angus Beef filet
*Frech fries
*Carolina musterd sauce (musterd, honey, brown sugar, apple cider, ketchup, Worchester, garlic)
BBQ sauce
*En voor Jeroen Yuzu (Coconut dacquoise, yuzu mouse, passion fruit centre, Crispy rice biscuit)
*En voor Co Carrot cake verrines (Carrot cream, mascarpone cream, carrot cake en carrot jelly)

De beef filet is een flink stuk sappig en heerlijk gebakken vlees. Zeker geen spijt van, ook al betaal je hiervoor 39 euro per persoon. Als je van vlees houdt, moet je hier zeker een keer heen gaan.

Het diner verloopt ook vrij snel dus zitten we vanavond al vroeg aan de bar. Echter hebben we het aantal drankjes daardoor niet uitgebreid als we weer voldaan naar bed gaan. Het feest van la Notte Bianca hebben we dit keer aan ons voorbij laten gaan.

Als we wakker worden liggen we al aangemeerd bij Gran Canaria. Het is nog donker en de weersverwachting is niet heel best. In de ochtend wordt wat regen verwacht, maar als de zon doorkomt, ziet het er best aardig uit en valt er nog geen regen uit de nog aanwezige donkere wolken. De temperatuur is weer prima. De korte broek kan gewoon aan.

Onze excursie is pas in de middag, dus doen we rustig aan voor we naar het ontbijt gaan. Als we daar aankomen is het vrij rustig. Paul komt vragen of we weer thee willen en zegt dat de Nutella er ook aan komt. We bestellen er nog gebakken ei bij.

Vlak voordat Paul met de thee komt, ziet Co op Facebook dat Paul vandaag jarig is. Dus als hij komt feliciteren we hem en Co gaat nog even een felicitatie op Facebook plaatsen namens ons beiden. Terwijl hij daar mee bezig is komt Paul weer langs lopen en draait Co zijn telefoon opzichtig weg waardoor Paul wel wat nieuwsgierig wordt. Nee, Paul ziet het straks wel op Facebook.

Na het ontbijt gaan we naar de dekken boven op het schip om van het uitzicht te genieten. We liggen wel ver van de oude stad af, zo ongeveer 6 kilometer. Vlak bij het schip is wel een Aquarium. We besluiten om op het schip te blijven en vast het eerste deel van dit verslag te schrijven. Misschien lukt het dan na de excursie nog iets te publiceren voordat we naar diner en bar gaan.

Om de cabin steward de kans te geven onze hut te doen, strijken we met laptop neer in de Gelateria die pas om 12 uur open gaat, maar hier kunnen we even rustig schrijven en krant lezen.

Na een snelle lunch bij het buffet, gaan we op tijd naar de verzamelplek op de kade voor onze excursie, een tour over het noorden van Gran Canaria. Deze excursie is wel in het Engels en daarbij in het Frans. De eerste stop is nog in de stad Las Palmas de Gran Canaria, bij het strand Las Canteras. Hier staat een concertgebouw, het Auditorio Alfredo Kraus, vernoemd naar een grote operazanger die hier vandaan komt.

Daarna gaan we de bus weer in en rijden verder naar het noorden, tot we uit komen bij de plaats Arucas. Daar bekijken we de kerk van buiten die geen kathedraal genoemd mag worden, omdat het geen verblijfsplaats van de bisschop is. Alleen de kathedraal in Las Palmas mag zo genoemd worden.

We lopen verder door het sfeervolle centrum en komen uit bij het plein voor het stadhuis, met aan de andere kant het marktgebouw. Dit laatste gebouw is nu gesloten, omdat de bouw van een parkeergarage eronder ertoe leidt dat het marktgebouw dreigt in te storten. Tegenover het plein is een stadspark, waar we nog even doorheen lopen en dan gaan we via dezelfde route weer terug naar de kerk, waar de bus op ons wacht.

De route gaat nu bergopwaarts, tot we uitkomen bij het plaatsje Teror. Dit is het religieuze centrum van het eiland. Dat komt omdat iemand ooit Maria had zien verschijnen in de takken van een pijnboom. De kerk hier op het centrale plein is daarnaar vernoemd: Nuestra Senora del Pino. Ieder jaar op 8 september komen er daarom duizenden pelgrims naar Teror voor het feest wat hieraan gewijd is. We krijgen een korte uitleg van de gids en hebben dan vrije tijd om de kerk en het plaatsje op eigen gelegenheid te bezoeken.

We bezoeken als eerste de kerk en lopen dan verder door de winkelstraat. Aan deze straat staan veel gebouwen die nog een traditioneel Canarisch houten balkon hebben. We komen in een souvenirshop een leuke pluchen papegaai én een leuke teddybeer tegen, dus die mogen met ons mee. Aan het einde van de straat gaan we in een caféetje een colaatje drinken, met wat lekkers erbij. Toevallig dat er op dat moment net een buitje valt. Dat komt dan precies goed uit zo. Hier op het noorden van het eiland komen de wolken tegen de bergen aan, en dan valt er dus vaker regen dan in het zuiden.

We slenteren weer terug in de richting van de kerk en zijn op tijd bij de bus voor de terugrit naar Las Palmas. De gids wijst ons onderweg nog op een paar grotwoningen in de bergwand, waar de oorspronkelijke bewoners van het eiland vroeger in leefden. En verder zien we een paar dammen, waarmee stuwmeertjes gecreëerd zouden moeten worden. Maar deze staan bijna leeg, wat dus een groot probleem is voor de watervoorziening. Tegen 6 uur zijn we weer terug in de haven en zit de excursie erop. Snel voorbereiden voor het diner.

Vrijdag 25 oktober 2024

Gisteravond kwamen we weer een bekende tegen bij het diner. Serveerster Soraya kennen we nog van de Brazilië cruise op de Favolosa van dit voorjaar. Daar werkte ze toen in het Club restaurant. We kwamen haar woensdagavond al tegen, toen we een hamburger aten bij de Salty Beach. Ze is net aan boord en moet nog even wachten op haar definitieve werkplek aan boord. Tot die tijd wordt ze op verschillende plekken ingezet.

Bij het ontbijt vanmorgen vaart het schip de haven van Arrecife in. We zijn aangekomen op Lanzarote. Het is hier prachtig weer, lekker zonnig en nu al boven de 20 graden. Het zomerse tenue kan dus weer aan, met korte broek en T-shirt.

We hebben vandaag een korte excursie naar twee plaatsen op het eiland waar we nog niet eerder zijn geweest. Hij gaat helaas opnieuw niet door in het Engels, maar wel in het Duits. Dat gaat ons ook wel goed af. Om 9:45 uur gaan we vlotjes van boord en de bus staat al klaar voor ons op de kade. Met de Deutsche Pünktlichkeit zijn alle Duitse passagiers snel aanwezig en kunnen we vertrekken.

We rijden in noordelijke richting de stad uit, door het bijzondere landschap van dit eiland. We hebben het al eens eerder beschreven in dit blog, maar door de extreme omstandigheden hier: veel zon, veel wind en slechts 200mm regen per jaar, is landbouw hier een vak apart. Maar men is creatief en gebruik makend van het aanwezige vulkanische as, kan er toch vocht vast worden gehouden op de akkers. Veeteelt is er niet, er zijn slechts twee koeien op heel Lanzarote, zegt de gids.

Hogerop in de heuvels komen we langs Teguise. Dit is de voormalige hoofdstad van het eiland. Die werd destijds niet aan de kust gebouwd, vanwege de vele aanvallen van piraten uit Noord Afrika. Vanuit de heuvels was er beter zicht om ongenode gasten aan te kunnen zien komen.

De bus klimt verder omhoog en gaat met de nodige haarspeldbochten de smalle weggetjes over naar uiteindelijk de hoogste top van Lanzarote. Hier krijgen we een prachtig uitzicht over het eiland en op de Vallei van de 1.000 Palmen die hier beneden ligt. Het was hier vroeger gebruik om een palm te planten bij de geboorte van kinderen. Eentje als er een meisje werd geboren en twee bij een jongetje. Er staan geen 1.000 palmen meer, maar het zijn er nog best veel.

Midden in de vallei ligt het dorpje Haría, de eerste stop op deze excursie. We krijgen er kort de tijd om even rond te kijken en eventueel van het toilet gebruik te maken. Vooral het pleintje met het gemeentehuis en het langgerekte dorpsplein voor de kerk zijn de moeite waard om even te bekijken. Alle huizen op Lanzarote zijn (verplicht) wit en maximaal 2 woonlagen hoog. Dit heeft architect en kunstenaar César Manrique voor elkaar weten te krijgen, toen het massa toerisme in de jaren ‘60 opkwam en hij zag wat dat met de kustplaatsen op Gran Canaria en Tenerife had gedaan.

Als iedereen weer in de bus zit, rijden we verder naar onze tweede stop: de Jardín de Cactus. Dit is een cactustuin, gebouwd op een voormalige steengroeve en bedacht en ontworpen door diezelfde César Manrique. Hier krijgen we wat langer de tijd om rond te kijken. Er zouden 4.500 verschillende soorten cactussen moeten staan, maar we hebben ze niet allemaal geteld. Wel ontdekken we in een cactusboom een paar musjes. We werden aangetrokken door het harde gekwetter. Waarschijnlijk zaten er nog wel een paar nestjes in de boom. Co weet een jonge mus scherp op de foto te krijgen met de camera op zijn telefoon.

Bovenop de rand van de tuin staat een oude witte windmolen. Die was vroeger in gebruik als meelmolen, maar dient tegenwoordig als expositieruimte. Er is verder geen uitzicht vanuit de molen en er staat een flinke rij van mensen die erop willen klimmen, dus dat slaan we even over.

Als we uitgekeken zijn, is het ook zo’n beetje tijd om weer terug te gaan naar de bus. En dan zit de excursie er alweer bijna op. We rijden het laatste stuk terug naar de haven in Arrecife en gaan dan weer aan boord. In het voorjaar hebben we de stad zelf nog bezocht, dus we kiezen er nu voor om een late lunch te nemen in het buffet restaurant en dan door te gaan naar de spa voor een paar rondjes sauna en bubbelbad op het buitendek.

Vanavond is het la Notte Bianca, de witte avond, vaste prik op een Costa cruise. We zullen ons zoveel mogelijk aan de dresscode wit houden en zien wel of we om 11 uur vanavond nog fut hebben om naar de white party op dek 10 te gaan. We kunnen wel uitslapen morgen, want onze excursie op Gran Canaria vertrekt pas om half 2. Mogelijk komt het verslag van morgen daarom pas zondag.

Donderdag 24 oktober 2024

Het is iets over half 8 als we wakker worden. Gisteravond lag er een uitnodiging in de hut voor een rondleiding in het theater om 9 uur vanmorgen. Nou, dat laten we schieten want we willen gewoon lekker rustig aan de dag beginnen.

Maar dit verklaart wel waarom het bij het ontbijt al vrij druk is. Velen van de aanwezigen hier hebben waarschijnlijk rond die tijd ergens een rondleiding. Kan de brug, het theater of de keukens zijn. En dat blijkt ook wel als het snel rustiger wordt en de klok richting 9 uur gaat.

We gaan weer even wat rondjes lopen op dek 5 om daarna wat te drinken in de Gelateria. Ook vandaag is één kant van het schip behoorlijk warm door de zon en de andere kant is lekker in de schaduw. We doen het vandaag wel iets korter. De stappentellers zijn al alle dagen van de cruise flink tevreden dus dat moet wel kunnen. Waarschijnlijk komen we evengoed wel aan voldoende stappen.

We gaan nog even een inhaalslag maken want omdat we gisteren na de excursie direct door gingen voor het diner, hebben we nog geen verslag van gisteren geplaatst. We krijgen het net op tijd af om naar de lunch te gaan. Heb je dit verslag gemist en wil je het toch lezen: klik hier.

Vanmiddag hebben we ieder een massage van 75 minuten, maar niet tegelijk. Co gaat om half 2 en Jeroen om 3 uur. Dat wordt een middagje gescheiden doorbrengen. Terwijl de ene de massage krijgt, gaat de ander een rondje sauna doen en lekker van het zonnige warme weer genieten op het buitendek.

En zo zie je maar weer dat zo’n zeedag om is voor je er erg in hebt. Tegen 5 uur zijn we terug in onze hut en schrijven we dit verslag. Straks is het weer dresscode Elegant, maar vandaag doen we de simpelere versie: nette broek, overhemd en geen stropdas. We zien toch al dat er steeds minder mensen aan meedoen. Helemaal loslaten willen we het ook niet.

Woensdag 23 oktober 2024

Vanwege het uurtje extra vannacht, zijn we lekker op tijd wakker. Tijd genoeg om rustig te douchen en te ontbijten in het restaurant op dek 4. We hoeven pas om 9:45 uur te verzamelen voor de excursie van vandaag. We merken wel dat er veel deining is op zee. Dat is vaak zo hier bij Casablanca, kennelijk vanwege de golfstroom. En er staat ook aardig wat wind. De temperatuur is nu al prima, rond de 20 en zal vandaag oplopen naar ongeveer 25 graden.

Als we in de Grand Bar aankomen, is die al aardig gevuld met wachtende gasten. De uitgang is op dek 1 aan de voorkant en daar staat inmiddels al een aardige rij. Het duurt dus even voordat we van boord kunnen. Dan is het best een stukje lopen naar het douane “kantoortje”. In deze ruimte zijn twee dames de vloer aan het schrobben, alsof er net een veemarkt geweest is. We hoeven alleen ons paspoort omhoog te houden naar de douanier en mogen dan gewoon doorlopen.

Er staat een enorme rij met bussen klaar. Wij zitten in nummer 30. Ze lijken op volgorde te staan, maar naast 29 staat bus 21 en dan weer 31. Vreemd. Als we het bij een medewerker navragen, vinden we uiteindelijk onze bus. Wij zijn de eersten die er aankomen. De Marokkaanse gids Abdul wordt wat ongeduldig nu, maar de medewerkster van de Tour Desk zegt dat er toch nog 22 gasten onderweg zouden moeten zijn. Om 11 uur arriveert dan eindelijk de rest van ons gezelschap. Het scheen nogal chaotisch te zijn geweest om van boord te komen voor de meeste mensen.

Deze excursie gaat alleen in het Italiaans en Frans door, dus van de uitleg van de gids zullen we niet heel veel kunnen volgen. Maar gelukkig gaat de medewerkster van de Tour Desk mee en zij kan voor ons de meest essentiële zaken in het Engels doorgeven, zoals de tijd wanneer we weer in de bus moeten zijn. Ook vragen we aan haar of ze aan de gids kan doorgeven dat we geen vis eten bij de lunch.

We kunnen eindelijk vertrekken en rijden eerst door het centrum van Casablanca. De drukte op de weg valt mee, want na een half uurtje zitten we al op de snelweg. We rijden in zuidwestelijke richting, langs veel landbouw gebieden, naar het kustplaatsje Azemmour, waar we om 12:30 uur aankomen. We rijden met de bus langs de drukke marktstraat, waar heel veel fruit en groente staat uitgestald. Aan het einde van de weg komen we bij de oude medina, die nog helemaal ommuurd is. Hier gaan we de bus uit voor een korte wandeling met de gids.

Volgens de beschrijving zouden we hier nog het oude Portugese centrum met witte huisjes moeten kunnen zien. Maar wat we eigenlijk vooral zien, is een hoop vervallen bouwwerken met veel graffiti. Na een uitleg bij een monument voor een Joodse rabbi die hier gewoond heeft, gaan we nog even buiten de stadsmuur kijken. Hier is een koffie tentje langs de rivier, waar ook wat schattige katjes rondscharrelen. Verderop kun je beter wegblijven, want dan ligt er eigenlijk overal vuilnis.

Na dit wat tegenvallende bezoek aan Azemmour, zetten we onze hoop op de volgende kustplaats El Jadida. Ook deze plaats heeft Portugese historie. Er is een citadel die op de Unesco Werelderfgoed lijst staat, dus dat belooft wat. Bij één van de stadspoorten stappen we uit de bus en gaan we weer aan de wandel met de gids. Het lijkt er hier wel iets beter uit te zien. In ieder geval heeft het eerste straatje ook wat leuke winkeltjes met handwerk producten.

Maar als we daar voorbij zijn, is de rest van de gebouwen ook weer behoorlijk in verval. We lopen nog langs de cisterne (ondergronds waterreservoir). Hiervan staat ook een foto bij de excursie beschrijving en dit is de hoofdreden waarom we deze excursie geboekt hebben. De cisterne blijkt echter al 5 jaar gesloten te zijn vanwege renovatie. Dat is dus een fikse tegenvaller.

Na een half uurtje zijn we hier klaar met de wandeling en gaan we met de bus naar onze lunch stop. Daarvoor rijden we een stuk langs het strand en de duinen naar het Pullman Resort, met naastgelegen golfbaan. Dit ziet eruit als een luxe oase en we krijgen hier ook een heerlijke Marokkaanse lunch voorgeschoteld. Er is een buffet met heel veel keuze aan koude en warme gerechten, waaronder natuurlijk couscous en twee soorten tajine. En buiten bij het terras wordt ook nog ter plekke vlees voor ons gebarbecued. We zitten hier heerlijk onder de parasol bij het zwembad en genieten van al het lekkers.

Dan is het tijd om weer terug te rijden naar Casablanca. Op het programma staat ook nog commerciële stop bij een typisch Marokkaanse drogisterij. We kennen dit van een vorig bezoek aan Marokko. We hopen even dat het wordt overgeslagen, omdat we al bijna bij de haven zijn, maar dan slaat de bus af naar een zijstraatje en moeten we er toch aan geloven. Je wordt met een groepje “opgesloten” in een achterkamertje van de drogisterij en krijgt dan wat uitleg over een paar producten, zoals cosmetica met arganolie. Na een tijdje hebben we het wel gezien, en als de deur van de ruimte even open gaat, grijpen we onze kans en lopen naar buiten.

Als iedereen eenmaal uit de drogisterij is, gaan we terug in de bus voor het laatste stukje. Hier krijgen we dan nog een positieve meevaller in de zin van een korte fotostop bij de grote Moskee Hassan II. We kunnen hier een paar mooie plaatjes schieten, omdat er ook niemand op het voorplein loopt.

Terug in de haven nemen we afscheid van de gids en de chauffeur en gaan we weer aan boord van ons schip. Omdat onze diner zitting inmiddels al begonnen is en we ook een late lunch hadden, besluiten we om een hamburger menuutje te nemen bij de Salty Beach op dek 10. Dat smaakt weer prima, maar er is wat verwarring over de rekening. Als Gold member van de Costa Club zou dit menu één keer inbegrepen moeten zijn voor ons, maar de computer geeft toch een bedrag aan. Later komt de manager bij ons langs aan tafel en legt uit dat dit een foutje is in het systeem. Het bedrag zou morgen van de rekening moeten verdwijnen.

Dan gaan we door naar de Grand Bar, voor weer een paar lekkere cocktails en likeurtjes. De crew zorgt weer prima voor ons, zelfs op de piekmomenten aan de bar. Tot besluit nog een bolletje ijs bij Cedy in de Gelateria en dan is het tijd om de oogjes te sluiten.

We pakken de draad weer even op bij de VIP-cocktailparty van gisteravond. Tot onze verbazing waren er niet veel mensen terwijl er heel veel Gold-members van de Costaclub aan boord zijn. We gaan in de rij staan om met de kapitein en de Hotel-manager op de foto te gaan. Op een gegeven moment wordt gevraagd wie daar geen behoefte aan hebben en die mensen kunnen dan via een andere deur naar binnen. Wij blijven wachten op onze beurt voor de foto.

Als het begint, wordt er ook slechts in drie talen gesproken, Engels, Duits en Italiaans. Hoewel laatste ook erg beperkt. Dan komen we er achter dat vanwege het grote aantal clubleden aan boord, de party is verdeeld in meerder keren en per taal.

We krijgen een drankje aangeboden en ook worden er kleine schaaltjes met twee kleine gehaktballetjes uitgedeeld. Blijkbaar ook wat te ruim voorbereid dus we kunnen meerder keren een schaaltje van het dienblad afhalen. Ze zijn lekker genoeg om wat extra te nemen.

Na afloop gaan we door naar het restaurant voor ons diner. We nemen dit keer geen toetje maar gaan na afloop naar de ijssalon om een lekkere coup lemon ijs te nemen. Die smaak hebben ze hier gelukkig aan boord. Dat is niet altijd zo. Het is vooral Co’s favoriete smaak.

Dan gaan we door naar de Grand-bar en blijkbaar zijn we nu wat vroeger en is er nog volop plek aan de bar. We nemen weer plek op dezelfde krukken als gisteren en worden weer prima verzorgd. De Heineken carrousel tap werkt nog steeds niet, maar de ouderwetse tap doet het weer wel prima.

Dan gaan we naar de hut. Het is mooi geweest. Overigens blijkt dat wij inderdaad een nieuwe matras hebben. Het ruikt nog nieuw en het ligt prima, maar is wel wat steviger dan we gewend zijn bij Costa. Misschien nog nieuwigheid.

We worden om half 8 wakker en het begint al een beetje licht te worden. Na het douchen en aankleden kijken we naar de zonsopkomst vanaf ons balkon en als de koperen ploert geheel boven de horizon te zien is, gaan we naar beneden voor het ontbijt.

Bij aankomst worden we weer gastvrij ontvangen en één ober geeft al aan dat hij Nutella gaat regelen. We zitten aan dezelfde tafel als gisteren maar wel met andere gasten. Jeroen heeft nog een uitgebreid gesprek met een Franse dame.

Na het ontbijt gaan we een tijdje op ons balkon op de ligbedden de krant lezen. Het is heerlijk in de zon en de tijd gaat vlug. Rond half 11 willen we wel wat gaan drinken. Jeroen neemt een koffie in de ijssalon en Co haalt even bij een andere bar een colaatje, want dat hebben ze bij de Gelateria niet. Daarna gaan we nog even kijken op dek 10 waar het met dit weer mega druk is.

Half 12 gaat het restaurant al open voor de lunch en om niet in de drukte te belanden, besluiten we maar direct te gaan.

Na de lunch duurt het nog een flinke tijd voor we in Malaga aankomen. We hadden in het verslag van gisteren 13:00 uur gezet, maar we komen pas om 14:30 uur aan. Dus nog terug naar het balkon en straks de stad even in.

Het is rond 14:00 uur en we varen de haven van Malaga bijna binnen. Hier zien we een ander cruiseschip dobberen, de Brilliant Lady van Virgin Cruises. Dit schip komt eigenlijk pas volgend jaar september in de vaart. Geen idee waarom het nu hier voor de kust ligt.  En aan de kade ligt de Odessey van Villa Vie Residences. Dat is het cruiseschip waar je op kunt wonen, wat zo vaak in het nieuws is geweest. Dat zal hier vast voor langere tijd in de haven liggen.

Ons schip draait eerst, om daarna achteruit naar positie te gaan langs de kade. We zien vanaf ons balkon hoe de touwen worden vastgemaakt en als we de eerste mensen door de slurf het schip zien verlaten, gaan wij ook richting de uitgang. Daar sluiten we aan in een enorme rij mensen want als je ergens zo kort bent, wil je natuurlijk allemaal snel van boord.

Het duurt ongeveer een half uur voordat we het schip af zijn en daarna stappen we stevig door naar het centrum van Malaga. We zijn hier al een paar keer eerder geweest, dus we kennen de weg. Onderweg nemen we een donut van Dunkin Donuts. In Nederland 3 euro per stuk, hier 2 euro. Daarbij is het afwachten of we ze nog in Nederland kunnen kopen, nu het daar failliet gegaan is.

We struinen zo lekker het centrum door en maken wat foto’s. We zoeken ook nog naar de winkel met grappige T-shirts. We vinden er wel eentje, maar de teksten en tekeningen op de shirts vallen ons wat tegen. Na ongeveer twee uur wandelen zijn we weer teruggekeerd bij het schip. Eenmaal weer aan boord nemen we een drankje aan de Atrium bar en daarna gaan we naar de hut voor verslag en foto’s.

Vannacht gaat de klok een uur terug want we gaan naar Marokko. Vanavond langer de tijd aan de bar dus. Morgen gaan we een excursie doen, die helaas niet in het Engels doorgaat, vanwege te weinig aanmeldingen. In plaats daarvan gaan we mee met de Italiaanse en Franse groep. Wellicht komen we morgen niet aan het verslag toe, maar dat halen we overmorgen dan in, als we weer een heerlijke dag op zee hebben.

Maandag 21 oktober 2024

We gaan nog even terug naar gisteravond. Het ging helaas niet allemaal vlekkeloos… Het schip zou om 17:00 uur vertrekken uit Savona, maar wij zagen al vanaf ons balkon dat dat bij lange na niet zou lukken. Er stonden nog heel veel pallets met bevoorrading op de kade en er werden zelfs nog een paar vrachtwagens uitgeladen. Dan volgt de omroep voor de safety drill. Dit keer is er opeens geen digitale versie meer, maar moeten we weer “ouderwets” met ons zwemvest om naar ons musterstation, om daar het bandje van de veiligheidsboodschap in meerdere talen aan te horen.

Als we weer terug zijn in de hut wordt Jeroens koffer bezorgd. Die van Co zit er helaas nog niet bij. Om 18:30 uur is onze diner tijd, dus gaan we naar het restaurant op dek 4. Hier is het gedeelte van het restaurant wat speciaal gereserveerd is voor Gold en Platinum leden van de Costa Club. Ons tafelnummer blijkt een soort van tafel voor twee te zijn. Het is eigenlijk een tafel voor 6 personen, waarvan de middelste twee plaatsen dan leeg blijven. Wat ook opvalt, is dat er geen tafellinnen meer op de tafels ligt. Wel ligt er een klein stalen rekje naast je bord, waar het bestek steeds per gang op gelegd wordt.

Bij het opnemen van de bestelling volgt een teleurstelling. Tot en met de laatste cruise in mei van dit jaar, konden we bij het hoofdgerecht altijd een bordje frietjes bijbestellen. Onze ober geeft aan dat dat nu echt niet meer gaat lukken. Dat is jammer. Bij het volgende diner zullen we dan maar weer naar de pasta op het menu kijken, om de koolhydraten binnen te krijgen. Overigens smaken alle gerechten bij het diner wel goed. En omdat we vlakbij het raam zitten, kunnen we het schip uit de haven van Savona zien vertrekken, met twee uur vertraging.

Als we na het diner in de hut terug komen, is de koffer van Co er nog steeds niet. We zien ook geen personeel meer op de gang bezig. Dus nu worden we wel zenuwachtig. Jeroen belt de receptie, maar komt in een eindeloze wachtrij. We lopen er maar gewoon heen op dek 3. Daar staat een aardige rij wachtenden voor ons en we zien iemand behoorlijk uit zijn plaat gaan, omdat zijn koffer niet op het schip is. Als we aan de beurt zijn, probeert de medewerker meteen de verantwoordelijkheid af te schuiven, omdat Bag Express geen onderdeel is van Costa. Maar uiteindelijk blijkt de koffer gelukkig bij de receptie te staan, zogenaamd omdat er geen leesbaar label aan zit. Maar het label van Bag Express is eigenlijk gewoon prima te lezen, dus geen idee waarom ze ons hiermee zo in de stress hebben laten schieten en waarom de koffer van Jeroen met dezelfde gegevens op het label wel bezorgd is.

Hoog tijd voor een borrel, dachten we toen. Dus op naar de Grand Bar. Hier hopen we bartender Laura te ontmoeten, die we nog kennen van onze Groenland cruise. We zien haar echter niet achter de bar. Bij navraag blijkt ze twee weken geleden al van het schip te zijn gegaan en is ze inmiddels thuis in de Filippijnen. Jammer, maar er staat ook hier aardig ander personeel. Het is pittig druk in de bar en dan gaat ook nog de bier-automaat stuk, waar in carrousel vorm 6 glazen bier mee getapt kunnen worden. En ook uit de gewone tap wil maar geen gewoon biertje komen. Gelukkig drinken wij wat anders.

Tot besluit van de avond gaan we nog even langs Cedy in de Gelateria. Van hem krijgen we nog een lekker ijsje.

De nacht verloopt verder rustig en we worden wakker op een kalme en zonnige Middellandse Zee. Voor het ontbijt gaan we weer naar het Gold restaurant op dek 4. Daar ontmoeten we ober Paul, die we kennen van onze Dubai cruise op de Toscana. Er staat hier een prima ontbijt buffet voor ons klaar, met ruim voldoende keus. En Co wordt helemaal blij als er twee cupjes Nutella voor hem worden geregeld.

Dan gaan we onze ochtend wandeling maken op dek 5. Op dit promenade dek kun je helemaal rondom het schip lopen. Aan de kant waar de zon schijnt, is het behoorlijk warm. En aan de schaduw kant heb je beslist ook geen jas nodig. Heerlijk weertje dus! We zien veel kleine vogeltjes rond het schip vliegen, waarvan er zeker een aantal roodborstjes blijken te zijn. Hopelijk houden die het vol tot we morgenmiddag in Malaga zijn aangekomen. Na 7 ronden sluiten we de wandeling af en krijgen we van Cedy een verfrissende en super gezond glas vers geperst sap.

Op ons balkon pakken we de krant erbij. Hier is het ook flink warm in de zon. En dan is het zomaar alweer lunch tijd. Ook daarvoor gaan we weer naar het Gold restaurant. Het is echter pittig druk en behoorlijk chaotisch. Het bestel systeem werkt niet, waardoor de obers alles op moeten schrijven. Het duurt erg lang voordat onze drankjes komen en de kwaliteit van het eten is ook niet echt super. Wat we dan weer vreemd vonden om te zien, is dat onze buren een visgerecht geserveerd krijgen waarbij er frietjes op het bord liggen. Ze hebben dus blijkbaar wel friet. Maar ja, om nou vis te gaan bestellen voor het bijgerecht, dat gaat ook wel weer ver.

Na de lunch gaan we snel naar de sauna toe. Die is dan weer ouderwets goed hier op de Diadema. Een lekkere warme Finse sauna en een mooi buitendek met een jacuzzi en een barretje waar we lekker een colaatje kunnen bestellen. Na twee rondjes houden we het voor gezien en gaan we nog even verder relaxen op ons balkon.

Dan hijsen we ons in de pakken, want het is vandaag meteen elegante avond en zo meteen volgt de VIP cocktail. We gaan ook even afscheid nemen van de Braziliaanse host Oton Bastos. Hij sluit zijn scheepscarrière morgen af en vliegt vanaf Malaga naar huis.

Morgen komt het schip om 13:00 uur aan in Malaga. Daar hebben we voor de middag niks gepland. Waarschijnlijk gaan we even de stad in wandelen, want het is altijd wel gezellig daar.

Zondag 20 oktober 2024

Even nog terug naar gisteren. We hebben die dag geen lunch genoten dus we hebben best trek als we naar een restaurant gaan in Savona. We hebben eigenlijk wel trek in kebab, dus gaan we naar een restaurantje waar we een paar jaar geleden ook gegeten hebben. Het menu blijkt echter veranderd, maar we bestellen beiden de kebab schotel.

Die is niet echt groot en ook niet duur, maar niet voldoende om de trek van Co te stillen, dus om toch maar wat Italiaanse invloed erin te gooien, bestelt hij nog een pizza die er op de afbeelding niet groot uit ziet, maar het wel blijkt te zijn. Daar komen ook nog frietjes bij. Dan is de trek gestild en nemen we nog 4 blikjes cola mee voor op de kamer. Bij elkaar 39 euro. Niet duur dus.

Vanmorgen vroeg worden we wakker door lawaai op de gang. Een flinke ruzie tussen een man en een vrouw en later blijkt daar de politie voor gekomen te zijn. Het klonk ook wel heftig, maar om nou in je onderbroek de gang op te gaan om je er mee te bemoeien, nee.

Na het ontbijt gaan we naar buiten om ons schip te fotograferen vanaf de andere kant van het water. Er liggen vandaag twee schepen, namelijk de Costa Pacifica en de Costa Diadema, waar wij mee gaan. Deze laatste ligt gunstig om er een foto van te maken.

Daarna gaan we nog even terug naar de kamer en rond kwart voor 10 gaan we naar de terminal. We hebben geen koffers bij ons, dus we gaan meteen naar boven waar de incheckbalies zijn, maar die zijn nog niet open.

Kwart voor 11 kunnen we inchecken en als één van de eersten lopen we naar de security-check waar we ontdekken dat Co nog een tas in de wachtruimte heeft laten staan. Hij geeft dit aan bij de security en gaat tegen de stroom in de tas halen. Als hij terug komt haal de security medewerker hem meteen uit de rij om snel weer door te kunnen. Dat is dan wel heel aardig.

Aan boord gekomen lopen we door naar het casino waar we onze handbagage in bewaring kunnen geven. Onderweg worden we opgewacht door Cedy, een Costa medewerker van de Gelateria. We kennen hem van twee voorgaande cruises en wisten dat hij aan boord zou zijn. Hij heeft bijna pauze maar had ons al in de terminal gespot.

Daarna gaan we op verkenning uit want we zijn hier wel twee keer eerder geweest, maar toch moet het geheugen weer even opgefrist worden. De cabine is pas rond 15:00 uur klaar dus we kunnen er nog niet in.

Het gaat dit keer weer op de oude manier: onze Costa-card ligt straks in onze hut en wordt niet voor het aan boord gaan aan ons gegeven. Deze card is aan boord je kamersleutel en betaalpas en bij het verlaten en betreden van het schip, moet je hiermee in- en uitchecken.

Ondertussen is het 12 uur geworden en is het buffet geopend. We nemen lekker wat te eten en te drinken en daarna gaan we verder rondlopen. We kijken of we de digitale safety drill al kunnen doen, maar die blijkt bij navraag vandaag niet beschikbaar, dus moeten we later de zwemvesten aan en naar ons “Musterstation” voor de oefening. Jammer want de nieuwe methode was veel handiger en kostte minder tijd.

We gaan bij de Spa langs om onze boeking om te zetten in een aanbieding van massage met onbeperkt toegang tot de Wellness. We geven aan dat we de bijbehorende badjassen wel komen halen tegen de tijd dat we naar de hut kunnen.

Dan is het zover. De hut is beschikbaar dus we gaan erheen, maar helaas heeft de cabin steward een foutje gemaakt en de deur dicht gedaan. Onze Costa cards en dus onze kamersleutels zijn dus niet bereikbaar. Gelukkig komt er even later een andere cabin steward de deur openen en kunnen we naar binnen. Daar liggen inderdaad onze kaarten en andere informatie. Onze koffers zijn er nog niet, maar die zullen nog wel volgen. We kunnen in ieder geval onze handbagage kwijt. Dan openen we de fles prosecco die er weer staat te wachten en toosten we op ons balkon op de komende vakantie.

We staan klaar voor de oefening en daarna hopen we snel het vertrek van het schip vanaf ons balkon mee te kunnen maken.