Zondag 21 september 2025

Gisteravond hebben we afscheid genomen van barman Marvin. Zijn contract zit erop en hij gaat in Bari van boord. Een dag later vliegt hij naar huis, naar zijn gezin in de Filippijnen, voor een welverdiende vakantie. Waarschijnlijk ontmoeten we hem volgend jaar maart weer op de Costa Fascinosa.

Vanmorgen zien we ook onze cabin steward Blesseto voor het laatst. Hij is zijn collega aan het inwerken en gaat ook vanmiddag bij aankomst in Bari van boord voor vakantie in zijn thuisland India.

Het schip komt pas om 14:00 uur aan in Bari, dus we kunnen vanmorgen nog even lekker rustig aan doen. We lezen de krant van zaterdag op ons balkon. Dat schoot er gisteren bij in. Het is nog steeds prima weer hier. De lunch begint een half uurtje vroeger vandaag. We hebben eindelijk weer eens gelegenheid om die in het Club Restaurant te gebruiken. Gelukkig bestellen we alleen een hoofdgerecht, want daar heb je zeker wel voldoende aan tot het diner vanavond.

Als het schip aan de kade heeft aangelegd, gaan we van boord en zien we dat onze bus al klaar staat. We hebben vanmiddag een excursie naar het plaatsje Matera. Dit keer hebben we een combinatie van Engels en Spaans in de bus. Voor de Spaanstaligen gaat iemand van Costa mee, die vertaalt wat de Italiaanse gids Eugenio allemaal vertelt in het Engels. Het is dus weer een internationaal gebeuren.

De rit naar Matera duurt ruim een uur. De gids vertelt eerst wat over de historie van Bari en de regio Puglia. Het plaatsje Matera ligt in de regio Basilicata, eveneens in het zuiden van Italië. Het landschap verandert onderweg. De bodem wordt steeds rotsachtiger en er zijn minder bomen en struiken te zien.

Basilicata was lange tijd één van de armste regio’s van Italië. Het plaatsje Matera is bekend geworden om de rotswoningen die daar nog zijn. Eeuwen lang leefden families in deze woningen, onder zeer slechte hygiënische omstandigheden. In de rotswoningen leefde men samen met (boerderij)dieren, vooral ezels. Deze stonden in een deel van de woning, waar dan natuurlijk ook gewoon de mest in viel. In de jaren 1950 werd het gebruik van deze woningen verboden door de Italiaanse regering en moesten mensen verplicht verhuizen naar nieuwere “normale” woningen.

Later werd Matera gebruikt als filmlocatie, waarbij vooral de film The Passion of the Christ van Mel Gibson grote bekend gaf aan Matera. De omgeving hier zou het meest moeten lijken op Jeruzalem uit de tijd van Jezus. Onze gids geeft aan dat hij Mel Gibson vorige week weer gespot heeft in Matera, voor research naar een tweede deel van deze film. Ook de James Bond film No time to die, is hier deels opgenomen.

Als we aankomen in Matera, gaan we de bus uit. De groep splitst zich naar taal op en wij lopen dus met gids Eugenio mee. Voor de verstaanbaarheid krijgen we allemaal een radiootje mee met oortje. Het is vandaag gelukkig niet al te druk in Matera. Vooral in de zomervakantie moet je hier over de koppen kunnen lopen. Overigens moet je wel goed uitkijken waar je loopt, want alle eeuwenoude stenen zijn hier behoorlijk glad gelopen. De gids neemt ons mee over de makkelijke route. De moeilijke route over een trapstraatje heeft stenen die nog veel gladder zijn.

Al vrij snel komen we bij het eerste uitkijkpunt over de wijk Sassi di Matera, wat letterlijk Stenen van Matera betekent. Hier zien we de rotwoningen en rotskerken die tegen de heuvels aan liggen. We hadden eigenlijk verwacht dat we dan veel meer grot openingen zouden zien. Maar de meeste rotswoningen hebben een soort van entree huisje boven de grot staan. Binnen in dat huisje kun je dan afdalen de grot in.

Even verderop gaan we dan ook zo’n woning bezoeken, die nu ingericht is al museum. Inmiddels is de hele wijk Sassi toegevoegd aan de Unesco Werelderfgoedlijst. In het museum is het nogal druk, maar je krijgt wel iets van een indruk hoe mensen hier geleefd moeten hebben. Het bed stond op hoge poten, om verder van de vochtige bodem te zijn. Door de kalktuf bodem hier loopt het vocht gemakkelijk heen.

We lopen verder door het plaatsje en begrijpen dat de meeste woningen nu in gebruik zijn als (luxe) restaurant, hotel of spa, wat natuurlijk nogal een contrast geeft met de armoedige omstandigheden hier van weleer. We zijn ook een aantal winkeltjes met typische producten van deze regio, zoals een brood van maar liefst 8 kilo.

Bij een volgend uitkijkpunt hebben we het verste uitzicht. Hier zijn we ook dat op de heuvel aan de andere kant van de rivier een aantal grotten zijn. Dit zijn grotere en kleinere rotskerken, waarin nog eeuwenoude fresco’s te zien zijn. Het bovenste gedeelte van deze heuvel werd in de eerder genoemde film gebruikt als locatie voor Golgotha, waar Jezus gekruisigd werd. Vlakbij het uitzichtpunt staat de kerk San Pietro Caveoso, die we nog van bezoeken.

Met onze gids lopen we dan terug door het plaatsje en stoppen nog even om een ijsje of een drankje te kunnen kopen. Wij kopen ook nog een zakje Tarallini al Peperone Crusco, ringvormige zoutjes, met de typische lokale gedroogde zoete pepers.

Om half 6 zijn we terug bij de bus en rijden we weer terug naar de haven van Bari. In het centrum van Bari is het wat druk met verkeer, dus we doen nu iets langer over de rit. Gelukkig had de restaurant manager al gezegd dat het geen probleem is, als we iets later bij het diner aankomen. We frissen ons snel even op en kleden ons om en terwijl we aan het diner zitten, vertrekt het schip uit Bari. Vannacht gaat de klok een uurtje vooruit, vanwege onze volgende stops in Griekenland. Maar morgen eerst nog een lekker relaxte dag op zee!

Zaterdag 20 september 2025

Gisteravond hebben we de foto gemaakt van de bartenders van de Atriumbar, maar toen kwam de barmanager erbij en zei dat we erbij achter de bar moesten gaan staan en dan zou hij de foto maken. Toch leuk dat dat dan voor je gedaan wordt. We hebben de foto gisteren gemaakt want Marvin, bartender die we al langer kennen, gaat morgen van boord en Kyn gaat vanaf dit weekend naar een andere bar.

Even voor zes uur worden we wakker en gaan ons voorbereiden op de overschakeling naar de tweede cruise. Toen we destijds deze twee weken wilden boeken, kon dat alleen als aparte cruises en niet als een geheel. Dat betekent vandaag dat we nieuwe Costa cards moeten krijgen. Daarvoor moeten we voordat we van het schip af gaan naar de receptie om dat te regelen.

We zijn vroeg en we hebben geen idee of er veel mensen met dit te maken hebben dus lijkt het ons verstandig om meteen maar even bij de receptie langs te gaan. We moeten namelijk al om kwart over acht verzamelen voor onze excursie van vandaag dus veel tijd is er niet. Echter de receptie kan pas na acht uur in het systeem dit regelen, afhankelijk van de afhandeling van procedures van de havenautoriteiten. Dus we worden wat zenuwachtig als we duidelijk kwart over acht niet gaan halen.

We zijn niet de enigen. Behalve wij heeft nog een Duits echtpaar hiermee te maken. Uiteindelijk kunnen we met de receptioniste naar de uitgang om uit te checken op de oude kaart en in te checken op de nieuwe kaart en daarmee is deze geactiveerd. Meteen maar door naar ons verzamelpunt waar het erg druk is met gasten die op excursie gaan.

En dan is het zover. We gaan naar de uitgang en stappen op een, wat je zou noemen: een rondvaartboot. Als iedereen aan boord is varen we weg. Eerst door het niet zo mooie industrie/havengebied van Marghera, maar later varen we door de lagune en over het Canale della Giudecca met het mooie uitzicht op de oude stad Venetië. Vele foto’s worden gemaakt. In 2019 zijn we hier nog met een cruiseschip doorheen gevaren, maar dat kan nu niet meer. De schepen liggen ver van de terminal vandaan, in Marghera.

Dan leggen we aan, vier bruggen verwijderd van het San Marco plein. Vanaf hier lopen we naar een punt waar we in groepjes van 4 personen plaats gaan nemen in een gondel voor een tocht door de kanalen van de oude stad. Wij gaan samen met twee Franse dames. Jeroen kan daar nog wel enigszins een gesprek mee voeren, maar voor Co is Frans een brug te ver. Maar de tocht is niet om te praten maar om van te genieten en dat doen we. Ondanks de enorme drukte in Venetië, kom je met de gondel op plekken waar het enorm stil is. Een bijzondere ervaring! De gondelier staat achterop met maar één roeispaan. Als we lage bruggetjes naderen, laat hij de gondel een stuk slagzij maken, zodat we er makkelijker onderdoor kunnen. Gelukkig zijn ze allemaal ervaren genoeg om geen ongelukken te maken.

Terug bij het startpunt stappen we uit en we hebben nu een kleine 2 uur de tijd om nog wat rond te wandelen. Kan ook langer, maar dan moet je even laten weten dat je niet om 13:00 uur bij het verzamelpunt komt om met de groep terug te gaan naar het schip. Je moet dan zelf op tijd naar de cruiseterminal gaan om van daaruit weer naar het schip gebracht te worden. Wij kiezen ervoor om weer op tijd op het verzamelpunt te zijn.

Na het verlaten van de gondel lopen we naar het San Marco plein en maken weer wat foto’s. Helaas staat een deel van de Kathedraal in de steigers. Co ziet wel een uitdaging voor AI op de Samsung telefoon en verwijdert de steiger en laat AI het beeld bewerken. Het ziet er goed uit, alsof het zo hoort. Dan wil Jeroen eigenlijk een mast midden voor in beeld ook weg hebben, dus ook dat proberen we. Er blijft een mooie foto over.

We dwalen nog enige tijd door de smalle straatjes en het is behoorlijk druk, maar zoals onze gids al zei, het is eigenlijk rustig. Het hoogseizoen is voorbij. Dus dan is het dus nog veel drukker.

We komen uiteindelijk uit bij de Rialtobrug. Daar gaan we eerst naar het hoogste punt om het uitzicht aan beide kanten vast te leggen. We zijn niet de enigen en het is wachten tot je er bij kunt. Daarna zakken we weer af en zoeken een punt op om de brug van een afstand te fotograferen. Dan weer terug door de straatjes naar het San Marco plein en van daaruit weer langs het water, vier bruggen over naar de aanlegsteiger waar de boot ons komt oppikken.

De boot brengt ons naar de terminal omdat we daar door de securitycheck moeten. Daarna gaan we met de bus en dit keer dus niet met een boot, naar het schip. Als de bus het terrein van de terminal verlaat, worden er zegels aangebracht op de deuren en de kleppen van de bagageruimtes zodat niet iemand onderweg nog in of uit kan stappen.

We gaan aan boord en gaan nog even wat eten bij het buffet ook al hebben we in de stad al een broodje kip met kaas en een broodje kaas met ham gegeten. Het is druk bij het buffet dus zodra we klaar zijn, maken we direct ruimte voor andere mensen die een zitplek zoeken.

Zelf gaan we nog even een rondje sauna en bubbelbad doen bij de spa. Daarna even bijkomen in de hut en het verslag maken.

Donderdag 19 september 2025

Gisteravond was het lekker rustig aan de bar wat muziek betreft. Geen feestje, alleen de DJ die op redelijk niveau draaide waardoor je normaal met iemand kon praten. Dat is vandaag volgens de planning wel anders. We begrijpen nu dat er geen avond is dat we in pak moeten. Volgens een bartender is dat ook op lange cruises afgeschaft, maar we nemen in november toch nog maar een keer het pak mee. Wel is er iedere dag een kledingadvies en daar valt je koffer echt niet op af te stemmen.

Weer een korte nacht want onze excursie vertrek al weer om kwart over 8. Dus de wekker staat op zes uur maar we worden net daarvoor spontaan wakker. Meteen over tot actie. Hopelijk is dit de laatste keer dat we zo vroeg op moeten. Morgen eindigt de eerste cruise en beginnen we aan de tweede van een week met, op Bari na, andere bestemmingen. Dan hebben we ook twee zeedagen.

Het ontbijt gaat vlot. Het is nog heel rustig en we kunnen daarna nog even terug naar de hut om ons in te smeren want we hebben vandaag weer zonnig en warm weer, met maar liefst 32 graden. Dan door naar het theater waar het teken gegeven zal worden als de bussen voor ons klaar staan.

Dat teken komt iets voor tijd en al snel staan we bij de bus die ons naar Krka gaat brengen. Dat is de naam van een rivier maar ook de plek waar we een Nationaal Park gaan bezoeken met vele kleine en een paar grote watervallen. Na de steden van afgelopen tijd nu een excursie in de natuur.

Om er te komen heeft de bus een kleine anderhalf uur nodig. Onderweg genieten we van het landschap en passeren al snel een overgebleven deel van eeuwenoude aquaduct dat vroeger de stad van water uit de bergen voorzag, want zoet water was er niet. Iets later zien we aan de andere kant nog de burcht Klis op een heuvel liggen en dan daarna vooral veel groen en snelweg. De gids vertelt in het begin het een en ander en daarna is het rustig tot vlak voor aankomst. We hebben dit keer de combinatie Frans en Engels in de bus.

Vlak voor aankomst staan we even vast want in het park is beperkt plek voor bussen en dus moeten er eerst een paar terug komen voordat wij verder kunnen. De gids gaat de bus uit om de kaartjes te kopen en die krijgen we uitgedeeld met een folder van het park voorzien van plattegrond. We gaan het grootste deel met de gids doen en daarna hebben we wat vrije tijd voordat we zelf terug moeten keren naar de bus.

Het nationaal park heeft trouwens een enorme omvang. Als je alles wilt zien, heb je minimaal een paar dagen nodig. Wij bezoeken vandaag het meest zuidelijke deel van het park, waar ook de meeste bezoekers komen. Bijzonder hier is het ontstaan van zogenaamd kalktuf, een steensoort die ontstaat door kalkafzetting in koel water. Hierdoor ontstaan dammetjes, waarop weer gemakkelijk algen en planten groeien.

Het park heeft gelukkig veel bomen want de zon doet goed haar best. We beginnen de ruim 2 kilometer wandeling boven door bosrijk gebied met kleine watervallen en strominkjes. Onderweg zien we nog een kikker zitten en ook een wilde kat ligt in het zicht. Nou ja, als je naar die kat kijkt, zie je eigenlijk gewoon een luie huiskat. Straalt niets wilds uit.

Na enige tijd gaan we flink afdalen. Treden niet geteld maar volgens de informatie vooraf zouden het er 194 moeten zijn, maar niet alleen die treden zijn een uitdaging. De paden zijn deels mooi met houten planken gemaakt, maar als het afdalen begint zijn het stenen oneffen paden met gladde stukken. Dus oppassen geblazen.

Dan komen we uit bij de grote waterval, of watervallen, die de Skradinski buk heet. Met een lange brug ga je hier over de rivier heen, met zicht op dit water spektakel. Hier zijn ook winkeltjes en kraampjes met allerlei handel en eten en drinken. Om half één moeten we terug zijn bij de bus. De gids geeft aan dat je daarvoor het beste kunt rekenen op 15 minuten want je moet dan dus weer alles omhoog lopen.

We maken mooie en weer teveel foto’s en zien bij de souvenirshop een leuk beertje met Kroatie-shirt. Volgens de gids zou boven ook een winkeltje zijn die knuffels verkoopt, maar deze vinden we leuk en kopen hem. Gelukkig maar want als we boven aankomen blijken ze daar niet iets te hebben wat wij echt leuk vinden.

Dan door naar de bus die ons naar een restaurant brengt in het plaatsje Skradin. Daar krijgen we soep, een mixed grill bestaande uit kipfilet, worstje, kotelet met wat aardappelen en wat groente. Ter afsluiting nog een plak regionale chocoladecake. Dan stappen we rond twee uur weer in de bus om nog op tijd weer bij het schip te zijn. We bekijken de afvaart vanaf ons balkon en dan gaan we ons opfrissen en het verslag in orde maken.

Morgen dus einde eerste cruise en morgen hebben we ook een excursie geboekt in Venetië. We gaan een rondvaart maken door de Lagune van Venetië en daarna per 4 personen met een gondel door de kanalen van Venetië. Duurt ongeveer 4,5 uur, maar tot onze schrik moeten we morgen toch al weer om kwart over 8 present zijn.

Donderdag 18 september 2025

Gisteravond was het weer gezellig in de Atrium bar. Wat later op de avond was er een Duits feestje, georganiseerd door de Duitse host aan boord. Qua muziek keuze had het wat ons betreft wel beter gekund, maar het was evengoed wel leuk om te zien hoe iedereen lekker aan het meezingen en dansen was.

We hebben een goede nacht en zijn dankbaar voor het extra uurtje op de klok. Als we wakker worden, merken we dat er buiten aardig wat wind staat. Het water stuift over de golven maar we hebben gelukkig weinig deining. Als we gaan ontbijten loopt het schip de haven van Bar binnen. Er ligt al een ander schip aan de kade, de MSC Opera. Buiten is het opnieuw prachtig weer, volop zon en al lekker warm. De (nieuwe) stad Bar ligt aan de zee, met mooie stranden, en vlak daarachter rijzen de hoge bergen van Montenegro op.

We kunnen de tijd nemen voor het ontbijt, want we hoeven pas om 10:15 uur te verzamelen voor onze excursie van vandaag. Als we er klaar voor zijn, lopen we naar het theater en horen daar dat iedereen van boord kan gaan, als hun bus klaar staat. We vinden onze bus inderdaad op de kade en zoeken een goed plekje uit. Er komt een Australisch echtpaar voor ons in de bus zitten. Toevallig zaten zij gisteren op Kefalonia ook op de stoelen voor ons. We raken even in gesprek en ontdekken dan dat we buren van elkaar zijn op het schip. Hoe bizar is dat?

De bus vertrekt en rijdt de haven van Bar uit. Onze gids doet vandaag zowel Engels als Duits. Ze spreekt beide talen uitmuntend en is erg prettig om naar te luisteren. Ze waarschuwt nog even dat Montenegro geen EU land is, zodat je hier niet je databundel van je mobiele telefoon kunt gebruiken. Eerder vanmorgen was hier ook al een omroep over op het schip.

De eerste stop van vandaag is de oude stad: Stari Bar. Deze ligt 4km bergopwaarts van de kust. Dat is bijzonder, want op Stari Bar na is er geen enkele andere historische stad in Montenegro die niet aan de kust ligt. De reden hiervoor is dat er in de bergen veel waterbronnen zijn en ook dat de stad op die manier beschermd was voor aanvallen van piraten. Vanaf zee is de oude stad namelijk amper te zien.

Als de bus een plekje gevonden heeft om te stoppen in de smalle straten, gaan we eruit en met de groep lopen we verder naar de oude stadsmuur. Het is hier een drukte van belang, met allemaal restaurantjes en winkeltjes. Er worden ook veel lokale producten verkocht, zoals granaatappel sap.

Als we door de stadspoort gegaan zijn, regelt de gids onze tickets en kunnen we verder naar binnen lopen. Je moet hier heel goed oppassen, want alle eeuwenoude stenen zijn door het vele belopen spekglad geworden. Dit gedeelte stamt nog uit de Byzantijnse tijd, werd later ingenomen door de Ottomanen en wat er daarna nog van resteerde werd grotendeels verwoest bij de grote aardbeving van 1979. Er wordt nu veel aan conservatie en restauratie gedaan.

Duidelijk zijn ook de drie belangrijkste godsdiensten in deze streek terug te zien: de katholieke kerk, de orthodox christelijke kerk en de islam. Volgens onze gids is Montenegro een mooi voorbeeld waar de drie godsdiensten het uiteindelijk voor elkaar hebben gekregen om in vrede met elkaar samen te leven. Dat geeft hoop in deze donkere tijden van nu.

We maken een ronde door de restanten van de oude stad en krijgen hier en daar uitleg van de gids. Daarna dalen we weer af naar de stadspoort en gaan we via het toeristisch centrum terug naar de bus. Helaas is er geen tijd over om even te shoppen, want we zien in het voorbijgaan wel wat leuke souvenirs liggen. Misschien hebben we bij de volgende stop meer tijd.

Terug in de bus rijden we door naar het uiterste zuiden van het land, naar de plaats Ulcinj, vlakbij de grens met Albanië. Onderweg krijgen we wat meer informatie over Montenegro, wat qua oppervlakte één van de kleinste landen van Europa is en zelfs van de wereld. Maar toch weer 2x zo groot als Luxemburg. Met 630.000 inwoners is het zeker niet dichtbevolkt.

We stappen uit bij het strand van Ulcinj en vanaf hier zien we de oude stad, Stari Ulcinj, al op de heuvel liggen aan de andere kant van de baai. We lopen met de gids daar naar toe en krijgen nog wat uitleg. Dan hebben we ruim een uur vrije tijd om hier door te brengen.

De oude vesting valt eerlijk gezegd een beetje tegen. Ook deze is vrijwel geheel verwoest bij de aardbeving van 1979. Aan de randen van de vesting zijn nu restaurants terug gebouwd, weliswaar in oude stijl, maar niet heel sfeervol. We lopen helemaal naar het hoogste punt, waar we ontdekken dat het gedeelte wat niet een restaurant is, nu een museum is waar je voor moet betalen. Dat is maar 4 euro, dus we doen dat. Maar ook het museum valt wat tegen. Er is een binnen gedeelte met archeologisch vondsten en ander etnografisch gedeelte. Verder heb je er wel mooi uitzicht op de prachtige kustlijn, aan beide zijden van de vesting.

We besluiten om naar de boulevard af te dalen en daar wat te gaan lunchen. De excursie lijkt namelijk weer een stuk langer te duren dan gepland. We strijken neer bij een kebab tentje en bestellen daar een döner schotel. Ook proberen we nog een leuk souvenir beertje van Montenegro te vinden, maar helaas, hier in Ulcinj vinden we die niet.

Om half 3 rijdt de bus weer terug naar de haven van Bar, wat overigens hemelsbreed precies tegenover Bari in Italië ligt. Als we willen kunnen we hier nog met een shuttle bus naar het centrum van het moderne gedeelte van de stad, maar daar zien we toch van af. Morgen hebben we ook weer een lange dag en het is wel vakantie. We nemen liever wat rust en kijken vanaf ons balkon nog wel even naar de prachtige kustlijn en de bergen van Montenegro. Om 18:00 uur vertrekt ons schip naar Split in Kroatië.

Woensdag 17 september 2025

Gisteravond weinig bijzonders gebeurd, behalve een Abba-party van 45 minuten in de Atriumbar met veel te harde muziek. Maar goed, daarna kun je weer met elkaar praten dus maar even meedeinen op de o zo bekende liedjes met als slot “Thank you for the music”. We liggen redelijk op tijd in bed want de wekker gaat om zes uur.

We worden weer voor de wekker wakker en gaan er meteen maar uit. Ons ontbijt nemen we dit keer in het buffetrestaurant want die is als enige vroeg genoeg open. We zijn er echter al voordat die open is dus moeten we nog even wachten terwijl er steeds meer mensen binnen stromen.

We hebben vandaag een excursie van zeven uur over Kefalonia. Er is geen lunch gepland maar wel vrije tijd dus wellicht kunnen we dan nog wat nuttigen. We hebben vandaag Adonis als gids en een medewerker van de tourdesk van Costa zal alles vertalen naar het Portugees voor Braziliaanse gasten die mee zijn.

We vertrekken uit de hoofdstad Argostoli, waar ons schip aan de kade ligt. Een ander cruiseschip, de Queen Elizabeth, ligt voor anker in de baai en zal zijn passagiers aan land moeten tenderen. De eerste stop is bij het Agios Andreas Melapidia klooster. Het bestaat o.a. uit twee kerkjes en een klein museum. Belangrijkste relikwie hier is een voet van Andreas, de broer van Petrus. Deze ligt in de grote kerk. De kleinere kerk is als enige gebouw hier gespaard gebleven voor de grote aardbeving van 1953, waarbij de meeste gebouwen van Kefalonia zijn verwoest. We mogen hier op eigen houtje even rondkijken en zien in het museum vooral mooie houtsnijwerken, die uit verschillende (voormalige) kerken van het eiland komen. Vanuit het klooster heb je mooi zicht op het hoog gelegen kasteel Kastro Agios Georgios, wat heel vroeger de hoofdstad van het eiland was.

Dan vervolgen we onze tour over wegen met uitdagende haarspeldbochten, maar dat is de chauffeur natuurlijk wel gewend. We gaan door het nationaal park van de berg Ainos, met een top van maar liefst 1658 meter. Onderweg krijgen we natuurlijk ook weer algemene informatie over het eiland waardoor je een beeld krijgt van grootte en het leven hier, maar dat kunnen we natuurlijk niet reproduceren want dat onthouden we allemaal niet in detail. We zien veel wijnranken hier, wat op zich best een opvallende plek is, zo op deze hoogte. Hier groeien de druiven waar de Robola wijn van wordt gemaakt. De beste van het eiland, zegt de gids.

Over de bergen heen komen we aan de oostkant van het eiland. Hier is onze tweede stop Lake Melissani vlakbij het plaatsje Sami. Op deze plek is een grotmeertje. Het “dak” van deze grot is lang geleden ingestort. In de jaren 60 is de grot met het meer toegankelijk gemaakt voor bezoekers. Je kunt er nu kort met een roeibootje op varen. Je hoeft niet zelf te roeien. Je begint op het deel dat open is en dus daglicht heeft, maar vervolgens varen we even langs wat puin echt de grot in naar het deel dat nog dicht is van boven. Bij de uitgang zien we in de cafetaria wel een lekkere tiropita (kaasbroodje) en spanakopita (spinaziebroodje) liggen. Die nemen we voor de lekkere trek.

Volgende stop is het dorpje Assos, idyllisch gelegen op de rand van een klein schiereiland. Hier waren nog een aantal huizen gespaard gebleven van de aardbeving van 1953. Hoewel ze nu niet meer bewoond worden, mogen ze niet afgebroken worden vanwege de monumenten status. Die aardbeving heeft op Kefalonia vrijwel alles verwoest. Nu wordt er anders gebouwd want aardschokken komen net als in Japan nog regelmatig voor. Huizen kunnen wel bewegen maar niet barsten. Het is verder een gezellig plaatsje met veel jachten en mooie plekjes aan het water en een klein strand.

Dan weer de bus in. Onze volgende en – op een fotostop na – onze laatste stop is het plaatsje  Fiskardo, in het uiterste noorden van het eiland. Ook een plekje aan het water en hier hebben we een uur de tijd, die we besteden om op een terrasje aan het water lekker Grieks te gaan eten. We bestellen ieder de Feta Saganaki, een portie Tzatziki en de lokale schotel Kreatopita Kefaloniti, een pastei met geitenvlees. We laten alles tegelijk op tafel zetten om niet in tijdnood te komen. Het smaakt uitstekend. De Feta Saganaki van Zorba in Hoorn blijft nog wel steeds op nummer 1 staan, maar deze kwam echt dichtbij. Nog even paar foto’s maken en dan een flinke rit terug naar het schip. Mooi groen eiland, dus het uitzicht is prima.

Zoals gezegd nog een korte fotostop op een plek waar je beneden het beroemde strand Myrtos Beach ziet liggen en het dorpje Assos in de verte. Dan is het nog een aardig stuk rijden, terug naar de haven in Argostoli. De gids wordt gebeld want we zijn te laat bij het schip. We hadden op dat moment al zo’n 10 minuten aan boord moeten zijn. Voordeel dat de excursie door Costa wordt aangeboden, is dat het schip dan moet wachten. Heb je dit met een zelf lokaal geboekte excursie, dan kun je het schip wel missen.

We gaan snel aan boord want de voorbereidingen voor vertrek zijn al in volle gang. Door naar de hut en vanaf ons balkon gaan we de afvaart bekijken. Jeroen ziet achter het schip rook achter de bergtop omhoog komen en die rook wordt steeds erger. Niet veel later krijgen we ook een GR-Alert-melding op onze telefoon in diverse talen. Daarin wordt aangegeven dat wanneer je in de buurt ben van Klismata en Metaxata op Kefalonia bent, dat je moet vertrekken naar Argostoli, waar het schip was aangemeerd. Dit in verband met “Wild fire”.

We vertrekken en kijken nog eens goed naar het cruiseschip de Queen Victoria. Dat lag ook hier vandaag, alleen moesten daar de passagiers met tenderboten bij gebrek aan aanlegplaatsen. Dat schip lijkt heel erg op de Costa Deliziosa en komt ook inderdaad van de zelfde bouwer en valt in dezelfde klasse. Er zijn wel verschillen, maar de basis komt erg overeen.

Komende nacht gaat de klok een uur terug. Bovendien hebben we morgen een korte excursie vanuit Bar (Montenegro) en die vertrekt pas rond kwart over tien, dus wat rustigere nacht. Voor het diner nog even lekker wat lezen en dan kijken hoeveel trek we nog hebben na de late uitgebreide Griekse lunch.

Dinsdag 16 september 2025

Gisteravond hebben we ons diner een beetje beperkt gehouden. Als hoofdgerecht hadden we allebei de moussaka genomen (tja, je bent in Griekenland nu, natuurlijk) en die was bereid met veel kaas, dus best machtig. Het toetje hebben we daarom overgeslagen, ook om wat eerder aan de bar kunnen te zijn. We wilden het niet te laat maken, omdat we vandaag redelijk vroeg op excursie gaan.

We slaan ook het event van gisteravond over. Om 23:30 uur zouden we zogenaamd het donkerste punt van de Ionische Zee hebben bereikt en dat werd dan rondom het zwembad “gevierd” met een soort voorstelling. Jeroen ziet echter bij het tandenpoetsen op het balkon al genoeg sterren aan de hemel staan, dus daar hoeven we niet voor naar een feestje. Helaas worden we ruw uit onze slaap gehaald, omdat de muziek die bij het feestje hoort, over alle buitenspeakers van het schip klinkt. Op ons balkon is dat zelfs zo luid, dat we er binnen wakker van worden. Co belt de receptie boos op, maar ja ,die zegt dat het maar een half uurtje duurt… Uiteindelijk bleek het toch een foutje te zijn.

Gelukkig zijn we daarna weer goed weg gezakt, want we worden al voor onze wekker wakker. We nemen een ontbijtje met gebakken eitje in ons restaurant. Op de terugweg naar de hut komt Jeroen opeens een bekende barman tegen bij de poolbar. Het is Ajay, die we nog kennen van onze cruise op de Costa Toscana in november 2023. We gaan hem later vanmiddag wel even opzoeken om bij te praten, maar voor nu een hartelijke begroeting.

Dan is het tijd om in het theater te verzamelen voor onze excursie. Even na 8:30 uur mogen we naar de uitgang. Maar dit keer gaan we met tenderbootjes aan wal. Er is hier geen steiger waar een groot cruiseschip kan aanleggen. Het tenderen verloopt allemaal heel soepel en gemoedelijk.

Op de kade van Zakynthos staan onze jeeps al klaar voor de tour. Het zijn er vijf en in elke jeep gaan vier personen. Wij gaan met eigenaar Iannis mee. Een ouder Duits echtpaar stapt ook bij ons in. Om wat meer ruimte op de achterbank te hebben, kruipt Jeroen achterin op de tweede rij. Hij is nog net lenig genoeg om dat makkelijk voor elkaar te krijgen. En zo heeft hij wel die hele bank voor hemzelf. De Duitse gasten spreken geen Engels, dus vertaalt Jeroen regelmatig even wat onze chauffeur allemaal vertelt onderweg.

We rijden eerst Zakynthos Stad uit en stoppen een half uurtje later in het dorpje Agia Marina. Hier is een taverne waar we koffie of wat anders kunnen drinken. Helaas ziet Jeroen pas na het bestellen van de dubbele espresso dat ze ook een frappé (Griekse ijskoffie) op de kaart hebben staan.

Vervolgens gaan we bergopwaarts met onze jeeps. Nog een stukje asfalt, maar daarna gaan we “off road” over onverharde paden naar de top van de Vrachionas berg. Hier op 758 meter is er mooi uitzicht over de oostelijke helft van Zakynthos. Ook zien we het eiland Kefalonia liggen, waar we morgen met schip zullen aanleggen.

We zakken de berg weer af en rijden nu naar het westen, naar het plaatsje Kampi. Hier stoppen we bij een grote taverna, met een terras vlak aan de klifkust. Je kunt ver beneden zien hoe helder het zeewater hier is. Maar het is een beetje te hoog om een duik te nemen. We krijgen hier een bordje meze (griekse hapjes), waaronder dolmadakia, keftedes, loukaniko en natuurlijk mag de tzatziki niet ontbreken. Ook een glaasje wijn erbij, wat ongetwijfeld bedoeld is om de remmingen wat weg te halen. Er komen namelijk twee dansers, die eerst samen een paar Griekse volksdansen uitvoeren. Maar daarna mag iedereen meedoen met de sirtaki!

Weer terug in de jeeps gaan we noordwaarts de heuvels weer in en komen dan uit bij het klooster Spilaiotissa. We mogen een kijkje nemen in dit 500 jaar oude klooster, waar nog steeds enkele nonnen wonen. De kloosterkerk ziet er prachtig uit, maar we worden vooral verliefd op een jong katje hier. Die is heel aanhankelijk en gaat eerst bij een Franse vrouw op schoot liggen. Later gaat Jeroen nog even gedag zeggen, maar het katje wil niet meer van schoot af. Co moet haar er echt af tillen. Hartverscheurend, maar we moeten door.

Laatste stop op deze tour is het strand Xigia Pelagaki. We blijven hier zo’n drie kwartier. Het is een steile afdaling naar het strandje, maar dat hebben we er wel even voor over. Het zeewater op deze plek is rijk aan zwavel, wat je ook wel een beetje ruikt. Het schijnt super gezond te zijn voor je huid, maar helaas hebben we onze zwembroeken niet meegenomen. We klimmen terug omhoog en genieten op het terras bij de taverne van een heerlijk patatje met een colaatje. En in de shop zien we nog een leuk schildpadje. Rondom Zakynthos komen veel zeeschildpadden voor, dus dat is een mooi souvenirtje van hier.

Dan is het nog een half uurtje rijden en dan zijn we rond 15:00 uur weer terug in de haven. Hier nemen we afscheid van Iannis. We hebben genoten van de tour. Dit was een leuke kennismaking met Zakynthos. Het eiland is ontzettend groen, met heel erg veel olijfbomen. Ook de familie van Iannis bezit er ongeveer 3.000. Verder natuurlijk de Griekse gastvrijheid die we gewend zijn.

We laten Zakynthos Stad voor wat het is, en stappen in de tenderboot die klaar ligt om ons terug te brengen naar het schip. Hier komen we even tot rust, frissen ons op en gaan naar de poolbar om even bij te praten met barman Ajay. Tot morgen weer!

Maandag 15 september 2025

Het diner gisteravond duurde op het laatste moment langer dan verwacht. De gerechten die met een trolley aan tafel geserveerd worden, lijken een beetje ten onder te gaan aan het succes. De capaciteit om bij drie gangen iets aan te kunnen bieden, is niet toereikend en het duurde daardoor erg lang voordat we onze toetjes kregen.

Na het diner was het erg druk aan de bar in het Atrium. We konden 1 kruk bemachtigen, maar gelukkig gingen er niet veel later een paar mensen weg en konden we samen aan de bar zitten. Er was een feestje in het Atrium en de muziek stond zo hard dat Co de eerste bestelling op zijn telefoon typte en aan bartender Marvin liet zien.

Gelukkig was het geen lang durende party en om kwart over negen was het gedaan en ging de muziek weer op zacht zodat een normaal gesprek weer mogelijk was. Toen kwam Marvin met slecht nieuws. Wij dachten dat hij ging vertellen dat hij eerder van boord zou gaan , maar dat was het niet. Moest hij dan langer blijven? Nee, ook niet. Probleem was dat de fles ouzo bijna leeg was en hij geen nieuwe fles kon vinden op het hele schip. Waren wij nog wel zo blij dat ze het weer hadden aan boord. Het staat nu zelfs op het bar-menu. En het schip doet nu ook veel Griekse bestemmingen aan. Dan morgen maar weer aan de sambuca.

Vannacht ging de klok een uur vooruit. Vreemd genoeg werd daar weinig aandacht aan besteed. In het verleden stond vaak je tv aan met de mededeling en in de restaurants werd er op gewezen, maar wij hebben er niets van gemerkt.

Ondanks de kortere nacht worden we redelijk uitgerust ruim voor de wekker wakker. Daardoor zijn we ook lekker op tijd in het restaurant voor het ontbijt. Daarna hebben we nog even tijd die we doorbrengen in de hut en als we zien dat er al mensen van boord gaan, begeven wij ons ook naar de uitgang.

We worden op de kade verwacht voor onze excursie. We hebben bus 49, maar die moet nog komen. We zijn ook behoorlijk vroeg ter plaatse. Het is zonnig en erg warm dus we gaan in de schaduw staan. Als de bus er is, stappen we in en na enige tijd gaat de bus op weg. Nou ja, een paar meter want dan wordt deze tegengehouden omdat er nog 8 mensen blijken te ontbreken. Vier daarvan komen vrij snel alsnog maar vier andere laten het afweten. Misschien niet de tijd aangepast. Dus uiteindelijk rijden we toch maar weg.

We rijden eerst naar Paleokastritsa, dat bekend staat om de mooie baaien. We bezoeken een strandje met aan de overkant rotsen met zeegrotten. Daar kun je met een waterfiets of een bootje naar toe. De naam betekent oud kasteel. We hebben daar niet veel tijd. Het kleine fort staat op een bergtop wat onze gids nog even aanwijst. Hier – en op andere plekken op Korfoe – zijn ook veel filmopnames geweest, waaronder de James Bond film For your eyes only.

Op deze excursie zijn twee gidsen. De ene vertelt in het Engels en de andere in het Duits, maar die laatste is soms even in de war en nadat ze haar collega heeft horen vertellen, begint ze zelf haar verhaal ook een paar keer in het Engels. Haar koffie was niet sterk genoeg deze ochtend, is haar excuus.

Voor de tweede stop komen we langs de landingsbaan van het vliegveld. Deze begint aan de ene kant in het water en aan de andere kant stopt het vlak langs de weg. De afstand is zo klein dat bij landingen en starts van de vliegtuigen de verkeerslichten voor het wegverkeer op rood gaat. Het is inderdaad erg dichtbij.

We rijden door naar een uitkijkpunt waar we zicht hebben op de andere kant van de landingsbaan en tevens uitzicht op het Vlacherna Klooster. Dit ligt op een klein eilandje voor de kust, waar je via een dam heen kunt lopen. Dan komt er een vliegtuig aan dat met de landing bezig is. Het is erg dichtbij en een mooi gezicht.

De laatste stop is Korfoe stad. Daar krijgen we wat vrije tijd, hoewel de gids door blijft praten en we de vrije tijd aardig zien wegtikken, maar het lukt ons om de kerk van Sint Spiridon van binnen te bekijken en daarna gaan we een pita gyros kopen. We gaan daarvoor niet op een terras zitten want dan kost het wellicht teveel tijd, maar bestellen het als afhaalgerecht.

Dan nog even de drukte van de smalle winkelstraat in en daar kopen we nog twee stukjes baklava en twee stukjes kataifi. Ook tikken we nog een pluchen ezeltje op de kop en dan gaan we naar de bus die ons naar de terminal terug brengt.

We hebben nog wel tijd om even van de sauna te genieten en doen daar twee rondjes. Als we daarmee klaar zijn willen we toch onze massages voor volgende week inplannen, maar daar wordt erg moeilijk over gedaan want de agenda staat daarvoor niet open. Als we dan aangeven dat we dan van ons pakket af willen, komt er beweging in. Wij hadden verwacht dat de agenda dan ook wel leeg zou zijn, maar dat blijkt niet eens het geval, dus waarom kunnen wij dan niet boeken. Na enig aandringen blijkt het toch mogelijk om voor de eerste zeedag van volgende week de massages in de middag in te plannen. Alleen kunnen ze dan nog geen afspraak-bonnetje voor ons printen. Dat is fijn, maar vreemd dat dat zo moeilijk moest gaan.

Dan gaan we terug naar de hut om in alle rust ons verhaal te schrijven en nog even lekker wat te lezen voor we naar het diner gaan. Onze cabin steward maakt elke dag een figuurtje met handdoeken. Dat was bij onze eerste cruise in 2012 ook elke dag een verrassing, maar was afgeschaft omdat ze ook meer cabines moesten doen.

Zondag 14 september 2025

Gisteravond hebben we ons eerste diner aan boord. Omdat we deze reis een suite geboekt hebben, eten we in het Elite restaurant op dek 10. We hebben er een vaste tafel voor onszelf, aan het raam. Prima plek en lekker ruim, want eigenlijk is dit een tafel waar 4 personen aan kunnen eten.

Op het menu zien we iets nieuws staan. Bij elke gang kun je iets “van de trolley” uitkiezen. Ook de appetizers komen hier vandaan. Al snel leren we wat dit inhoudt. Serveerster Everly komt inderdaad met een trolley langs en legt uit welke appetizers er vandaag zijn. Je kunt dan een keuze maken, die zij vervolgens op je bord serveert. Als je voor een latere gang iets van de trolley bestelt, komen ze dat ter plekke aan je tafel bereiden. Heel leuk nieuw idee van Costa, maar het lijkt ons wel vrij bewerkelijk voor de obers. Co bestelt bij het toetje de millefeuille van de trolley, die Everly kunstig op elkaar stapelt en met lekkere frambozensaus overgiet.

Na het diner gaan we wat drinken aan de Atrium bar. Hier staan een paar voor ons bekende barmannen te werken: Marvin en Sanket. We kunnen mooi even met ze bijpraten op rustige momenten. Helaas gaat ook Marvin al snel naar huis. Volgende week gaat hij van het schip af voor een welverdiende vakantie. Zo kan hij gelukkig wel de eerste verjaardag van zijn dochtertje meemaken.

We hadden het al een beetje gehoopt, maar inderdaad staat er op deze reis ouzo op de drankenkaart. We komen dit keer natuurlijk ook op veel Griekse bestemmingen. We nemen er meteen paar en genieten er lekker van. Ook de limoncello smaakt als vanouds.

Na een prima nacht worden we wakker op zee. Het schip komt pas vanmiddag om 14:00 uur aan in Bari. We hebben de ochtend dus aan onszelf. De vernieuwde douche in de hut doet het prima. Voorheen hadden deze suites een bad, waar je dan in moest gaan staan. Maar nu is daar een inloopdouche van gemaakt met verschillende douchekoppen. De waterdruk lijkt ook verbeterd.

Bij het ontbijt nemen we een gebakken eitje en wat verse jus d’orange. Daarna moeten we nog even de badjassen ophalen in de Spa. Er moet ook iets anders geregeld worden, want onze jeep excursie op Korfoe gaat helaas niet door. Deze blijkt in het geheel geannuleerd, dus ook in andere talen. Jammer, maar goed, we hebben nu een andere tour voor een halve dag geboekt. Bij de bar hier komen we de scheepsdokter Michele tegen, die we nog kennen van 2019. Hij is blij ons weer te zien en we praten even bij.

De winkels zijn open deze ochtend, dus daar nemen we ook een kijkje. We hadden gisteren in Venetië passagiers gezien met handige bagagelabels van Costa, maar deze blijken helaas niet te koop in de Costa winkel. Mogelijk krijgen we deze nog een keer cadeau, als lid van de Costa Club. In de kledingwinkel ziet Co een mooi polo shirt, dus zijn we toch nog voor iets geslaagd.

De lunch begint vandaag wat eerder, vanwege de aankomst in Bari. We gaan op tijd naar het Club restaurant en nemen daar allebei de gegrilde biefstuk. Nog een lekker toetje tot besluit en dan zijn we klaar voor een wandeling door de stad.

Vanaf ons balkon maken we de aankomst van het schip in Bari mee en als het schip aan de touwen ligt, gaan we naar de uitgang. De exit op dek 2 blijkt speciaal gereserveerd voor mensen met een excursie. Daar is het hartstikke druk. Maar bij de andere uitgang op dek A staat gelukkig bijna niemand.

Je wandelt hier zo van de haven de oude stad in, Bari Vecchia. Dit middeleeuwse deel van de stad heeft allemaal kronkelende smalle straatjes en steegjes. Soms verwacht je dat een straatje dood loopt bij een paar woningen, maar dan ga je onder een poortje door en kun je toch weer verder. Deze stad staat bekend om de orchiette pasta, in de vorm van oortjes. Misschien omdat het zondag is, of vanwege het tijdstip in de middag, maar helaas hebben we geen dames voor hun woning verse pasta zien zitten maken.

Wel komen we al snel aan bij de San Nicola basiliek. In de crypte van deze kerk ligt Sint Nicolaas van Myra begraven. We slaan een bezoek aan de kerk over. Vanwege het warme zonnige weer wilden we graag in korte broek de stad in en daarmee is een bezoek aan een kerk in Italië niet gepast. Ook de kathedraal San Sabino bewonderen we alleen aan de buitenkant.

Aan de rand van het oude centrum ligt het Castello Normanno Svevo. Dit middeleeuwse fort is nu meer een paleis en is ook te bezoeken. We hebben echter niet zo lang de tijd vanmiddag en we hebben nog een ander doel hier in de stad. In 1991 heeft Co hier namelijk een week gewerkt in het Theater Petruzelli.

Dit theater ligt in Bari Nuova, een wijk met prachtige statige gebouwen van rond 1900. We vinden het theater al snel. Een paar maanden nadat Co er met het Nationale Ballet was geweest, is het theater door brand verwoest. Het werd gelukkig wel in oude stijl herbouwd, maar pas in 2009 weer heropend. We lopen om het gebouw heen en Co herkent bijvoorbeeld nog de lastige helling waarover decor stukken naar boven moesten worden geduwd om ze het theater in te krijgen.

We lopen nog een stuk verder door Bari Nuova tot aan het stationsgebouw. Hier keren we om en gaan door de brede rechte winkelstraten weer terug naar het oude centrum. Bij de haven lopen we een stukje de oude stadsmuur op. En dan lopen we via het plein Piazza Mercantile weer door het oude centrum terug naar ons schip.

Hoog tijd voor een flesje water! We lessen onze dorst, frissen ons even op in de hut en nemen daar nog een colaatje uit de minibar en wat fruit van onze fruitschaal. We worden weer flink verwend deze reis. Morgen zijn we dus op Korfoe. En omdat dat een Grieks eiland is, gaat vanavond de klok een uur vooruit. Op tijd naar de bar dus!

Zaterdag 13 september 2025

We hebben dit keer gekozen om een hotel bij de luchthaven te nemen, want Venetië hebben we in 2019 al eens bezocht en we hebben toen twee nachten in de stad zelf doorgebracht. Het hotel van nu ligt op ongeveer een kwartier lopen van de luchthaven, maar wie met koffers reist, kan ook het hotel bellen voor de shuttle service. Deze kost op dit moment 5 euro per persoon.

We zijn rond 7 uur wakker en hebben prima geslapen. We ontbijten en kijken daarna nog even Hart van Nederland via de tablet in onze kamer en genieten nog wat tijd van ons terras. Dan wordt het tijd om naar de receptie te gaan, want het duurt niet lang meer voordat de taxi ons komt ophalen. Die hebben we via het hotel geregeld.

De taxi doet er ongeveer 20 minuten over om bij de terminal te komen. Onderweg kijken we of we het schip zien liggen, maar dat valt niet mee. Deze ligt niet bij de terminal, maar tegenwoordig liggen de schepen in het industriegebied van de haven.

We lopen naar de ingang van de terminal en sluiten aan in de rij. De papieren worden even nagekeken en dan kunnen we doorlopen naar het afgiftepunt voor de koffers. Omdat die al maandag met UPS vertrokken zijn en in de hut worden afgeleverd, vragen we of we de wachtenden mogen passeren. We gaan dan naar boven waar we officieel in kunnen checken.

Hier kunnen we in de korte rij, bedoeld voor Gold-members en Suite gasten. In dit geval zijn we beide en we kunnen dus snel inchecken. We krijgen de Costacards en kunnen dan verder naar de security check, maar niet voordat we op de foto gezet worden met de zee op een achtergronddoek.

Als we dit allemaal achter de rug hebben, worden we naar buiten geleid en moeten we plaatsnemen in een boot die ons naar het schip zal brengen. Dat is meer dan een half uur varen en op het laatste stukje moeten we extra langzaam, want we kunnen nog niet bij het schip aanmeren. Nou ja, “bij” het schip….. Net als met tenderboten leggen we aan bij een uitgeklapte steiger van het schip zelf. We gaan dus direct het schip in, maar in de positieve betekenis.

Zoals we gewend zijn duurt het nog wel een tijdje voordat de hut beschikbaar komt, dus we gaan eerst even wat eten op dek 9 en daarna wat rondlopen op het schip. Dit is de vierde keer op de Deliziosa. Onze eerste twee cruises van 2012 en 2013 waren op dit schip en in 2019 zijn we van Miami naar o.a. Mexico geweest. Maar er is wel heel wat veranderd.

Zo staan de automaten voor het koppelen van je creditcard aan je Costa-card nu bij elkaar in de bibliotheek en niet verspreid meer over het schip. Daar staan ook de machines om contant geld te storten.

Onderweg komen we Karen tegen die we kennen van afgelopen oktober op de Diadema. Een hartelijk welkom krijgen we, maar ook de teleurstellende mededeling dat haar contract afloopt en ze morgen naar huis gaat. Fijn om haar weer te zien en jammer dat het zo kort duurt.

We hebben ondertussen ook al een bezoekje gebracht aan de spa en de digitale security drill doorlopen. De klok nadert half 3 en dan komt de omroep dat we het laatste stukje van de drill kunnen doen, en dat is met zwemvest om de Costa kaart laten scannen bij het toegewezen verzamelpunt. Snel even gedaan en dan kunnen we naar de hut waar de koffers al klaar staan om ons te installeren voor de komende 2 weken.

De fles Ferrari prosecco wordt geopend en we verklaren onze cruise hiermee voor begonnen. Dan brengt de butler ons nog een schaal met kleine versnaperingen. We laten het ons goed smaken en ook wel fijn want de alcohol van de prosecco begint zijn werk uit te oefenen op de lege maag. Helaas valt een deel van een snack op Jeroen zijn shirt en die baalt want hij heeft niet veel T-shirts mee. Co daarentegen wel en hij zegt: de tweede cruiseweek pas je wel in een shirt van mij.

Als we Venetië gaan verlaten zitten er twee sleepboten aan het schip vast. Eéntje voor en de andere achter, nodig om het schip de bocht om te trekken want die is erg krap en waarschijnlijk kan het schip zelf hier geen volle kracht zetten met de motoren. Maar uiteraard lukt het en zijn we op weg naar Bari. In de verte zien we nog de oude stad Venetië waar we volgende week weer terug komen. Wij gaan zo eerst naar het diner. Tot morgen.

Vrijdag 12 september 2025

Het is zeven uur als we wakker worden en we kijken nog even de nieuwsuitzendingen van NPO, RTL (2 stuks want ze verschillen per kwartier) en SBS. Daarna gaan we uit bed en halen het bed af om te verschonen voor onze oppas Ed die, weer voor de beestenboel gaat zorgen en in ons huis verblijft gedurende onze afwezigheid.

Dan gaan we douchen en aankleden en de laatste spullen in de handbagage stoppen. Ook nog even stofzuigen en omdat alles lekker soepel verloopt, zijn we eerder klaar dan we dachten en gaan we nog even proberen een wandeling te maken met Lilah, onze poes. Maar als we net goed en wel op weg zijn, gaat het regenen en niet zo’n beetje ook.

Kwart voor 10 nemen we de trein en op Schiphol gaan we eerst even wat eten bij La Place, voordat we door gaan naar de securitycheck. Dat verloopt allemaal heel soepel, ook omdat we vliegtickets met SkyPriority hebben. En omdat het nog vroeg is, gaan we even rustig wat rondwandelen langs de winkels. Er is weer veel veranderd sinds de laatste keer in dit deel van Schiphol.

Als we besluiten dat we naar de gate gaan, blijkt dat er 40 minuten vertraging is voor onze vlucht en ook is de gate veranderd van D81 naar D77. Als we daar aankomen, is de wachtruimte van die gate nog niet beschikbaar. Op Schiphol wordt de D pier gebruikt voor zowel Schengen als niet-Schengen vluchten en dat wordt gescheiden doordat passagiers voor Schengenvluchten bovenlangs moeten op de D pier en dan met een trap of lift moeten afzakken naar de wachtruimte. Die wachtruimte moet nu eerst leeg en gecontroleerd zijn en afgesloten worden voor niet- Schengen reizigers voordat de deur voor ons open gaat. Gelukkig duurt dat niet lang want de vlucht naar Canada is ondertussen van de slurf vertrokken.

We nemen plaats in de wachtruimte en gaan wat lezen en puzzelen als er weer een “gate-change” binnenkomt. Nu moeten we naar D73. Lijkt dichtbij, maar evengoed nog wel een stukkie lopen. We nemen weer plaats en gaan door waar we mee bezig waren.

Opnieuw een verandering en wel naar D63. Ook hier is de wachtruimte nog niet beschikbaar en duurt het wat langer voordat de security dienst de ruimte omzet naar Schengen. Weer nemen we plaats en hopen dat het hier bij blijft, maar op het bord zien we staan dat de eerst komende vlucht naar Zagreb zal gaan en onze daarna zal komen aan deze gate. De vertraging is inmiddels opgelopen naar 80 minuten.

Helaas weer een bericht over een andere gate. Nu gaan we naar D71. Als we daar heen lopen, lopen ook medewerkers van KLM mee. Ook voor hun is de verandering een verrassing. Maar bij gate D71 staat onze vlucht nu bovenaan het scherm dus dat is al anders dan hiervoor. Het toestel komt niet lang daarna aan en heeft een vertraging van ruim anderhalf uur en dat zal dan ook onze vertraging minimaal zijn.

Maar dan mogen we eindelijk het toestel in en dat gaat redelijk snel. Omdat we Flex-tickets geboekt hebben bij KLM, hebben we ook Sky-Priority en dus mogen we als tweede groep, na de Businessclass, het toestel in. Het is niet vol en de stoel naast Jeroen blijft leeg.

De vlucht gaat verder prima en na de landing worden we met bussen naar de terminal gebracht. Onze koffers zijn weer via Bag-Express onderweg sinds maandag, dus we kunnen direct de terminal uit lopen en lopen in ongeveer een kwartier naar Parkhotel Annia waar we een kamer geboekt hebben. Het is ongeveer kwart over zes als we inchecken en naar onze kamer gebracht worden. Nou blijkt dat een upgrade te zijn, want het is meer een suite over twee etages. Beneden zitkamer met badkamer en boven slaapkamer en nog een tweede toilet. Verder nog een terras met uitzicht op een maisveld.

We maken wat foto’s en dan gaan we naar het restaurant. Het menu hebben ze begin deze maand al naar ons gemaild op ons verzoek, zodat we konden beslissen of we daar zouden gaan eten. We kunnen dus ook snel onze keuzes maken en genieten van een prima diner.

Daarna tijd voor het verslag en op tijd naar bed om morgen uitgerust aan het ontbijt te verschijnen.