Donderdag 5 maart 2026

Blij met twee annuleringen.

Oorspronkelijk zouden wij deze maand een cruise doen van Dubai naar Genua. Costa hoopte ten tijde van de boeking dat het dan weer mogelijk was over de Rode Zee te varen. Later merkten we dat onze cruise opeens van ongeveer 20 dagen naar 35 dagen was gegaan omdat de route was gewijzigd om Afrika heen.

Dat was voor ons te lang en kwam niet uit. Dus hebben we die cruise geannuleerd en later de helft geboekt, namelijk van Dubai naar Kaapstad. Maar in juli vorig jaar ontdekten we dat Costa in november/december niet met de Toscana naar Dubai zou gaan en dus zou onze cruise ook niet mogelijk zijn.

We keken daarom alvast naar een andere cruise en kwamen bij een cruise op de Fortuna in mei. Die hebben we dus maar vast geboekt in afwachting van het bericht van Costa dat de cruise in maart dit jaar niet door zou gaan.

Was Costa wel naar Dubai afgereisd, dan zaten we nu in de problemen vanwege de oorlog in het Midden-Oosten. We hadden dan vandaag, 5 maart, naar Dubai moeten vliegen. Er gaan echter geen vluchten meer en de cruiseschepen van bijvoorbeeld TUI en MSC die wel naar Dubai gegaan zijn, liggen daar nu vast. Dus wat zijn wij nu achteraf blij dat Costa niet gegaan is.

Bij de officiële annulering van Costa via Zeetours kregen we aantal mogelijkheden voorgelegd, waaronder de aanbieding een andere “Trans-Atlantische” cruise te boeken met 250 euro tegoed (aan boord te besteden) per persoon. Dat vonden we toch wel aantrekkelijk en we hebben eons dus laten verleiden tot het zoeken naar een leuke cruise.

We kwamen uit bij de Fascinosa van Guadeloupe naar Barcelona. Twee weken met lekker veel zeedagen. Terug dus met hetzelfde schip waarmee we in november/december van Barcelona naar Guadeloupe zijn gevaren. Echter nu met paar andere bestemmingen en veel zeedagen.

Het schema is als volgt:

We vliegen op 10 maart via Parijs naar Guadeloupe en verblijven dan 3 nachten in een resort aldaar om op vrijdag 13 maart aan boord te gaan.

Een aantal leden van de crew die we de vorige cruise hebben leren kennen, zijn nog aan boord. Zo is ons beloofd dat we in het restaurant dezelfde obers hebben. Dat maakt het extra leuk om weer aan boord te gaan. We zullen een aantal vrienden moeten missen omdat hun contract erop zat en ze nu thuis van hun vrije tijd genieten.

We hebben dit keer de minisuite op de achterhoek van het schip, dicht bij de hut waar we vorige cruise zaten, maar de cabin steward van de vorige keer is al naar huis.

We gaan uiteraard weer ons blog bijhouden en hopen dat er weer veel mensen meelezen.

Donderdag 11 december 2025

Gisteravond was het weer erg gezellig aan de bar. Er gingen maar liefst twee flessen ouzo leeg. Niet dat we die allebei helemaal zelf opgedronken hebben, hoor, wees gerust.

Vanmorgen worden we wakker op een regenachtig Martinique. Er vallen een paar flinke spoelbuien. Gelukkig hadden we hier vorige week al onze excursie gedaan. Voor vandaag hebben we geen specifieke plannen. We gaan even kijken of het nog droog wordt, zodat we een wandeling door de hoofdstad Fort-de-France kunnen maken.

Als we het ontbijt en de koffie op hebben, lijkt het inderdaad een stukje op te knappen buiten. We wagen het erop en nemen voor de zekerheid de paraplu’s mee. De temperatuur is nog steeds hoog met 28 graden vandaag.

Het is een korte wandeling naar het centrum van de stad. Als eerste komen we aan bij het Fort Saint Louis. Dit is nog in gebruik bij de Franse marine en daarom niet zonder meer toegankelijk voor publiek. Je kunt wel met een rondleiding mee. Bij het kantoortje geven ze aan dat de eerstvolgende rondleiding in het Engels om 12:00 uur start. Dat is pas over een paar uur. We kijken het nog even aan of we dat dan willen doen.

We lopen verder het centrum in en komen aan bij de Bibliothèque Schoelcher. Dit bijzondere gebouw uit 1887 is een openbare bibliotheek, vernoemd naar de Franse journalist en politicus Victor Schoelcher. Deze besloot zijn collectie van 10.000 boeken aan het eiland af te staan, onder de voorwaarde dat deze voor iedereen toegankelijk zou blijven. We kijken er even binnen rond en gaan dan weer door.

Volgende stop is de kathedraal. Deze is ontworpen door dezelfde architect als die van de bibliotheek. Het is al het zevende kerkgebouw op deze plek. Door verschillende natuurrampen en branden zijn de eerdere zes exemplaren gesneuveld.

Voorbij de kathedraal ligt het centrale winkelgebied van de stad. Hier komen we uiteindelijk nog uit bij de overdekte markt. Behalve wat groente- en fruitkramen zijn hier ook veel souvenirs te krijgen. We hadden echter van onze Franse “diner-buren” begrepen dat de kruiden die ze hier verkopen niet echt afkomstig zijn uit de regio. De vanille komt bijvoorbeeld uit Madagaskar. Ook de eettentjes hier werden afgeraden: te duur en niet fris.

We besluiten de rondleiding door het fort te laten schieten en wandelen terug naar de haven. Als we bij de lunch zitten aan boord, zien we dat dat een goede beslissing is. Er komt weer een enorme regenbui langs.

Vanmiddag gaan we voor de laatste keer een bezoek brengen aan de Spa. Het weer buiten knapt nu langzaam op en de zon laat zich weer zien. We kunnen dus nog van ons balkon genieten totdat we straks naar het diner gaan. Grappig is dat vanavond voor iedereen de uiensoep te kiezen is in het menu.

Co heeft ons inmiddels ingecheckt op de vlucht naar huis. We vliegen morgen vanaf Guadeloupe eerst naar Parijs – Charles de Gaulle en daarna het laatste stukje naar Schiphol. We kijken terug op een heerlijke reis. De start was even moeizaam met de waterlekkage thuis. We zijn nog steeds dankbaar voor alle hulp die we daarbij ontvangen hebben. We bedanken hierbij speciaal onze vriend Ed, die daarnaast ook al die tijd weer gezorgd heeft voor onze poes Lilah en de andere huisdieren.

Vannacht varen we dus voorlopig het laatste stuk met de Costa Fascinosa, maar over een paar maanden zijn alweer terug op dit schip. In maart brengen we het namelijk weer terug van Guadeloupe naar Barcelona. Daarbij maken we dan wat andere stops dan op deze reis. De cruise duurt twee weken met veel zeedagen.

Morgen brengen we nog een flink deel van de dag op het schip door. We kunnen er dan niet tussendoor even af want dan kunnen we niet meer terug. Tegen het einde van de middag gaan we naar de luchthaven. Onze vlucht vertrekt om 21:05 lokale tijd hier. Daar we denken dat er niet veel te melden valt, is dit het laatste verslag van deze reis, tenzij er toch nog iets speciaals gebeurt.

Voor alle lezers van dit blog, bedankt voor jullie aandacht en voor de vele reacties. Tot de volgende keer weer!

Woensdag 10 december 2025

Het vertrek van Catalina Island ging wat traag. Het duurde vrij lang voordat het schip werd losgegooid en eenmaal los leek het schip meer af te drijven dan te gaan varen. Om op tijd bij het diner te kunnen zijn, wachten we het verder niet af, maar dalen af van dek 7 naar dek 4 via de trappen.

De bezetting van personeel is weer helemaal compleet in het restaurant. Veel medewerkers hebben buiten hun werkuren ook nog van het strand en de zee kunnen genieten en dat is fijn om te zien en te horen. Deze stop is voor hun dan ook de meest ideale stop omdat ze niet nog tijd verliezen om van het schip naar de stad of iets dergelijks te moeten komen, maar direct na hun werk gewoon in “genieten-maar- stand” kunnen gaan.

In het restaurant spreken we ook Yasser weer. Ook hij heeft van het strand kunnen genieten.
Hij had aangegeven dat wanneer we nog een keer uiensoep zouden willen, dat we dat gerust konden vragen. Met het einde van onze reis in zicht, willen we van dat aanbod nog een keer gebruik maken en vragen of we het morgen kunnen krijgen. Dat is geen probleem dus daar kijken we alvast naar uit.

Bij het diner nemen we geen toetje. In plaats daarvan gaan we bij de Gelateria een ijsje halen. Hierdoor zijn we vandaag ook vroeger bij de bar.

Aan de bar geeft Riche aan dat hij genoten heeft van het strand, maar dat werken in die hitte hem toch zwaarder valt dan vele uren werken aan boord met de airco aan. Hij voelt het ook aan zijn gezicht en ervaart het dus als ook vermoeiender. Daarop grappen wij dat hij nu vast wel begrijpt hoe zwaar het leven van een cruise-passagier is met die uitstapjes in de hitte. Hij kan er goed om lachen.

Vandaag worden we wakker op een zeedag. We hebben voor de lunch de Teppanyaki weer gepland want dat vinden we toch wel erg lekker. Maar zover is het nog niet. Eerst nog het ontbijt. Co heeft het menu van vandaag al gedownload en ziet dat we vanavond ook de steak tartare op het menu hebben. Gelukkig dit keer niet tijdens de lunch terwijl we in de Teppanyaki zitten, maar Christopher had al aangegeven dat hij in dat geval zou zorgen dat er een portie voor ons over zou blijven.

Na het ontbijt gaan we op ons balkon de krant lezen en iets later besluiten we even naar de shops te gaan om een extra tas te kopen. We hebben beiden wat extra kleding gekocht en ook de knuffels moeten natuurlijk mee. Daarbij hebben we nog een fles rosé die in de koffer moet dus het kan wel eens te zwaar worden.

We vliegen echter Premium terug dus we mogen meer handbagage en zelfs ruimbagage meenemen. Een extra tas als handbagage is handig om truien en jassen in te doen zodat we die makkelijk aan kunnen trekken bij aankomst in Parijs. Om ons hier al zo warm te kleden is natuurlijk niet fijn. Mazzel dat we hebben want het is tussen 10:00 en 12:00 extra korting.

Dan naderen we lunchtijd en gaan we naar de Teppanyaki. Er zijn vandaag 11 gasten aan 1 tafel. Franstalig, Duitstalig en Nederlandstalig. De kok spreekt Engels. Hij maakt er uiteraard weer een leuke show van, maar nog veel belangrijker, het smaakt weer uitstekend. Co heeft weer de beef, maar Jeroen heeft dit keer de chicken gekozen.

Vol en voldaan doen we het vandaag lekker rustig aan en genieten van ons balkon met enkele korte onderbrekingen vanwege een kort buitje. Morgen komen we aan bij Martinique, de voorlaatste stop. We hebben daar nog niets gepland en zien morgen wel waar we zin in hebben.

Vanavond hebben we de laatste avond met flinke dosis drank aan de bar, want morgen moeten we minderen omdat we de koffers in moeten pakken. Maar goed, nog maar even niet aan denken en nu nog lekker genieten.

Eerst ook nog een heerlijk diner met steak tartare en uiensoep. Wat worden we weer verwend.

Dinsdag 9 december 2025

Gisteren hadden we weer een prima diner en een gezellige avond aan de bar. We gaan nog even naar dek 9 om te zien of de Vuurtoren van Columbus brandt. Maar helaas, er is helemaal niets te zien. Jeroen checkt op internet of hij misschien alleen op bepaalde dagen aan gaat, en inderdaad, zelfs alleen op bepaalde feestdagen zoals met carnaval. De 157 stralen van de vuurtoren zijn namelijk zo krachtig, dat ze stroomuitval kunnen veroorzaken.

Als we de tanden aan het poetsen zijn, merken we dat het schip vertrekt uit de haven van Santo Domingo. Dat kunnen we dan nog even mooi meemaken vanaf ons balkon.

Het is maar een klein stukje varen naar de volgende bestemming, Isla Catalina. Dit kleine eilandje ligt een stukje voor de kust bij La Romana, ook in de Dominicaanse Republiek. Het schip ligt er dan ook al als we vanmorgen wakker worden. We kunnen niet aanmeren bij het eiland zelf, maar liggen aan de achterkant met touwen aan een betonnen paal in zee en bij de boeg is het anker uit.

Negen jaar geleden lagen we hier ook met een ander schip, maar toen hadden we een excursie geboekt op het vaste land. Dit keer gaan we daarom Catalina zelf bezoeken. Hiervoor hebben we gisterochtend een ticket gehaald met een tijdslot voor de tenderbootjes, die je naar het eiland brengen.

Bij het ontbijt lijkt het al wat rustiger in het restaurant. Heel veel passagiers zullen vandaag aan land gaan. Op het eiland is een privé strand van Costa met een buitenbar en een ruimte waar een barbecue buffet opgesteld kan worden. Maar alle drank, voedsel en andere benodigdheden moeten van ons schip naar het eiland worden gebracht. Dat is natuurlijk een enorme operatie voor de medewerkers. Degenen die de eerste dienst hebben, moeten dan ook al vroeg op. Aan de andere kant zijn ze er ook enthousiast over, omdat het ze de kans geeft om na hun dienst nog even op het strand te liggen en een stukje in zee te zwemmen.

We zien dat ze voor het vervoeren van de goederen een grotere boot inzetten dan de eigen tenderbootjes. Dat is natuurlijk wel handig. Wij gaan zelf om kwart over 10 naar beneden en kunnen op dek 0 meteen een tender in. Het is even opletten met het instappen vanwege wat golfslag, maar verder hebben we comfortabele rit naar het eiland.

We zien al meteen een paar bekende medewerkers van de bar rondlopen. Veel ligbedden op het strand zijn al bezet, maar we zien ook nog genoeg lege plekken. We gaan eerst even een colaatje drinken aan de strandbar met rieten dak. Het is er heel bedrijvig en de bar medewerkers hebben het maar wat druk met iedereen te voorzien van hun drankjes. Er is hier ook maar één bar, terwijl er op het schip ook overdag meerdere geopend zijn.

Dan gaan we nog even verder lopen over het strand. Er zijn ook nog een paar winkeltjes waar je van alles kunt kopen. En uiteindelijk komen we aan het einde van het privé deel van het strand. Verderop is nog een ander strand met een eigen aanlegsteiger. Daar kunnen kennelijk andere organisaties heen voor een dagtripje.

We lopen weer even terug naar het begin. Hier is ook de ruimte waar straks de lunch te krijgen is. We zien daar al onze ober Christopher. Hij wijst er ons erop dat er ook nog een natuurpad is over een stuk van het eiland. Daar gaan we dan ook meteen even kijken. Het is een korte route, maar dat is met deze warmte ook niet zo erg. Het is wel mooi hier, met wat lage bomen, cactussen en andere planten. We zien ook verschillende hagedisjes voor ons weg schieten over het pad. Een paar laten zich iets langer zien voor een foto. Ook zijn er veel vlinders. Aan het einde van het pad heb je mooi uitzicht over het strand en zien we het schip voor anker liggen.

Terug bij het strand is de lunch inmiddels begonnen. Er staat al een rij met wachtenden, maar het loopt redelijk snel door. Er zijn hier maar liefst 6 barbecue buffetten naast elkaar opgesteld, wel met allemaal dezelfde inhoud, zodat niet iedereen door elkaar hoeft te lopen. Je kunt er je eigen salade bij samenstellen en we nemen er wat rijst bij. Van de barbecue hebben ze hamburgers, kipburgers, hotdogs en Jamaicaanse kippenboutjes. We zoeken een plekje op één van de picknickbanken in de schaduw en peuzelen hier onze strand lunch op.

Dan wil Jeroen graag nog wel in zee gaan zwemmen. Het water ziet er namelijk heerlijk en kraakhelder uit. We regelen eerst nog een ligbed in de schaduw voor Co en halen nog een colaatje bij de strandbar. En dan kan Jeroen even lekker opfrissen in zee.

Als Jeroen uitgezwommen is en weer opgedroogd, pakken we de rugtas in en gaan we met een tenderbootje weer terug naar het schip. Daar douchen we het zout en het zweet van ons af, en genieten dan nog verder op ons balkon. Morgen zijn we een dag op zee. We varen dan weer richting Martinique.

Maandag 8 december 2025

Even terug naar het diner van gisteravond, of eigenlijk nog even terug naar eergisteravond. Die avond hadden wij een gesprekje met Yasser, assistent manager van het restaurant en we gaven toen aan dat we het jammer vinden dat de uiensoep niet meer op het menu blijkt te staan. Die vinden we altijd erg lekker.

Yasser geeft aan dat hij het gaat bespreken met de chef en dat hij voor ons gaat regelen dat we de volgende dag, gisteren dus, uiensoep kunnen eten. Nou, hij is die belofte nagekomen en hoewel het dus niet op het menu stond, hebben wij samen heerlijk uiensoep gegeten.

We gaan er vanuit dat het niet altijd mogelijk zal zijn om dergelijke wensen in te vullen maar dit keer hebben we geluk. Wel vragen we even of we dit onder ons moeten houden of dat we het gewoon in ons verslag mogen zetten. Dat laatste was zijn antwoord. Graag zelfs met zijn naam erbij. Nou, dan ook maar even op de foto samen.

We lagen er niet vroeg in gisteravond, maar toch zijn we redelijk vroeg wakker en voelen ons prima. Op naar het ontbijt. Alle tijd want we varen nog en verwachten pas rond 10:00 uur aan te komen.

Het aanleggen is wel een heel knap stukje stuurwerk. De achterkant van het schip gaat vlak langs brokken beton die ondiep in het water liggen. Heel behoedzaam neemt het schip zijn positie in.

We gaan ongeveer half 11 van boord voor onze excursie. Ook dit keer in een klein busje maar er blijken teveel mensen in te moeten met als gevolg dat de gids en zijn assistent moeten staan in een hele krappe ruimte. Gelukkig heeft de chauffeur wel een goeie plek weten te bemachtigen.

Het busje is ingericht met aan de ene kant twee zitplaatsen naast elkaar en aan de andere kant een enkele, maar aan de 2-persoonsbankjes zitten opklapstoeltjes waardoor er dus 4 mensen in totaal naast elkaar kunnen zitten. Je hebt dan dus geen gangpad meer. En dat is dus allemaal bezet.

We gaan op pad en wel eerst naar de Faro a Colón, de Vuurtoren van Columbus. Een heel groot betonnen gebouw, in 1992 voltooid, waar ’s nachts 157 lichtbundels omhoog moeten schijnen. Het is nu licht buiten dus zien we daar niets van maar wellicht vanavond vanaf het schip. Het gebouw heeft de vorm van een kruis en zo moeten de lichtbundels ook een kruis vormen. We gaan het zien, want het schip ligt hier tot 23:59 uur vanavond. Ze claimen hier ook (deels) de stoffelijke resten van Columbus in het mausoleum te hebben, maar dat zeggen ze in Sevilla ook.

Na een korte foto-stop gaan we naar het oude centrum, de Ciudad Colonial. Onze eerste stop is een museum, het Museo de las Atarazanas Reales, het museum van de koninklijke scheepswerven. Hier gaan we even met een gids rond. Het is niet groot dus we zijn er snel doorheen. Daarna gaan we nog wat rondrijden en bezoeken we een 4D bioscoopje met een historische tekenfilm over een oorlog die hier gevoerd is.

Dan gaan we verder wandelen door het oude centrum van de stad. Dit was de eerste stad in de Nieuwe Wereld en er staan nog steeds een paar gebouwen uit de tijd van Columbus. We komen aan op het centrale plein, het Parque Colon, met het grote standbeeld van Columbus en waar ook de kathedraal te vinden is. Er is verwarring want het ziet er naar uit dat we er niet naar binnen gaan, maar Jeroen vertelt de gids dat dat wel volgens de informatie van Costa de bedoeling is. Aldus gaan we naar de ingang van de kathedraal waar we een audiotour meekrijgen. Voor Engels wordt de uitleg gekoppeld aan het audiosysteem dat we al voor de tour hebben. Jammer dat de microfoon van de gids ook aan bleef staan en nog al eens door de uitleg heen praatte.

Via de oudste geplaveide straat van de Nieuwe Wereld, de Calle Las Damas, gaan we verder met de wandeling en bezoeken het Pantheon, waar we alleen van buiten even naar binnen kunnen gluren, en zo gaan we langs meer bezienswaardigheden. Ook een commerciële stop bij een grote souvenirs winkel waar je ook sigaren kunt kopen. We vinden er niets van onze gading en zijn snel weer buiten. Tegen het einde van de wandeling is er ook een stop bij een amber-juwelier. Daar hebben we zelf niet zo veel interesse in en Jeroen ziet dat er aan de overkant een bakkerij zit waar we even wat lekkers bestellen om de maag weer rustig te krijgen.

Dan maken we nog een stop bij een ruïne van een kerk en hier wil de gids dat iemand even een foto maakt van onze hele groep met hem en omdat die persoon die de foto maakt er dan zelf natuurlijk niet op staat moet nog iemand anders een foto maken met de hele groep. Uiteraard met de telefoon van de gids. We grapten al dat je de foto voor 10 euro kunt kopen.

Al met al was het een rommelige gang van zaken met teveel mensen in een busje gepropt en we waren duidelijk niet de enige die dat vinden want het werd als feedback door anderen dor de bus groepen vlak voor aankomst bij de terminal.

Het is al bijna kwart voor vier. We gaan direct even door naar dek 9 voor een hamburger met friet en dan door naar de hut. Even bijkomen van de warmte. We hebben het gelukkig wel droog gehouden want voor vertrek van de excursie had het nog flink geregend.

Nou vanavond kijken of we iets van het licht van de Vuurtoren van Columbus kunnen zien.

Zondag 7 december 2025

We liggen nog op bed als het schip vanmorgen al vóór 7 uur aanlegt bij Tortola, één van de Britse Maagdeneilanden, vernoemd naar het Zeeuwse eiland Tholen. Nu onze excursie van vandaag niet doorgaat, kunnen we rustig aan doen. Bij het ontbijt zijn er niet veel tafeltjes bezet. Er zullen al veel mensen van boord zijn nu.

We halen nog een koffie en een sapje bij de buitenbar op dek 9. De barmannen hier denken te weinig tijd te hebben in hun schema van vandaag om aan land te kunnen gaan. Het schip vertrekt namelijk alweer om 15:00 uur vanmiddag. Bovendien gaan ze ervan uit dat je met tenderbootjes aan land moet, maar dat blijkt niet zo te zijn. Volgens ons liggen we gewoon aan de pier. Co overtuigt ze met een foto en nu zien ze misschien een kans om even naar de winkels in de haven te rennen en weer terug.

Wij maken ons op voor een wandeling door Road Town, de hoofdstad van dit eiland. We waren hier één keer eerder in 2014. Toen hebben we een rondrit over het eiland gemaakt. Maar in en om de stad zijn we toen niet echt geweest. Klik hier voor het verslag van toen.

Vanuit de haven gaan we eerst zuidwaarts, naar een parkje aan de waterkant. Hier staan ook weer “letters” waar je foto’s kunt maken met een mooie achtergrond. Er zijn maar twee andere passagiers hier, dus lekker rustig. We helpen elkaar even met foto’s maken.

We lopen verder naar Fort Burt, ooit gesticht door de Nederlanders in 1622, maar later herbouwd door de Engelsen in 1776. Het is nu een hotel, maar het lijkt er niet erg bedrijvig. We kunnen er wel van het toilet gebruik maken, maar een bar om wat te drinken is er kennelijk niet volgens de twee dames bij de receptie. Ze hebben alleen een paar biertjes in de koelkast staan. Het gebouw is verder ook niet erg interessant, dus we lopen al snel weer verder.

Noordwaarts van de haven lopen we een stuk door Main Street, waar we onder andere de Anglicaanse Kerk en de voormalige gevangenis zien. Met een boogje wandelen we terug naar de cruise terminal, waar wat leuke winkeltjes zijn. Er is ook een podium waar een live band staat te spelen, en er staat een klein kunstijsbaantje in de branden zon. Vreemd, maar draagt misschien bij aan de Kerst sfeer hier. In één van de winkeltjes ziet Co een schattige pijlstaartrog, die mee mag naar Nederland.

Terug aan boord gaan we eerst wat water tanken bij de Grand Bar. Dan door naar dek 9 voor een colaatje in de buitenlucht. Gelukkig vang je hier wat wind, want in de zon voelt het erg heet vandaag. Weeronline zegt dat het 30 graden is, met een gevoelstemperatuur van 36.

Van barman Smith krijgen we nog een nieuw aperitief om te proeven: een Sarti Rosa, met bloedsinaasappel, mango en passievrucht. Erg zoet, maar ook goed geschikt om een spritz van te maken. Dat gaat ons op dit tijdstip wat te ver.

Om 12:30 uur gaan we lunchen in het restaurant en daarna lekker opfrissen in de Spa. Kijken of het een beetje rustig is nu mensen nog buiten zijn.

Precies als we naar buiten lopen om even af te koelen van het stoombad, vertrekt het schip uit de haven. Dat krijgen we dan mooi even mee vanaf de boeg. We gaan westwaarts varen naar de Dominicaanse Republiek, waar we morgen om 10:00 uur aankomen.

We hebben nog lekker de tijd om op ons balkon te gaan lezen onder het genot van een Colaatje uit de minibar. Co heeft zijn boek, Het Ultieme Geheim van Dan Brown bijna uit.

Zaterdag 6 december 2025

Er zijn veel nieuwe gezichten aan boord gekomen in Guadeloupe. Aan de bar was het gisteren minder druk, of beter gezegd, was de drukte meer verspreid. Het theater deed maar één voorstelling van 20:15 tot 21:00 uur en dat is, of was normaal spitsuur in de Grand Bar.

We hebben weer een gezellige avond aan de bar. Op het podium wisselen twee artiesten-duo’s elkaar af. Wij missen al een paar dagen het nummer wat wij Bingo Bongo noemen en uiten onze teleurstelling naar bartender Rolando dat ze het nummer weer niet brengen.

Rolando roept een ober naar de bar en geeft hem de opdracht een verzoeknummer voor ons aan te vragen. De ober spreekt met iemand op de dansvloer, maar het lijkt erop dat met ons verzoek niets gedaan wordt, totdat de betreffende persoon van de dansvloer af gaat en naar ons toe komt om even te checken welk nummer we bedoelen. Dan loopt hij naar de artiesten en vraagt het aan. Even later zitten we te swingen op onze barkrukken. De dansvloer op gaan ziet Co vanwege zijn knieën niet zitten en Jeroen wil niet in zijn eentje, dus doen we uitbundig aan Barkruk-Dancing.

Onze excursie voor Saint Kitts begint pas rond kwart over 12. Dus we hebben een hele ochtend om te relaxen. Daarna wordt het even druk. We komen waarschijnlijk vlak voor het diner weer terug op het schip, dus veel tijd zal er niet zijn voor het verslag. Misschien na het diner aan de bar schrijven? Morgen in Tortola moeten we heel vroeg op, want dan vertrekt onze excursie al rond 7 uur. Daarna komt er weer meer rust in de tent.

We schrijven alvast het eerste deel van het verslag, dan hebben we dat maar vast. We gaan zo nog wat eten voordat we weg gaan. De keuze beperkt zich tot de Grill, dus dat wordt weer een hamburger met friet, maar dat lusten we wel.

Voor de excursie moeten we in een rij gaan staan achter de persoon die het nummer van onze groep (bus) omhoog houdt. Als we compleet zijn lopen we met de chauffeur mee die onze trip gaat verzorgen. Hij is dus ook de gids.

We stappen in een klein busje en dat blijkt maar goed ook want zelfs met dit busje zitten er flinke uitdagingen in de route. Als we allemaal ingestapt zijn, gaan we op pad met eerst een rondje door Basseterre, de hoofdstad van Saint Kitts, en daarna verlaten we deze plaats op weg naar de eerste stop: Fairview Great House. Dit was vroeger een plantage en nu een hotel met een mooie tuin. We mogen hier een half uurtje rondkijken.

Dan gaan we op weg voor de tweede stop, Romney Manor, home of Caribelle Batik. Dit was vroeger een suikerfabriek, maar nu worden hier stoffen beschilderd en daarvan kun je een demonstratie zien met daarna natuurlijk de shop. Het geheel ligt in een mooie groene tuin dus we genieten van de prachtige planten en nemen wat te drinken in de rainforest bar. We zien hier overigens ook de Orleaanboom staan, waarover we gisteren schreven, waarvan de vruchten gebruikt kunnen worden voor het maken van rode kleurstof.

Op weg naar onze volgende stop begint het behoorlijk hard te regenen. Foto’s maken vanuit de bus is nu niet echt te doen maar het duurt nog even voordat we het Brimstone Hill Fortress bereiken, een oud fort dat door de Engelsen in 100 jaar gebouwd is, als we het goed begrepen hebben.

We kijken eerst een 3 minuten durende video en daarna moet je via de shop naar buiten. We klimmen omhoog naar het hoofdgebouw van het fort en vanaf daar hebben we een heel mooi uitzicht. Je kunt hier gemakkelijk Sint Eustatius zien liggen en wat vager zien daar achter de berghelling van Saba. Op een heldere dag moet je zelfs Sint Maarten zien liggen. Geen wonder dat dit een strategische plek is voor een fort. In het fort zijn nog een aantal ruimtes ingericht met een expositie over de geschiedenis ervan.

Ook is er een kans dat we hier aapjes kunnen zien, maar helaas. Als we denken in de verte er eentje te zien en die kant op lopen, blijken het geitjes te zijn. Een suppoost legt desgevraagd uit dat ze meestal pas later op de dag tevoorschijn komen, als het ook wat rustiger is.

Als we vertrekken voor onze laatste stop van de tour, ziet Co opeens toch een aapje op een muur zitten en wijst daar op. Het is wat ver weg maar onmiskenbaar te zien. Dan volgt de uitdaging voor de chauffeur de weg terug te nemen. Het busje past bijna zuigend door de poort en de bochten van de weg zijn ook niet ruim bemeten. Onderweg ziet Jeroen nog wel twee aapjes dicht langs de weg maar dat gaat te snel om er anderen op te wijzen.

Onze laatste stop, Timothy Hill, is geheel aan de andere kant van het eiland ten opzichte van het schip, maar we gaan nog even een plek bezoeken met een mooi uitzicht op Saint Kitts en het bijbehorende eiland Nevis. Niet lang, maar wel mooi en dan gaan we terug naar het schip waar we toch nog voor vijf uur aankomen.

Bij de controle om het havengebied te betreden, stroopt het een beetje op. Je moet niet alleen je Costa kaart laten zien, maar ook een identiteitsbewijs met foto. Gelukkig wisten we dat en we hebben beiden ons rijbewijs bij ons.

Door naar het schip. Via dek 5 naar achteren en dan nog twee etages omhoog voor onze hut. Bij aankomst vinden we een bericht in ons postvakje dat de excursie van morgen geen doorgang kan vinden. Dat is helaas al de derde, maar het betekent wel dat we morgen niet al om 7 uur hoeven te verzamelen en we vanavond weer gewoon aan de bar kunnen blijven hangen.

Maar we drinken met mate(n), alleen……. Welke maten?

Vrijdag 5 december 2025

Gisteravond was er om 23:00 uur nog een feestje op dek 9 bij het buitenzwembad. Voor dit “Martinique Bay” feest is tijdens de oversteek van de oceaan al verschillende keren gerepeteerd. Het ziet er heel kleurrijk en gezellig uit, maar we blijven er niet lang. We hebben al een gezellige avond gehad in het restaurant en in de Grand Bar, dus we zijn wel toe aan wat nachtrust.

Van het feest twee dekken boven onze hut horen we vannacht gelukkig weinig tot niets. We worden uitgerust wakker vanmorgen. Bij het ontbijt loopt het schip de haven van Point à Pitre binnen op Guadeloupe. Daarvoor moet kennelijk hard gedraaid worden, want de motoren voor het zijwaarts navigeren zorgen dit keer voor zoveel trillingen, dat het serviesgoed bijna van tafel gaat.

Onze excursie vandaag begint pas om 11:30 uur. We nemen even de tijd voor de krant op ons balkon. Ook kunnen we meteen zien hoe het buiten gaat met mensen die ontschepen. Volgende week gaan we in deze haven van boord. Er staan in ieder geval ruim voldoende taxi’s klaar, die ons dan naar de luchthaven kunnen brengen.

Voor de excursie lopen we gelijk door naar de kade. Het is even zoeken waar de bussen precies staan, maar dan ziet Co de Engelse hostess Kayleigh al staan. Ze gaat toevallig mee met ons vanmiddag. We zijn maar met een kleine groep van 11 gasten.

De bus gaat ons naar de watervallen van Carbet brengen. Hiervoor moeten we eerst over de Pont de la Gabarre van het eiland Grande-Terre naar het andere eiland Basse-Terre. Er zit een smalle zeestraat tussen de twee eilanden. Daarna rijden we langs de kust zuidwaarts.

Onze lokale gids vertelt ondertussen het één en ander over het leven op Guadeloupe. Zo zien we bijvoorbeeld hier en daar wat koeien grazen. Deze zijn allemaal eigendom van verschillende personen. Als je met iemand wilt trouwen, moet je wat te bieden hebben en een koe vertegenwoordigt dan een stukje van je kapitaal. Geen bitcoin maar beefcoin dus.

Bij het plaatsje Capesterre-Belle-Eau stoppen we heel even bij de hindoe tempel van Changy. Na het afschaffen van de slavernij werden er arbeiders uit onder andere India naar Guadeloupe gehaald, die helaas onder niet veel betere omstandigheden moesten werken. Er is nu nog steeds een grote groep hindoe bevolking op het eiland, die deze tempel in gebruik hebben.

Dan gaan we met de bus landinwaarts. De chauffeur en de gids laten ons een paar veel voorkomende bomen zien, zoals de Broodboom, waarvan de vruchten belangrijk zijn als basisvoedsel in de tropen. Verder zien we ook de Orleaanboom, of Koesoeweboom. Van de vruchten van deze boom wordt rode kleurstof gewonnen, die de oorspronkelijke Indianen gebruikten voor het beschilderen van de huid en het verven van haar.

Dan rijden we de bewoonde wereld uit en komen we echt in de natuur. We gaan door het tropisch regenwoud bergopwaarts. De weg wordt steeds smaller, steiler en bochtiger. Gelukkig hebben we ook vandaag weer een hele goede chauffeur. De prachtige route brengt ons naar het beginpunt van de wandelingen in dit Nationaal Park, op 560 meter hoogte.

Als de toegang geregeld is, gaan we met de groep de wandeling maken naar de waterval. We zien dat onze gids een regenjack aantrekt, oh jee… En inderdaad begint het al vrij snel tijdens de wandeling te regenen. Logisch natuurlijk, want je loopt in een regenwoud. Gelukkig wordt het ook snel weer droog.

Onderweg krijgen we nog wat meer uitleg van onze gids, over de flora en fauna hier in het regenwoud. We zien de Tabonuco boom, waarvan uit de bast een stof komt die lijkt op wierook, en een leuk vogeltje: het Antillen Dikbekje.

Het pad van de wandeling is best goed te doen. Sommige stukken zijn aangelegd met houten vlonders en andere stukken weer met grote stenen. Door de vochtigheid moet je wel een beetje uitkijken dat je niet uitglijdt.

Aan het einde van het pad volgt de beloning: een prachtig zicht op de 2e waterval van Carbet, van 110 meter hoog. Het water komt helemaal van de hoge rotswanden van de vulkaan La Souffrière, die met zijn top van 1.476 meter de hoogste berg in het Caribisch gebied is. Er zijn nog andere wandelpaden naar de 1^e en de 3^e waterval, maar die liggen op meer dan anderhalf uur lopen vanaf hier, en over moeilijker begaanbare bergpaden.

We genieten van het uitzicht, nemen natuurlijk een paar foto’s en gaan dan via dezelfde route weer terug naar de parkeerplaats. De gids is trots op ons, want de luchtvochtigheid is hier vandaag maar liefst 90%, waardoor het moeilijk is om je lichaamswarmte kwijt te raken. Zweten lukt dan niet zo goed meer.

We rijden met de bus weer terug naar Pointe à Pitre. Helaas wordt het verkeer op de route langs de kust steeds drukker, waardoor we hier en daar wat file moeten rijden. Dat doet een beetje afbreuk aan de natuur beleving die we vanmiddag gehad hebben. Van onze gids moeten we zeker nog eens terugkomen in de periode van carnaval. Dat moet hier een hele grote belevenis zijn.

Tegen 16:00 uur zijn we weer aan boord en nemen we een hamburger bij de grill als late lunch. Vandaag zullen er veel nieuwe gasten aan boord zijn gekomen en een aantal voor ons bekende gezichten zien we vanaf vanavond waarschijnlijk niet meer. Vanaf nu vaart het schip steeds dezelfde route van een week. Morgen komen we aan op Saint Kitts, dat is voor ons weer een geheel nieuwe bestemming.

Donderdag 4 december 2025

We hadden geen haast om weg te komen gisteravond aan de bar. Het schip komt vandaag pas rond 10:00 uur aan bij Martinique en voor de excursie hoeven we pas kwart over 10 present te zijn.

We worden dus ruim op tijd wakker en hebben alle tijd voor het ontbijt. Maar even stevig inslaan want we zijn pas  halverwege de middag terug en in de excursie is geen lunch inbegrepen. Misschien dat we onderweg wat kunnen kopen, maar een goede basis is nu even extra belangrijk.

Co haalt weer twee donuts van een etage lager, de verse jus d’orange wordt weer gebracht evenals de muntthee en twee kuipjes Nutella. In alle rust laten we het ons goed smaken.

Daarna toch even ook nog naar dek 9 voor een cappuccino voor Jeroen en nog een verse jus voor Co. Weer even gezellig een beetje bijkletsen met de bartenders en dan gaan we naar de hut waar we nog voldoende tijd hebben om de krant te lezen en vanaf ons balkon het binnen varen van de haven mee te maken.

Een kwartier voor de geplande tijd, gaan we naar de Grand Bar, ons verzamelpunt. Het gaat blijkbaar even duren voordat we van boord mogen, maar met ongeveer een half uur vertraging mogen we naar de bussen.

We vertrekken en onderweg hebben we een flinke tropische regenbui waardoor iedereen zich wat ongerust maakt, want we zijn daar niet op gekleed. Het duurt niet lang en we leggen ons er maar bij neer dat we kans lopen nat te worden. Met 30 graden buiten zijn we waarschijnlijk snel weer droog.

Onze excursie brengt ons vandaag in een klein uur naar de eerste stop en tevens de belangrijkste. Zoo de Martinique, dierentuin en botanische tuin. Hier hebben we anderhalf uur de tijd om de route door de tuin af te leggen waarbij we een aantal dierenverblijven tegenkomen, maar ook mooie stukken tuin.

Oorspronkelijk was hier een suikerriet plantage met een aantal gebouwen waarvan nu nog ruïnes terug te vinden zijn. Verder is het echt een heel mooi park met twee hangbruggen waar maximaal 5 mensen tegelijk op mogen staan.

Heel af te toe valt er wat lichte regen, maar dat mag geen naam hebben. Eén stel trekt toch poncho’s aan, maar waarschijnlijk zweten ze daaronder harder dan dat ze nat zouden regenen. Alleen zijn spetters op je bril wel wat vervelend. Co heeft er door zijn petje minder last van.

Terug bij de ingang moet er natuurlijk weer een leuke knuffel gekocht worden. Het is een klein zwart pantertje geworden.

We stappen weer in de bus en in een paar minuten rijden we naar het plaatsje Saint Pierre. Dit plaatsje was vrijwel geheel verwoest bij de vulkaanuitbarsting op 8 mei 1902. We lopen hier naar de restanten van het theater dat plaats bood aan meer dan 800 bezoekers en daarnaast ligt de ruïne van de toenmalige gevangenis waar in de hoek tegen de bergwand nog 1 cel over is en waarin dus 1 persoon de ramp overleefd heeft.

Vervolgens hebben we een lange rit door het tropisch regenwoud en daar zitten echte uitdagingen voor de chauffeur in. Bochten die maar net te nemen zijn en tegenliggers die ondanks dat de bus voor de bocht toetert, niet echt ruimte willen maken. Maar natuurlijk hebben we een zeer ervaren chauffeur, dus we komen er goed doorheen.

Dan maken we nog een korte stop bij een kerk, Balata Cathedrale, wat een miniatuur kopie zou moeten zijn van de Sacre Coeur van Parijs. Echter de kerk is nogal vervallen en we mogen er om veiligheidsredenen niet naar binnen. Vreemd want de kerk staat gewoon open en alleen bij het altaar is het afgezet. Wat de reden is, weten we niet en misschien is het tijdelijk want deze kerk wordt wel aangeraden als trekpleister. Met het idee dat we het verkeerd begrepen hebben, kijken we toch even binnen maar dan worden we terug geroepen. Vanaf de plek van deze kerk heb je wel een mooi uitzicht richting zee.

In ongeveer een kwartier brengt de bus ons naar het schip en het is ondertussen kwart over drie. Het buffet is nog open en we besluiten een hamburger en wat frietjes te nemen om de trek te stillen tot het diner. Dan gaan we terug naar de hut en genieten nog even buiten van onze boeken.

Woensdag 3 december 2025

Gisteravond hebben we inderdaad heerlijk gegeten in het restaurant. We beginnen met de speciaal voor ons geregelde beef tartare, uit het lunch menu van de dag ervoor. Daarna wordt de Tomahawk steak voor ons gebracht. Met een speciaal koksmes erbij, om het vlees mooier aan te kunnen snijden. Hij is inderdaad prima medium-rare gebakken, precies zoals we hem graag hebben willen. En we sluiten af met een passievrucht cheesecake.

We zijn wat later bij de Grand Bar vanavond, waar het Franse feestje al begonnen is. We moeten daarom heel even wachten tot onze vaste plekken aan de bar weer vrij komen. Maar daarna kunnen we weer lekker genieten van een paar drankjes, tot de avond er voor ons op zit.

Voor de laatste keer deze reis is de klok een uur achteruit gegaan. We zitten nu op 5 uur tijdverschil met Nederland. Als we vanmorgen vroeg de balkondeur open doen, voelen we meteen de Caraïbische warmte. Nog een paar uur varen en dan komen we rond 13:00 uur aan op Sint Maarten.

We gaan ontbijten en weer een cappuccino en sapje drinken bij de buitenbar, maar we besluiten de wandeling vanmorgen even over te slaan. Het is nu al erg warm en we zijn van plan om vanmiddag een wandeling door Philipsburg te gaan maken. Op ons balkon kunnen we nog net in de schaduw zitten, waar het dan best goed uit te houden is.

De lunch start vandaag wat vroeger, al om 11:30 uur, zodat gasten die een excursie geboekt hebben, ook nog even rustig kunnen eten. Daarna gaan we op dek 11 de aankomst op Sint Maarten bekijken. Er liggen al een paar andere schepen, waaronder de Aida Blu en de Carnival Magic. Maar voor ons is er nog een mooi plekje aan de kade over.

Om 13:30 gaan we van boord en gaan te voet naar Philipsburg, de hoofdstad van het Nederlandse gedeelte van Sint Maarten. We hebben het eiland al een paar keer bezocht met een cruise, maar in de stad zijn we nog nooit geweest. Je kunt voor 7 dollar ook een watertaxi nemen, maar binnen een kwartiertje zijn we al naar het centrum toe gelopen.

Er is hier uiteraard strand en langs de Boardwalk zijn heel veel strandbarretjes en eettentjes. Overal wordt muziek gedraaid en hier en daar speelt iemand op een steeldrum. Er hangt een levendige, Caraïbische sfeer. Achter de Boardwalk liggen de twee hoofdstraten van de stad, de Voorstraat en de Achterstraat. Hier vind je veel winkels en vooral veel juweliers. We komen hier ook een paar monumentale gebouwen tegen uit de koloniale tijd, zoals het Court House en de Methodist Church.

Leuk om veel straatnamen in het Nederlands te zien en bijvoorbeeld ook de Oranje School. We merken wel dat je met de Nederlandse taal hier niet heel ver komt. De meeste mensen spreken Engels of Frans. De prijzen zijn in US dollars en ook onze Europese mobiele telefoon bundel kun je hier niet gebruiken. Dat is op het Franse deel van Sint Maarten en de  Franse eilanden Martinique en Guadeloupe dan weer anders.

We lopen een beetje kriskras door de straten en langs het strand. Bij één van de winkeltjes zien we een leuke pluchen leguaan, die nu mee mag naar Nederland. Langs het strand zien we ook een paar echte leguanen rondlopen en hier en daar een loslopende kip.

Als we besluiten om terug te gaan naar het schip, komt de zon nog even volop door. Terug aan boord kunnen we dus wel een flesje water en een ijsje gebruiken.

De komende vijf dagen staan er excursies op het programma. Mogelijk lukt het dan niet elke keer om nog op dezelfde dag ons verhaal te publiceren. Morgenochtend komen we om 10:00 aan op Martinique.