Vrijdag 30 november 2018

Vandaag hebben we een excursie in de ochtend. De verzameltijd is 8:15 uur. Omdat de klok vannacht een uur terug is gegaan, hebben we gisteravond voor de zekerheid allerlei soorten wekkers en timers ingeschakeld. Maar we zijn alweer voor de wekker wakker. Na het douchen kunnen we zien hoe het schip aanlegt in de haven van Arrecife, de hoofdstad van Lanzarote, terwijl de zon opkomt.

We nemen snel een ontbijtje op dek 9 gaan dan naar het verzamelpunt voor de excursie. Het is een tripje van een halve dag over de noordelijke helft van het eiland. Er staan gloednieuwe TUI bussen voor ons klaar. Ook vandaag is de bus weer niet vol en gemixt met Engels- en Duitstaligen.

Het is aangenaam weer buiten. Zon met wat sluierwolken en nu al bijna 20 graden. De gids vertelt dat het de afgelopen maanden uitzonderlijk veel heeft geregend op Lanzarote. De boeren zijn er blij mee, ze hebben bijna een dubbele oogst dit jaar. Normaal gesproken is het een heel droog eiland. Er zijn geen rivieren of bronnen. In de jaren ’70 is er een stuwdam gebouwd, maar deze bleek lek… Voor drinkwater is men afhankelijk van ontziltingsinstallaties. Boeren dekken hun land af met vulkanische as tegen uitdroging en bouwen muurtjes om de gewassen te beschermen tegen de altijd aanwezige wind.

Onze eerste stop is Jameos del Agua. Dit is een soort van vulkanische grot, ontstaan bij een uitbarsting van de vulkaan La Corona, de grootste van het eiland. Vroeger werden dit soort grotten gebruikt door de bevolking om in te schuilen voor de piraten. Het stuk wat we kunnen bezoeken is 200m lang. De hele tunnel is maar liefst 5km lang.

We zijn de eerste bezoekers van de dag. Het complex is eigenlijk nog niets eens open. We dalen vanaf de ingang af in de grot, die gevuld is met heel helder water. Daarin zitten bijzondere kleine witte kreeftjes, die ook nog eens blind blijken te zijn. Deze komen normaal voor op 2km diepte in de oceaan. Aan de andere kant van de grot is een soort tuin, met zitjes. En verderop is nog een heel theater in de lava tunnel gebouwd.

Daarna rijden we verder noordwaarts. Op dit stuk van het eiland is nauwelijks bebouwing. Bijna alles is hier ontstaan door vulkaan uitbarstingen van de Corona. Er schijnen wel konijnen te wonen, waarop mag worden gejaagd. Vinden wij als konijnenbezitters zielig…

We komen aan bij de volgende stop, de Mirador del Río. Dit is een uitzichtpunt, waarvan het gebouw is ontworpen door de lokale kunstenaar César Manrique. Van hier af heb je een adembenemend uitzicht op de steile hellingen van de vulkaan, de oceaan en een paar kleine eilandjes die bij Lanzarote horen. Het dichtstbij gelegen eiland is nog bewoond. Je kunt er naar toe zwemmen, als je de zeestraat van 2km durft te overbruggen.

Terug in de bus rijden we nu weer zuidwaarts en komen langs een paar bergdorpjes. Veel oudere bewoners houden zich nog bezig met de landbouw. We zien o.a. aardappels nog met de hand geoogst worden. De jongere generatie heeft daar echter geen interesse meer in. Het is arbeidsintensief en levert te weinig op. Verder zijn er veel cactusplantages, waar van alles van gemaakt wordt: jam, likeur, zelfs hamburgers, grapt de gids.

Dan moet de chauffeur een enorm steile bergpas op rijden, over een smal weggetje. Al toeterend rijdt de bus door alle haarspeldbochten. Een paar keer moet dalend verkeer terug omhoog, om ons er langs te laten. Bovenop de pas van 670m staan een paar windmolens. Niet veel, want de eiland bewoners vinden ze niet mooi. Er zijn ook weinig zonnepanelen, want deze worden hier juist extra belast in plaats van gesubsidieerd.

Uiteindelijk komen we aan bij onze laatste stop, het plaatsje Teguise. Dit is de voormalige hoofdstad van het eiland. We lopen met de gids naar kerkplein. De kerk ligt aan de Calle de Sangre, de Straat van het Bloed. Eeuwen geleden zijn er honderden mensen vermoord door piraten. Het plaatsje heeft nog de originele koloniale sfeer behouden. De witte straatjes geven een beetje een Wild-West gevoel. We kijken er wat rond en kopen onze eerste knuffel van deze reis, een kameeltje.

Om 13:00 uur zijn we terug in de haven bij het schip en gaan we lunchen. Daarna gaan we even naar de spa om wat op te frissen. Terug in de hut zien we dat er vandaag nog een cruiseschip van Aïda is aangekomen en een ook nog eentje van Pullmanntour. Best druk hier voor deze tijd van het jaar.

Om 17:00 uur vertrekken we uit Arrecife en beginnen we aan onze 5-daagse tocht over de Atlantische Oceaan. Donderdag 6 december komen we als het goed is aan in Recife, Brazilië. Volgens de kaart van de kapitein varen we nog langs de Kaapverdische Eilanden, maar er staat niet bij wanneer dat precies zal zijn. Hij houdt ons elke dag om 13:00 uur op de hoogte met nieuws van de brug.

Na weer een geslaagd diner gaan we ons verslag afronden en publiceren. Daarna weer naar de bar. De komende dagen blijven we verslagen maken, maar we weten nog niet of we veel te melden hebben. Niet dat wij ons vervelen want we hebben voldoende leesvoer en we zullen dagelijks de Spa bezoeken. Dit keer hebben we ons niet aangemeld voor de rondleiding over het schip. Dat hebben we al verschillende keren gedaan en ook op het zusterschip van dit schip.

Donderdag 29 november 2018

We worden wakker op een rustige zee. Er is wel wat deining van de golven van de Atlantische Oceaan. Verder ziet het er buiten uit alsof het een fraaie dag gaat worden. We zijn op weg naar Lanzarote, waar we morgenochtend aan zullen komen. Opeens denken we een walvis te zien verderop. Met de verrekijker erbij blijkt het echter een klein vissersbootje te zijn, met twee man erin. Even later zien we er nog een aantal varen.

Na het ontbijt gaan we onze ochtendwandeling doen. Dek 11 is weer beschikbaar, zodat we met 20 grote rondes onze 5 km hebben afgelegd. Steeds meer mensen zoeken de zon op aan dek en nemen de ligbedden in beslag. Het is vandaag weer een stukje warmer dan gisteren, dus de korte broek kan uit de kast.

Voor de lunch gaan we naar het buffet op dek 9. En aansluitend willen we de spa bezoeken. We lopen daarheen via de andere gang op “ons” dek 7, in de hoop butler Joreisan tegen te komen. En jawel, toevallig is hij daar net nog bezig voor de suitegasten in zijn wijk. Kunnen we mooi even kort bijpraten. In de spa genieten we van een paar rondjes sauna, stoombad en bubbelbad. Toevallig komen we er de Italiaanse pianist en zijn vrouw tegen. Klein wereldje, zo’n cruiseschip.

Als we uitgebadderd zijn, nemen we nog een colaatje bij barvrouw Susan in de Grand Bar. Daar is net een quiz gaande onder leiding van een Nederlands meisje uit het animatie team. Je vraagt je af hoe iemand het volhoudt om maandenlang alles zo snel in zes talen achter elkaar uit te spreken. Ook treffen we nog hostess Christina, die we op onze vorige cruise hebben leren kennen. Zij is in augustus aan boord gekomen van de Fascinosa en is – net als wij – nog nooit in Brazilië geweest. Wie weet gaat zij weer mee op één van de excursies die we daar hebben geboekt.

Dan gaan we op ons balkon even lekker een e-boekje lezen op onze tablets. Dit is de eerste reis waarop geen van ons beiden meer een papieren boek heeft meegenomen. Ook Jeroen bevalt het lezen op de tablet erg goed. We eten nog een appeltje en genieten van de middagzon, die op één van de hoeken van ons balkon valt.

Ondertussen krijgen we wel trek en is het gelukkig alweer tijd voor het diner. Vanavond is ook de VIP cocktail party van de Costa Club om 20:30 uur, maar daar staat ons hoofd niet zo naar. We zien wel of we op tijd klaar zijn met eten om daar nog heen te kunnen gaan. We kennen dat ritueel ondertussen wel.

Het diner was weer zeer geslaagd en we wilden nog een foto maken van ons dessert, de cheesecake, maar waren te laat.

Na het eten gaan we even wat rondlopen voor wat foto’s en belanden daarbij in de Arcade waar we een spel tegen komen dat we ook op kermissen spelen. Dus rollen maar even met de ballen.

Daarna tijd voor afronden van het verslag en naar de bar. Niet te lang want we moeten op tijd opstaan voor onze excursie. We hebben overigens wel een uur extra want vannacht gaat de klok een uur terug.

Woensdag 28 november 2018

Gisteravond hebben we uitgebreid gesproken met een van de barmannen (Yashwant Shetti) van de atrium- of lobbybar. Erg gezellig en het was nog niet druk aan de bar want een  groot deel van de gasten zat of aan het diner (2^e zitting) of in het theater.

Voor ons laatste drankje gingen we op zoek naar Susan, maar zij bleek niet in de bar te zijn waar zij afgelopen dagen was. Daarom maar aan een andere bar ons laatste drankje genomen en door naar bed.

We worden wakker door het schudden en trillen van het schip. Blijkbaar gaan we aanleggen en het zijwaarts bewegen zorgt voor de nodig trillingen door het hele schip heen. Op de containers naast het schip zit een enorme hoeveelheid meeuwen. We ontbijten vandaag weer in het buffetrestaurant waarna we door gaan naar het dek voor onze wandeling. Onze excursie is pas vanmiddag dus we hebben alle tijd.

Het dek waar wij gisteren onze rondjes liepen is echter deels afgezet vanwege de schilder. We gaan daarom nog een dek hoger (alles zoveel mogelijk met de trap) waar de joggingbaan is. De rondjes hier zijn echter veel kleiner dus in plaats van 20 rondje moeten het er meer worden. De gegevens geven aan dat 1 rondje 155 meter is. Snel rekenen we uit dat we dan 32 rondjes moeten lopen.

Na 32 rondjes zitten we nog net binnen een uur lopen en we besluiten het aantal op 35 te zetten. De telefoon geeft na afloop aan ruim 1 uur en 7 minuten lopen, 5,7 kilometer. Dan hebben we wel een drankje verdiend, vinden wij.

Tijdens het lopen hebben we de temperatuur flink op voelen lopen. Als op het achterdek van ons drankje (niet alcoholisch) genieten, is de zon best krachtig. Na ons drankje gaan we naar ons balkon dat nu ook volop zon heeft. Tijd nu voor de krant en een goed boek.

We lunchen vandaag in het restaurant op de 4^e etage waar je à la carte kunt lunchen. Het menu valt een beetje tegen, maar onze ober regelt een hoofdgerecht buiten de kaart om.

We gaan tijdig naar de Grand Bar, het verzamelpunt voor onze excursie naar Rabat. Ze beginnen mooi op tijd met het uitdelen van de busnummers.

De bus is niet helemaal vol. Om kwart over twee rijden we weg. De gids doet twee talen: Engels en Duits. De rit naar Rabat gaat tussen de één en anderhalf uur duren. We hebben geluk met het weer, want de afgelopen dagen had het veel geregend. Maar vandaag is het volop zonnig en lekker warm.

Opeens maken we een hele korte stop bij een tankstation omdat de gids snel even koffie en iets te eten moet kopen. Eenmaal terug in de bus vertelt hij de koffie nodig te hebben omdat hij vier nachten niet geslapen heeft omdat hij net vader geworden is. Hij vertelt kort iets over zijn gezin en familie en dan blijkt dat hij en zijn vrouw uit Nederland komen. Zelf had hij nog niet gemerkt een flink aantal Nederlanders in de bus te hebben. Vervolgens is er een kort gesprek in het Nederlands tussen hem en de Nederlandse gasten. Hij komt uit Roosendaal en onder de gasten is iemand daar vandaan.

In Rabat bezoeken we eerst het Koninklijk paleis. Je kunt met de bus wel binnen de muren komen van het terrein, maar het paleis zelf is van binnen niet te bezichtigen.

Dan maken we een korte stop bij de Chellah, de poort van een oud fort. Vervolgens rijden we door naar het mausoleum van Mohamed V. Dat was bij ons bezoek aan Rabat drie jaar geleden gesloten vanwege een officieel bezoek van de koning. Dit keer hebben we geluk en is het monument geopend. Het mausoleum staat op een plek waar in de 13^e eeuw een moskee gebouwd is.  Deze is door een aardbeving verwoest.

Dan volgt onze laatste stop in de stad bij de botanische tuin. Jeroen koopt daar weer een zakje heerlijke huisgemaakte noga en een glaasje verse muntthee.

Met de gids maken we nog een korte wandeling door de oude Medina, waar de muren deels blauw geschilderd zijn ter bescherming tegen het boze oog. Deze wandeling was nieuw voor ons en zo is deze trip ons goed bevallen.

Op de terugweg rijden we langs de klifkusten van de stad, waar de grote golven van de Atlantische Oceaan op stuk slaan. Een schitterend panorama met op de achtergrond de ondergaande zon.

Iets na acht uur zijn we weer aan boord en gaan direct door naar ons restaurant voor het diner. Het is rustig. Blijkbaar zijn er meer mensen nog onderweg met late excursies. Sommige komen pas rond tien uur binnen.

We besluiten na het diner niet eerst ons verslag te gaan publiceren. We willen nog even rustig aan de bar zitten en morgen is het toch een dag op zee. Even geduld a.u.b. zetten we nog snel even op de website. Nu naar de bar.

Dinsdag 27 november 2018

Gisteravond gingen we voor onze drankjes naar de atrium bar. Daar zagen we opnieuw een bekende, namelijk een pianist die we nog kennen van onze transatlantische cruise van 2014 op de Costa Luminosa. Hij herkent ons ook nog en spreekt ons na afloop van zijn optreden even aan. Hij blijkt zijn vrouw te hebben ontmoet in Miami, waar die cruise in 2014 eindigde.

De ruwe zee vannacht viel erg mee. We hebben er in ieder geval niet minder om geslapen. Vanmorgen ziet het er buiten vriendelijk uit. Licht zonnig en het voelt weer een stukje warmer aan. Na het ontbijt in het buffetrestaurant gaan we daarom buiten op dek 11 onze ochtendwandeling doen. Dat is prima te doen, met een lekker zonnetje erbij. We lopen 20 rondjes, wat volgens de app op Co z’n telefoon neerkomt op ruim 5 kilometer in ruim een uur.

Daarna gaan we naar de tourdesk op dek 3, om te kijken of onze excursie morgen wellicht in een andere taal beschikbaar is. Helaas blijkt deze in geen enkele taal door te gaan, vanwege onvoldoende belangstelling. Na beraad besluiten we om de middagtrip naar Rabat te boeken. Daar zijn we in 2015 al een keer geweest. Alleen konden we toen het Mausoleum van Mohammed V niet bezoeken, omdat de koning in de stad was en er een officiële gelegenheid was die dag. Hopelijk hebben we daarmee morgen dan meer geluk.

Dan is het alweer bijna lunchtijd. We gaan maar meteen naar dek 9, zodat we vanmiddag tijd genoeg hebben voor de spa. Ondertussen vaart het schip in de Straat van Gibraltar en hebben we mooi uitzicht op de sneeuwtoppen van de Sierra Nevada. Van onze cabin steward Ruby horen we dat er dolfijnen te zien waren. De kapitein zou het omgeroepen hebben. Die hebben we dan helaas gemist.

In de spa krijgen we te horen dat de prijs van het pakket voor onbeperkte toegang iets is aangepast. Het is nu 18 euro per persoon duurder, maar dan krijg je er wel een massage van een uur bij. Dat is niet gek. We plannen deze meteen in voor het einde van de middag. Deze spa is voor ons bekend terrein omdat hij precies hetzelfde is als op de Costa Favolosa waarmee we in 2016 hebben gevaren. We genieten weer van de faciliteiten en waaien tussendoor lekker uit op het voordek in de zon en de wind. Voorafgaand aan de massage drinken we nog een colaatje bij het zwembad op dek 9. We krijgen de massage tegelijk in dezelfde ruimte. Heerlijk ontspannen lopen we een uurtje later weer terug naar de kamer.

Vandaag is het de eerste gala avond. De pakken kunnen weer uit de kast. Daar passen we nu allebei heel makkelijk in. Co is afgelopen drie maanden 14 kilo afgevallen en past weer met gemak in zijn vorige pak. We krijgen in het restaurant een heerlijk menu voorgeschoteld door obers Archie en Jestan, met o.a. Beef Wellington.

Tijdens het diner varen we langs Gibraltar en nemen we met zicht op Tarifa afscheid van Spanje. Buenos noches!

Maandag 26 november 2018

Het was gisteravond erg gezellig aan de bar bij José. Het was niet druk bij deze bar, dus volop tijd om te praten. We werden aan meerdere barmannen voorgesteld en allen kregen ze de opdracht van José goed voor ons te zorgen nadat hij vandaag hier van boord gaat.

Na twee BBC’s (Baleys Banana Colada’s) gaan we nog even naar de bar ernaast waar Susan werkt. Daar nemen we onze limoncello met als afsluiter water voor Jeroen en cola voor Co.

In de hut teruggekomen, doen we nog een poging de laptop werkend te krijgen met internet. Co bedenkt nog iets en VOILA. Er bleek ooit een DNS instelling veranderd te zijn in de tcp/ip instellingen en na die op automatisch te hebben gezet, komt de inlogpagina van het schip. Dus dat werkt nu. Tijd om te gaan slapen. Het schip heeft er de vaart in en de zee is wat onrustig dus we worden in slaap geschud.

Rond half 8 worden we wakker. Buiten is het nat en druilerig helaas. Tijd voor de gebruikelijke ochtend-handelingen en dan naar het ontbijt. We gaan in het restaurant op 4 hoog ontbijten. Jeroen bestelt een omelet ham-kaas en Co de eggs Benedict. Onze ober Archie komt met allerlei zoete lekkernijen langs. De banketbakkers aan boord van de Costa schepen verstaan hun vak goed!

Terug in de hut gaan we nog wat dingen opzoeken, zoals waar de shuttlebus van Costa in Barcelona stopt en werken we het verslag van gisteren bij op de laptop omdat we dat gisteren vanaf de tablet hebben verzonden.

We besluiten om de winkels te gaan bekijken dus zakken we af naar de 5e etage. We proberen een paar luchtjes uit, maar kopen nog niets. We lopen door naar de voorkant van het schip waar het theater is. Daarna gaan we naar de 11 etage en lopen de sportzaal in. Het is er behoorlijk druk, mede door de regen, waardoor buiten lopen en minder interessante optie is.

De loopbanden zijn allemaal bezet maar er zijn nog wel twee hometrainers beschikbaar. Na 40 minuten fietsen (wat best vreemd aanvoelde door de lichte bewegingen van het schip) stappen we weer af en is het bijna lunchtijd. Terwijl we lunchen varen we de haven van Barcelona binnen. We hebben hier alleen de middag. Thuis hebben we reeds kaarten gekocht voor een bezoek aan de Sagrada Familia.  Daar zijn we 16 jaar geleden geweest en toen zat er nog geen dak op het hoofd gedeelte. Goed om eens te gaan kijken hoe het er nu voor staat. Barcelona zelf hebben we wel vaker bezocht.

We gaan vroegtijdig richting uitgang maar zijn niet de enigen, dus staan we in de rij om van het schip af te komen. Daarna moeten we in de rij voor een paspoort controle. Daar eenmaal doorheen is net de shuttlebus vol en moeten we in de volgende. Half 2 rijden we eindelijk weg, ongeveer 45 minuten voor ons tijdslot van de Sagrada. Ondertussen is het wel opgeklaard en schijnt de zon volop.

Om er zeker van te zijn, dat we op tijd komen, nemen we vanaf de busstop een taxi. Hierdoor zijn we inderdaad ruim op tijd om eerst wat foto’s te maken en om vijf over twee gaan we dan naar binnen.

Eerst door de veiligheidscontrole en dan door naar het afgiftepunt voor de audio tour. Daarna moeten we al snel naar de lift van Passion-zijde die ons naar 65 meter hoog brengt. Daarna moeten we nog 10 meter omhoog klimmen en voert de route ons langs een bruggetje met uitzicht over Barcelona. De trappen naar beneden zijn smal en gelukkig eenrichtingsverkeer. Hoewel… er is toch een persoon die nog even terug omhoog wil.

De weg omlaag is te voet over een lange smalle wenteltrap met meer dan 400 treden. Beneden hebben we daarna alle tijd om rond te kijken, in en om de kerk in aanbouw. Ook goed om de uitleg van de audio tour erbij te krijgen. Ongeveer kwart voor vier gaan we weer richting shuttlebus.

Terug op het schip nemen we eerst even wat te drinken en gaan dan naar onze hut. De zon staat goed op ons balkon dus daar gaan we nog even van genieten voordat deze onder gaat.

Gisteren kondigde de ober van het diner (Archie) al aan dat hij vandaag een Chardonnay voor ons zou voorbereiden als we dat goed vonden. En inderdaad, vandaag dus aan de witte wijn. Weer een heerlijk diner, met o.a. kalkoen rollade en een zucotto als toetje. Morgen wil hij ons aan de rode wijn hebben. We gaan het proberen.

Bij de hut aangekomen hebben we echter bericht gekregen dat onze excursie in Marokko, wegens gebrek aan belangstelling, niet doorgaat. We moeten dus kijken voor een andere excursie.

Via de omroepinstallatie krijgen we te horen dat we vannacht een ruige zee zullen hebben. Op tijd straks maar naar bed zodat we niet kunnen vallen.

Zondag 25 november 2018

We zijn op tijd wakker na een redelijk goede nacht. We besluiten in het hotel te ontbijten, hoewel we per ongeluk een kamer zonder ontbijt hadden geboekt. We leggen een stevig bodempje voor de busreis naar Savona straks.

Op de kamer kijken we nog een aflevering van Elementary op Netflix en dan checken we uit. De receptionist blijkt Nederlands te spreken. Hij is afkomstig uit Enschede en heeft ook Marokkaanse roots. Wat een toeval. We vertellen dat we met de cruise ook Casablanca aan doen en een excursie zullen maken naar El Jadida. Daar was hij nooit geweest, want hij dacht dat dat een nieuwe buitenwijk van Casablanca was. Pas later las hij dat het juist een plek met veel historie is.

Om 10.15 uur zijn we in de terminal van de luchthaven, waar bij uitgang 7 het Costa verzamelpunt is. Net zoals vorig jaar is er nog geen Costa medewerker in de buurt. We wachten rustig af, buiten in de frisse lucht. Het is een grijze dag in Milaan en met een graad of 11 kan de winterjas nog even aan blijven. We kijken af en toe binnen of er al wat gebeurt. Er komen steeds meer cruise passagiers bij, herkenbaar aan de koffer labels.

Om 11.15 uur komt de dame van Costa, die we herkennen van vorig jaar. We staan ingepland voor de volgende bus, maar op het laatst blijken er nog twee stoelen over in de eerste bus en rijden we even na 11.30 uur al weg.

Op de route is er weinig te zien van het noodweer dat Italië in de afgelopen weken heeft getroffen. En gelukkig hoeven we bij Genua niet over de route met de ingestorte brug.

Eenmaal bij de kust wordt het buiten zonnig en een stukje warmer met 16 graden. Om 14.00 uur zijn we in de haven van Savona. Eenmaal uit de bus, kunnen we in de terminal ons boarding volgnummer omwisselen voor nummer 1, vanwege onze Perla Diamante status van de Costa Club. Vrijwel direct kunnen we daarna met onze inscheping formulieren aan boord.

We lopen eerst naar onze hut, nr 7445, zoals gebruikelijk op de achterkant van het schip. We hebben een mini suite op de hoek, met weids uitzicht vanaf ons balkon. Daarna gaan we naar dek 5, om aan de bar ons drankenpakket te upgraden naar Piu Gusto, waarmee we ook cocktails kunnen bestellen. We hopen daar barvrouw Susan te treffen en ja hoor, ze staat achter de bar. Ze had al een keer in computer gecheckt of we al aan boord waren. We praten even bij, drinken een colaatje en gaan naar dek 9 voor een late lunch. Als we daarna naar de poolbar lopen, komen we nog een bekende barman tegen van de Mediterranea vorig jaar: José. Helaas krijgt hij morgen een transfer naar de Costa Diadema. Op deze cruise wordt veel Filippijns personeel vervangen voor Braziliaans personeel. Nou ja, maken we dat ook eens mee.

Het is alweer bijna tijd voor de emergency drill, dus gaan we naar de hut voor de zwemvesten. Inmiddels zijn ook de koffers gearriveerd in de hut en kunnen we de kasten inruimen. Het schip vertrekt om 17.00 uur uit Savona, wat we vanaf ons balkon even meekrijgen. De kustlijn is feeëriek verlicht.

Dan proberen we het internet aan de gang te krijgen op onze laptop. Helaas lukt dat niet, wat we ook proberen. Op onze telefoons en tablets krijgen we wel verbinding met het wifi netwerk. Als dit zo blijft, zal het lastig worden om onze verslagen te plaatsen, maar we gaan ons best doen om er wat van te maken.
Om 19.00 uur is het diner tijd. We gaan naar dek 4 waar het een vrije zitting is voor de Perla Diamante gasten. Co kiest een tafel uit aan de balustrade, bij obers Archie en Jestan. Alles smaakt weer prima, vooral de biefstuk die Co uitkoos. Ook de cakes bij het toetje smaken voortreffelijk. Van de obers begrijpen we dat dit bij lange na geen volgeboekte cruise is. Dat wordt dus relaxed met ze babbelen elke avond, haha.

Straks gaan we nog een cocktail halen bij José, op zijn laatste avond aan boord en daarna zullen we Susan opzoeken in de wijnbar.
Hopelijk tot morgen in Barcelona!

Zaterdag 24 november 2018

We zijn vroeg wakker en kijken nog even een serie van Netflix in bed. We staan daarna op, douchen en doen de laatste klusjes zodat Ed, die op ons huis past, in een net huis binnen komt.

Een half uur eerder dan we gepland hadden, stappen we op de trein naar Schiphol. Het is nu tegen 10 uur. Een uurtje later zijn we op de luchthaven. Daar gaan we eerst naar het wisselkantoor van de ABN Amro om wat Braziliaanse real en Amerikaanse dollars te wisselen. Dan checken we in bij de KLM balie en gaan naar de security check. Dat verloopt allemaal voorspoedig. Bij de Mediterrane sandwichbar eten we een broodje en gebruiken we internet om de tijd te doden. Onze vlucht vertrekt pas om 14:40 uur.

Toch vliegt de tijd en we gaan ruim op tijd naar de gate. Het ziet er niet druk uit en het vliegtuig blijkt ook niet vol te zitten. De vlucht verloopt voorspoedig en na ongeveer 1 uur en 40 minuten landen we op Milaan Malpensa. Tijdens de vlucht hebben we af en toe prachtig uitzicht op een wolkendek, de besneeuwde Alpen, enzovoorts.

We lopen naar het Sheraton hotel om in te checken en daarna gaan we naar de kamer. We zetten onze spullen neer en gebruiken nog even het internet voordat we terug gaan naar de terminal om wat te gaan eten. We kiezen ervoor om weer eens lekker ordinair te gaan schransen bij Mac Donalds.

Terug op de kamer kijken we het NOS journaal van zes uur op de laptop en daarna nog twee series op Netflix. Het internet is hier goed want er zitten geen haperingen in de video. Dat hebben we wel anders meegemaakt.

Nu nog wat tijd om te lezen en dan slapen. Morgen met de bus naar Savona waar we aan boord gaan.

Op zaterdag 24 november vliegen we naar Italië (Milaan) voor onze cruise naar Buenos Aires. Aangekomen in Milaan, blijven we daar 1 nacht bij de luchthaven in een hotel slapen. De volgende dag brengt een bus ons naar Savona, waar we aan boord gaan van de Costa Fascinosa. Het schema van de cruise is als volgt:

In Buenos Aires blijven we nog twee nachten in een hotel om op zaterdag 15 december vliegen we dan weer terug naar Nederland om daar zondagochtend aan te komen. Voor de inbrekers onder jullie: ons huis is gewoon bewoond gedurende die periode. 😉