Donderdag 16 mei 2024

Gisteravond hebben we weer genoten van een lekker diner, met dit keer een tournedos als hoofdgerecht. Het is vanavond extra feestelijk in het restaurant, omdat een echtpaar hier vandaag 25 jaar getrouwd is en dat samen met vier vrienden viert in het Club restaurant.

Bij het verlaten van de haven van Arrecife merken we al vrij snel weer de pittige golfslag hier. In de Wijnbar horen van de Braziliaanse barvrouw Thais, dat ze het nog niet eerder op een oversteek van of naar Brazilië heeft meegemaakt dat er zo vaak ruwe zee is. In Brazilië zelf is er de afgelopen maanden al veel noodweer geweest. Zij denkt dat het daar misschien iets mee te maken heeft.

Als we later aan de Grand Bar zitten, komt er op een gegeven moment wel een hele harde dreun en de bartenders zetten voor de zekerheid de duurste flessen whisky maar even veilig weg. Evengoed hebben we weer een hele gezellige avond. We hopen op een rustig moment in de bar, zodat we een foto met alle bartenders van de Grand Bar kunnen maken. Op een gegeven moment vraagt het Co het aan barman Christian, die meteen actie onderneemt. Hij loopt een rondje binnendoor in de bar en de achtergelegen keuken en roept iedereen op om snel mee te komen voor een foto. De groep neemt een leuke pose in en Co kan een paar mooie foto’s maken, net als een paar andere gasten.

Vanochtend hebben we om 9:30 uur een afspraak voor een rondleiding door de keuken, met hostess Celine. Na de ochtendrituelen en het ontbijt, gaan we daarom naar dek 3 om haar op de afgesproken plek te ontmoeten. Er gaan nog twee andere Nederlanders met ons mee. Voordat we kunnen beginnen, krijgen we een pakketje met beschermend materiaal: een haarnetje, twee schoenhoesjes en een schort. De keuken moet natuurlijk wel hygiënisch schoon blijven.

Op dit schip zit de centrale keuken tussen de twee hoofdrestaurants in. We maken een ronde langs de bakkerij die 24 uur per dag door draait en de ruimtes waar de borden voor de voorgerechten en hoofdgerechten worden voorbereid. Er worden hier dagelijks zo’n 24.000 borden met gerechten opgemaakt. Wat een ongelooflijke organisatie moet dat zijn. Verder zien we veel mensen bezig met het bereiden van de gerechten zelf. De borden met koude gerechten gaan op een soort stellage de koeling in, totdat ze uitgeserveerd worden.

Aan het einde mogen we zelf nog even een groot dienblad vastpakken, wat de obers op één schouder nemen. Daar gaat bij hun dan natuurlijk nog een hele vrachtlading serviesgoed op. Gelukkig kunnen ze wel op een roltrap naar boven naar het restaurant en andersom naar de keuken beneden. Maar evengoed lijkt het ons een pittige klus.

Als de rondleiding erop zit, doen we even een koffie en een cola aan de bar en in de hut pakken we de krant erbij. En dan is het alweer bijna lunchtijd. Deze dag vliegt weer om, want de klok gaat om 12:00 uur een uurtje vooruit, zodat we morgen in Cadiz weer op de juiste tijd zitten.

Tegen de tijd dat we naar de Spa gaan voor onze gebruikelijke rondjes stoombad en whirlpool, klaart de lucht buiten helemaal op en kunnen we buiten uitwaaien onder een strakblauwe hemel. Daarna gaan we bij de Sunset Lounge langs om een nieuwe cocktail te proberen. Dit keer wordt het de Madonna, met brandy, limoen, perzik en gember.

Aan de bar schrijven we dit verhaal, zodat we dat nog voor het diner kunnen afronden. Vanavond is het voor de tweede keer gala avond, dus straks gaan we ons nog even netjes aankleden. Morgen hebben we in Cadiz een lange excursie naar Gibraltar. Als we daarna geen fut meer hebben, komt ons verslag daarvan mogelijk een dagje later.

Woensdag 15 mei 2024

Na een gezellige avond, maar een iets mindere nacht worden we wakker. Het schip had vannacht wat tijd goed te maken want we zijn later vertrokken omdat het bunkeren, het tanken van het schip, niet op tijd klaar was.

De weersvoorspellingen zijn niet echt hetzelfde. Weer Online is veel positiever dan de informatie in de app van Costa. Als we na het ontbijt op dek 11 even buiten gaan kijken, voelt het ook fris aan, maar het moet toch te doen zijn om in korte broek eropuit te trekken. Voor de zekerheid doen we een dun jack aan.

Net als in Santa Cruz, zijn we hier op Lanzarote eigenlijk nooit de aanlegplaats Arrecife in geweest. Voorgaande keren met een excursie de stad uit geweest, dus nu maar eens aan de wandel. Het schip ligt daarvoor gunstig, gunstiger nog dan we hadden verwacht.

Vanaf het schip lopen we richting de stad en worden op de route langs marktkraampjes geleid voordat we het havengebied verlaten. Ook zijn er veel winkels met het oog op de vele jachten die ook hier in de haven liggen.

Bij de rotonde net buiten het havengebied, met in het midden een metalen beeld van een visser die een flinke vis aan de hak heeft, gaan we eerst naar rechts. De wandeling die we op het oog hebben voor vandaag, zou uit die richting komen, maar we gaan niet helemaal die kant op. We bezoeken twee monumenten en gaan dan terug om naar het centrum van de stad te gaan.

Arrecife heeft vele witte gebouwen en er liggen vele kleine bootjes in het havenbekken waar we nu langs lopen, de Charco. In de winkelstraat is het aardig druk en als we weer terug komen bij de kust, gaan we naar een fort, het Castillo de San Gabriel, waarin een klein historisch museumpje is. We hebben eigenlijk meer interesse in het gebouw dan in wat er tentoongesteld wordt.

We gaan naar binnen nadat bij de ingang een medewerker uitlegt wat er binnen te zien is. Hij doet dat in het Engels voor ons, omdat binnen alles alleen in het Spaans te lezen is. Het kost normaal 3 euro per persoon, maar de kassa is stuk dus je mag een gift doen. Ja, ja, de kassa is stuk. Dat had Jeroen al in review gelezen op Google en is dus al heel lang zo. We lopen de ruimtes door en daarna kunnen we letterlijk het dak op. Vanaf daar heb je dan een mooi uitzicht.

Vervolgens wandelen we verder over de boulevard en zien aan het einde een schiereiland met daarop een modern wit complex. Ook dit blijkt een bezienswaardigheid te zijn. Het Islote de Fermina is ontworpen door kunstenaar César Manrique in de jaren ‘70. Het heeft een groot zoutwater zwembad waarvan we ons afvragen of dat nog werkelijk gebruikt wordt of alleen nog maar als show is. Onderhouden wordt het in ieder geval zeker. Op het terrein is verder nog een kleine expositie ruimte en een soort tuin met allemaal open ronde muurtjes met witte vloeren.

Hier treffen we ook een Cafetaria aan waar we eerst een colaatje bestellen. Het flesje bevat 237 ml Coca Cola. Vreemde maat. Dan besluiten we hier ook een broodje te nemen als lunch met nog een colaatje.

Dan gaan we rustig aan weer richting schip wandelen en komen daarbij nog langs de kerk San Ginès, die helaas niet open is voor bezoek. Via de andere kant van de Charco komen we weer terug in de haven met het gevoel meer gezien te hebben dan we verwacht hadden.

Dinsdag 14 mei 2024

Gisteravond hebben we dus vóór het diner een cocktail gedronken in de Sunset Lounge op dek 12. We willen er eigenlijk alleen een colaatje doen, maar hier betaal je met ons drankenpakket voor elk drankje 3 euro extra. Dan willen we er ook wel een cocktail voor hebben. Ze serveren hier een aantal cocktails die bij andere bars niet te verkrijgen zijn. Wij kiezen voor de MJ, met rum, limoensap en passievrucht. Barman Don Jay maakt er een mooi plaatje van en het smaakt nog goed ook. Er staat hier een DJ te draaien en samen met de relax-banken en -stoelen geeft dat hier de echte lounge sfeer.

Als we voor het diner naar dek 11 gaan, ziet Co dat het schip een bocht aan het maken is en een stuk langzamer vaart. Er staat een medewerker met een verrekijker, maar er blijkt gelukkig geen man overboord. Als we eenmaal aan tafel zitten, komt er een omroep. De Spaanse kustwacht heeft ons schip verzocht om assistentie te verlenen voor een schip in de buurt. Verschillende mensen lopen nu natuurlijk naar buiten om te gaan kijken, en Jeroen is ook wel nieuwsgierig. Het blijkt te gaan om een klein bootje vol met vluchtelingen, zo lijkt het. We varen op dit moment tussen Senegal en de Canarische Eilanden in. Op dit stuk proberen heel veel mensen de levensgevaarlijke oversteek naar de EU te maken.

We varen een tijdje naast het kleine bootje, maar verder vindt er geen actie plaats. Na enige tijd volgt weer een omroep. Het bootje is niet in moeilijkheden en heeft ook niet om hulp gevraagd. De kustwacht van Rabat en Las Palmas nemen het van ons over en ons schip kan weer verder varen. Zo zie je maar weer dat je zelfs op een cruiseschip niet helemaal aan de wereldproblemen kunt ontsnappen.

We vervolgen onze avond weer aan de Grand Bar met de gebruikelijke drankjes. Het is Italiaanse avond en dat begint eerst met wat knullige dansjes op de dansvloer (het had ook een klompendans kunnen zijn). Later om 23:00 uur barst het feest los met Italiaanse meezing klassiekers als Gloria van Umberto Tozzi. Het is weer gezellig en zo liggen we weer iets later in bed dan gepland.

De zee is wat onrustig vannacht, met name door de harde wind hier. Evengoed worden we redelijk uitgerust wakker en gaan naar het ontbijt. Als we terug zijn in de hut zien we op het balkon dat we Tenerife naderen, duidelijk herkenbaar aan de hoge vulkaan El Teide. Aan de andere kant van het schip zien we Gran Canaria liggen.

Na de krant en de koffie is het alweer bijna tijd om te lunchen. Deze begint namelijk een half uurtje eerder, vanwege de aankomst op Tenerife om 13:00 uur. We zitten te eten als het schip in de haven van Santa Cruz aanlegt en vooral de obers worden daar reuze enthousiast van. Ze zijn dolblij om weer eens land onder de voeten te kunnen hebben, hoewel niet iedereen tijd in zijn schema heeft/krijgt om het schip af te gaan.

We gaan vanmiddag een wandeling door de stad maken, want daar zijn we bij eerdere bezoeken aan Tenerife nooit aan toe gekomen. We hadden toen altijd een excursie geboekt staan. Het schip ligt op een steenworp afstand van het centrum. Vandaar dat deze haven ook zo populair is bij de crew.

Als eerste lopen we naar de Plaza de España, waar we – zoals iedereen – een foto willen maken bij de letters. Vervolgens gaan we door naar de belangrijkste kerk van de stad, de Iglesia de Nuestra Señora de Concepción. De kerk is helaas gesloten, zodat we hem van binnen niet kunnen bewonderen.

In de verte zien we het markante gebouw van het Audiotorio de Tenerife, ontworpen door de bekende architect Santiago Calatrava. We besluiten er heen te lopen, omdat we het eerder alleen vanuit een excursie-bus hebben kunnen zien. Het staat aan de kustlijn en doet een beetje denken aan het Sydney Opera House.

Dan lopen we terug naar het oude centrum van de stad en komen uit bij het Teatro Guimerá. Hier zien we een paar terrasjes en we vinden het wel tijd voor een verfrissend colaatje. Daarna gaan we weer terug richting de haven, waar ons schip ligt te wachten. In de terminal zien we nog een leuke pluchen stier, die verder met ons mee mag reizen.

We vertrekken hier om 20:00 uur. Dan verwachten we weer aan de bar te zitten. Het is vanavond Latin Night. We zullen zien wat dat weer aan gezelligheid oplevert.

Maandag 13 mei 2024

Na het diner van gisteravond gingen we weer bij de Wijnbar langs, voor een glas lekkere witte wijn. Ook krijgen we er wat borrelhapjes bij, waaronder blokjes kaas en worst en olijven. Na een leuk gesprek en als de glazen leeg zijn gaan we op pad naar de Grand Bar.

Daar aangekomen is het erg druk. Theater is uit en veel mensen hebben het diner erop zitten. We zullen niet meteen aan de bar kunnen plaatsnemen, denken wij. We lopen wel vast naar onze favoriete krukken en daar zitten twee mensen die we ondertussen al paar keer gesproken hebben.

We raken weer aan de praat en dan vertellen ze ons dat ze onze krukken voor ons hebben gereserveerd en dat ze zelf naar de Atrium bar gaan want daar is iets te doen. We mogen de krukken dus overnemen. Dat is boffen.

Een tijdje later wordt het weer rustig aan de bar. De tweede dinerzitting is begonnen en ook het theater geeft een tweede voorstelling. We zien de gasten van zojuist een andere kant op lopen van de Atrium bar af. Later horen we dat het daar zo druk was dat ze toch maar ergens anders gingen kijken.

Het is bijna 8:00 uur als we vanmorgen wakker worden en ons voorbereiden op het ontbijt. Vandaag geen klok meer verzetten. We verschillen nu nog 1 uur met Nederland, maar hebben de juiste tijd voor Tenerife.

We hebben gisteren ook een uitnodiging gekregen voor een bezoekje aan de Commando Brug.  Die begint om 10:45 uur, maar we zijn daar in juli vorig jaar al geweest en ook met de Toscana hebben we de brug bezocht. Het is een onderdeel van het Costa Club programma dat de mensen met de meeste punten naar de brug gaan en wat lager in punten naar theater of keukens. Het lijkt ons wel zo netjes om ons even af te melden en we lopen dus na het ontbijt even langs het punt waar de Nederlandse gastvrouw Celine spreekuur houdt en dat is ook deze ochtend. Onderweg boeken we snel even de lunch in de Teppanyaki.

We geven aan dat we de brug al een keer gezien hebben en dat het van het programma  uit wel jammer is dat je met veel punten dan altijd naar hetzelfde gaat. Daarop vraagt ze aan ons wat we dan zouden willen bezoeken. Het is een tijd geleden dat we de keukens bezocht hebben, dus dat lijkt ons wel leuk. Ze gaat even bellen en waarschijnlijk krijgen we binnenkort een uitnodiging voor een bezoek aan de keukens.

Vandaag een dagje vrij van rondjes lopen. Lekker de krant lezen op ons balkon en voor we het weten is het al weer tijd voor lunch. We gaan dus vandaag naar de Teppanyaki. Behalve wij zijn er nog twee Braziliaanse mannen aan onze tafel. De show kennen we wel zo’n beetje maar er wordt dit keer niet met gebakken ei gegooid om met je mond op te vangen. Smaken doet het weer uitstekend.

We hebben vandaag weer een lange middag, zo voelt het als je vier dagen een uur in de middag inlevert. Tijd om lekker weer even naar de Spa te gaan, daarna een cola te drinken bij de central-pool bar en dan door naar de hut om nog even lekker te relaxen.

Om 17:00 uur gaan we naar de Sunset Lounge op dek 12. Daar zijn we nog nooit geweest en willen daar toch eens kijken, mede omdat barman Don Jay daar werkt.

Bij de Sunset Lounge hebben ze speciale cocktails. Voor 3 euro bijbetaling met ons drankenpakket kun je die bestellen.

Zondag 12 mei 2024

We hebben gisteravond weer genoten van een heerlijk diner in het Club Restaurant. Daarna bezetten we direct onze vaste barkrukken in de Grand Bar. Er staat nog net niet onze naam op, maar sommige gasten weten al dat dit ons vaste plekje is.

Het is La Notte Bianca, de witte avond, en veel mensen zijn daarom in het wit gekleed. We raken gezellig aan de praat met een echtpaar uit Nederland. Blijkt dat zij in 2018 op dezelfde cruise zaten als wij: van Italië naar Brazilië en Argentinië op de Costa Fascinosa. Hoe klein kan de wereld zijn.

Om 23:00 uur begint het feest op dek 9, onder het opengeschoven dak. We besluiten er ook even te gaan kijken, maar dan van bovenaf op dek 11. De sfeer zit er al goed in. Er wordt lekker gedanst en met de zaklampjes op de smartphones gezwaaid. Co schiet er een filmpje van, wat hij later heeft geüpload naar YouTube. Ook is er een Costamedewerker bezig met een ijssculptuur.

Na al het feestgedruis slapen we lekker de witte nacht door en worden weer wakker op een zonnige zee. De temperatuur is nog steeds goed warm, maar de lucht is lang niet meer zo vochtig als bij Brazilië in de buurt. Dat is wel zo aangenaam. We varen nu voor de kust van Afrika, vlakbij de Kaapverdische Eilanden. Helaas net te ver ervandaan, zodat we er ook met de verrekijker geen blik op kunnen werpen. Vandaag legt hier de Costa Deliziosa aan, die nog met de wereldcruise bezig is. Die werd gaandeweg met ruim 3 weken verlengd, omdat cruiseschepen nog steeds niet door de Rode Zee mogen varen. Zij moesten dus om Afrika heen varen, wat uiteraard een stuk langer duurt, dan door het Suez kanaal varen.

Na het ontbijt gaan we weer onze wandeling maken op dek 11. Dit keer zien we veel vliegende vissen, die nu ook in groepjes omhoog komen uit het water. We besluiten daarom nog even te gaan kijken op dek 3, waar je veel dichter bij het water staat. Maar een knappe foto nemen van een vliegende vis met de telefoon blijkt toch iets te hoog gegrepen. Daarom plaatsen we maar een archief foto uit 2014 in dit verslag.

De dolfijnen die we dinsdag 7 mei hebben gezien, waren trouwens langsnuitdolfijnen. Ze zwemmen vaak een heel stuk met schepen mee in de boeggolf. Ze heten ook wel spinnerdolfijnen, welke naam ze te danken hebben aan de sprongen die ze uit het water maken, waarbij ze tot wel 7 keer om hun lengteas kunnen draaien. En dat is precies wat we die dag hebben kunnen zien vanaf ons balkon.

Om 12:00 uur gaat de klok weer een uurtje vooruit. We zitten nu op de tijd van de Canarische Eilanden, dus de komende dagen hoeven we de horloges niet meer bij te stellen. Na de lunch gaan we ons rondje doen in de Spa en sluiten dat af met een colaatje in de central-pool bar. Daar krijgen we van barman Regalado ook nog iets anders met cola te proeven. Het blijkt een cola met Kahlua te zijn, een koffie likeur. Lekker, maar voor dit tijdstip laten we het even hierbij.

Co gaat met zijn boek het balkon op, want het verhaal is reuze spannend. En Jeroen schrijft alvast dit verslag en gaat dan buiten even studeren op het bezoek aan Tenerife en Lanzarote. Nog anderhalve dag op zee en dan hebben we weer land onder de voeten.

Zaterdag 11 mei 2024

Even terug naar gisteravond. Het was Gala-avond, wat betekent dat je verwacht wordt in je netste kleding. Wij hebben onze pakken inclusief stropdas aan als we naar het diner gaan. We willen vroeg zijn zodat we in het restaurant nog even een foto kunnen maken voordat er veel andere mensen zijn.

Als we bij het restaurant komen is het echter nog dicht en dus lopen we nog even naar buiten. Daar is de zon bezig onder te gaan en het leek ons leuk om dan met dat op de achtergrond een selfie te maken. Maar voordat we daarvoor klaar staan, komt er een Braziliaanse man op ons af en gebaart hem de telefoon te geven zodat hij de foto van ons kan maken. Wij zelf vinden het een mooi plaatje.

Dan is het restaurant open en gaan we weer van een uitstekend diner genieten waarna we doorgaan naar de Wijnbar op dek 5 en weer een glas witte wijn nuttigen.

Volgende stop is de Grand Bar maar daar is het erg druk. We kunnen uiteindelijk wel een plekje bemachtigen aan de bar maar niet waar we graag zitten. Maar goed, kwestie van wachten en als straks de tweede dinerzitting begint wordt het vanzelf weer een tijdje rustig. En zo geschiedde en konden we onze favoriete plekken weer innemen.

Vanmorgen zijn we weer vrij op tijd wakker. Het weer ziet er goed uit en we gaan ontbijten. We raken aan de praat met een andere gast naast ons en als we voldaan zijn met natuurlijk weer wat teveel eten, gaan we naar de hut waar Co voor de wandeling even van shirt wisselt.

We wandelen een uurtje op dek 11, kijken naar vliegende vissen en dan gaan we naar de cabine waar we nog iets meer dan een uur hebben voor de lunch. We lezen de krant en gaan daarna voor de lunch weer naar dek 4.

Wederom gaat om 12 uur de klok een uur vooruit en hebben we dus weer een kortere middag. Blijft toch wel beter bevallen dan een kortere nacht.

Na de lunch gaan we naar het C-Dream boekingskantoor. Hier kun je cruises boeken, maar wij hebben een vraag. Waarom wij de kortingscodes die we met een cruise verdienen niet toegezonden krijgen. Het precieze antwoord kan de vriendelijke Braziliaanse dame ons niet geven, maar ze kan ons wel de nog openstaande geldige code geven. We raken wat verder aan de praat en het wordt bijna te gezellig om weg te gaan.

We gaan even langs de shops, maar wat kleding betreft is er weinig voor heren en zijn we dus snel klaar. Tijd om te gaan lezen op ons balkon. Door dat uurtje de klok vooruit, schiet dat toch ook al aardig op. Straks ook nog even langs het kantoor van de Costa Club want waarschijnlijk kunnen we daar wel het antwoord krijgen waarom we de codes niet toegezonden hebben gekregen. Een rustige dag maar toch weer omgevlogen. Beslist niet saai maar lekker relaxt.

Vrijdag 10 mei 2024

Gisteravond zijn we dus eerst naar de VIP cocktail geweest. We spraken even kort met de kaptein, Andrea Bardi. Hij was afgelopen zomer ook de kapitein op de Groenland cruise en herinnerde zich nog wel de dichte zeemist waar we een paar dagen doorheen moesten varen. Deze zomer gaat een collega van hem met dit schip naar Groenland toe, met hopelijk betere weersomstandigheden daar. Verder spreken we nog even kort met de hostessen Stephanie en Celine.

De bijeenkomst verloopt verder standaard: live muziekje, hapje, drankje, presentatie van de kapitein en de directie, even proosten en een dansje. Dit keer vragen de dansleraren ons ook ten dans, maar dat slaan we af met onze twee linkervoeten. Bij de uitgang mogen we nog even poseren voor een foto, waaraan de kapitein later digitaal zal worden toegevoegd, denken we.

Gisteren konden we trouwens ook onze paspoorten weer ophalen. Die waren in Santos bij het aan boord gaan ingenomen door het personeel van Costa. Het maakt het makkelijker voor de autoriteiten van Brazilië om iedereen te controleren en het schip bij aankomst in de havens sneller vrij te geven. De komende havens zijn allemaal in de EU, dus nu konden we de paspoorten alweer terug krijgen. Hoewel dit een gebruikelijke gang van zaken is, als je met een cruiseschip buiten de EU reist, voelt het voor sommige passagiers ongemakkelijk om hun paspoort af te moeten geven. Het lijkt ons in ieder geval veiliger dat het niet gestolen kan worden, als je het in Brazilië mee aan land zou willen nemen.

Na het diner van gisteravond zijn we op uitnodiging van barvrouw Thais een glaasje port gaan drinken in de wijnbar. Het is er lekker rustig, dus zo kunnen we mooi even bijpraten met haar. Zij woont gelukkig niet in de regio van Brazilië die getroffen is door het recente noodweer. Maar ze maakt zich wel zorgen over de vele mensen die daar alles kwijt zijn geraakt. Gelukkig blijkt het Braziliaanse volk wel heel behulpzaam voor elkaar.

Aan de Grand Bar is het ook weer gezellig met personeel en gasten. We krijgen van barman Regalado een variatie op de Disaronno, namelijk een Amaretto Sour, die lekker fris smaakt. Voordat de “black & white party” daar tegen middernacht losbarst, haken wij af en gaan we lekker slapen.

Vandaag wordt de klok opnieuw een uurtje vooruit gezet om 12:00 uur. Na de ochtendrituelen en het ontbijt gaan we weer onze wandeling op dek 11 maken. We smeren ons nu goed in met zonnebrand crème. Gistermiddag zijn we namelijk hier en daar toch wat verbrand, ondanks dat we in de schaduw op ons balkon zaten.

De temperatuur is nog flink hoog hier op de oceaan. En verder zijn de weersomstandigheden wat wisselvallig. We beginnen te lopen in de zon, maar halverwege onze wandeling zien we een donkere lucht opdoemen in de verte. We kunnen nog net ons uurtje afmaken, voordat de bui overkomt. Na een koffie en een cola bij Russell aan de back-pool bar, lezen we de krant totdat het alweer lunchtijd is.

Daarna gaan we weer een rondje stoombad en bubbelbad doen in de Spa. Bij het afkoelen buiten ziet Co ze weer eens vliegen, ja, vliegende vissen dan. Die zien we meestal wel tijdens een oversteek van de Atlantische Oceaan. Blijft een mooi gezicht hoe ver sommige over het water kunnen scheren, totdat ze weer onder de golven verdwijnen.

Bij de central-pool bar halen we weer wat te drinken. Hier is nu een basis salsa dansles gaande. Kan mooi van pas komen, als je vanavond op de Gala avond mooi voor de dag wilt komen op de dansvloer. Wij gaan wel weer gewoon aan de bar zitten in ons nette pak.

Donderdag 9 mei 2024

Het is gunstiger om van oost naar west te reizen, want dan heb je nachten waarin de klok een uur terug gaat en je dus een langere nacht hebt. Deze reis hebben we uitgekozen omdat we nu weliswaar van west naar oost reizen, maar het leuk vinden om in Nederland aan te komen en dan geen vlucht meer nodig te hebben.

We hebben ons er dus op voorbereid dat we met name tijdens de oversteek vier kortere nachten zullen hebben, om van 5 uur tijdsverschil met Nederland naar 1 uur verschil te gaan in Tenerife. Maar gisteren hoorden we al een gerucht dat het deze reis net iets anders gaat.

Als we klaar zijn met het diner en ons naar de bar willen begeven, horen we dat niet vannacht de klok wordt verzet, maar de volgende dag om 12:00 uur ‘s middags. Dus dan gaat de klok naar 13:00 uur. Gevolg is dat we dus geen kortere nacht hebben, maar een kortere middag. We gaan naar de bar en genieten van onze drankjes en bij aankomst in de hut treffen we het programma voor de volgende dag aan en daarin staat inderdaad dat de klok om 12:00 uur vooruit gaat.

Na een ruime 8 uur nachtrust worden we wakker. Het weer is wat twijfelachtig. Veel bewolking maar ook wat blauw. Eerst maar even ontbijten. Daarna door naar dek 11 voor een poging om aan onze beweging middels wandelen te komen. Het begint goed, maar dan valt er lichte regen die door de soms wel stevige wind best voelbaar is in het gezicht.

We zakken af naar dek 3 waar we ook naar buiten kunnen en alleen heen en weer kunnen lopen. Maar het is een flink stuk en vrij beschut dus daar zetten we het wandelen voort. We zien het lichter worden en hervatten de wandeling op dek 11 wat nu goed te doen is. Na een uur gaan we wat drinken en dan lekker op ons balkon lezen.

Dan om 12:00 uur, eh 13:00 uur dus lunch. Omdat er buiten ook een soort party bezig is in het teken van het overschrijden van de Evenaar, is het vrij lang erg stil in het restaurant. Ook lekker. Het toetje doet denken aan onze tompouce, maar dan zonder de roze glazuurlaag bovenop. Hier heet het French Napoleon. Zo lekker dat Nela (de serveerster) ziet dat we er wellicht nog één lusten. Ze zegt dat de portie wel klein is en vraagt dus of we er nog eentje willen. Jeroen probeert de verleiding te weerstaan, maar Co gaat direct voor de bijl en sleept Jeroen er in mee. Lekker, geen spijt van.

Omdat we vandaag ook nog een VIP-party voor het diner hebben, vinden we het wat druk om naar de Spa te gaan en zo op de tijd te moeten letten. Na de lunch is het toch ook al bijna half 3. Dus verblijven we op ons balkon in alle rust met krant of boek en hebben een hele relaxte middag die we nog even onderbreken voor een grote cola.

Bij aankomst in de hut treffen we de “oorkondes” aan, dat we dus de evenaar overgestoken hebben, maar als Jeroen een plaatsbepaling doet van het schip, blijkt dat eigenlijk nog niet het geval. Je kunt het ook checken in de badkamer, door een laagje water in de wastafel te laten lopen en dan de stop eruit te trekken. Als het water tegen de klok in weg kolkt, ben je nog op het zuidelijk halfrond. Als het met de klok mee weg spoelt, ben je op het noordelijk halfrond.

Nu verslag maken en dan gaan we straks toch even kijken bij de VIP party, ook al stelt dat eigenlijk nooit heel veel voor. Gewoon even ons gezicht laten zien.

Woensdag 8 mei 2024

Gisteravond zien we in onze Costa app dat we inderdaad al om 7:15 uur moeten verzamelen voor de excursie van vandaag. We maken het daarom niet te laat aan de bar, maar genieten evengoed van een paar drankjes. De starter van de avond was de Planter’s Punch cocktail.

De wekker staat op 6 uur, maar om half 6 worden we al wakker omdat het schip de haven van Recife binnen manoeuvreert. Voor het ontbijt hebben we op dit tijdstip alleen de keuze voor het buffet op dek 9. Het blijkt er gelukkig niet heel druk te zijn en de keuze is reuze. Omdat het buiten nog regenachtig is, maar wel behoorlijk warm (nu al 29 graden), bereiden we ons op alles voor. Zonnebrand opsmeren, insectenspray opspuiten, petjes mee en paraplu’s mee. Ons kan weinig meer gebeuren.

Bij de verzamelplek wordt aangegeven dat we meteen van boord kunnen. Daar blijken we eerst met een shuttlebus van de haven autoriteiten naar de terminal gebracht te worden. Buiten bij de terminal staat dan onze excursie bus te wachten.

We starten met een korte rondrit door het centrum van Recife. Op een paar uitzonderingen na, biedt de stad eerlijk gezegd niet echt een geweldige aanblik. De gids geeft veel aandacht aan de vele bruggen over de twee rivieren die door de stad stromen. De meest bijzondere brug is meteen de oudste van heel Brazilië en gebouwd in de tijd van de Nederlandse overheersing hier. Hebben we toch nog iets goeds achtergelaten. In de verte zijn veel wolkenkrabbers te zien. Daarachter liggen de fraaie stranden van Recife.

We komen aan bij de plek waar ons boottochtje begint. We gaan met een soort catamaran een stuk over de twee rivieren varen, de Capibaribe rivier en de Beberibe rivier. Allebei monden ze in Recife uit in de Atlantische Oceaan. Co vindt een mooi plekje vooraan op de boot. Hoewel, een bordje geeft aan dat we in de splash zone zitten. We zullen zien hoe nat we worden.

We gaan van start en het opspatten van water valt gelukkig erg mee. De zon is intussen flink gaan schijnen, dus het verkoelende windje tijdens het varen is erg welkom. Onderweg krijgen we van lokale gids Heider uitleg over de gebouwen die we kunnen zien. We komen onder meer langs de school waar hij werkt. Hij is namelijk ook gebaren-vertaler op een school voor doven en slechthorenden. Verder zien we het oude theater en het gemeentehuis, waar op de zijkant een mooi kunstwerk is gemaakt.

Aan de randen van de rivier is wat mangrovebos. Helaas is er ook heel wat (plastic) afval te zien in het water. Dit komt vooral door de vele regenval van afgelopen dagen, waardoor er meer afval in de rivieren is gespoeld. We kunnen aan boord wat te drinken kopen, waar we dankbaar gebruik van maken. Uiteraard levert Jeroen de lege blikjes cola keurig in bij de vuilnisbak aan boord.

Elke keer als we onder een brug door varen, toetert de kapitein van onze boot even. Lokaal gebruik is om dan je hand op te steken en een wens te doen. Eens kijken wat er allemaal van uit gaat komen. Halverwege passeren we de kleine industriële haven, waar ons cruiseschip ligt afgemeerd.

Als we beide rivieren een stuk bevaren hebben, keren we terug naar het startpunt en gaan we de bus weer in. We rijden nu naar de voormalige gevangenis. De cellen doen tegenwoordig dienst als kleine winkeltjes waar handwerkproducten en souvenirs worden verkocht. We zijn hier in 2018 ook al een keer geweest. Jeroen vindt er nog een paar leuke kleine aandenkens om mee te nemen.

Dan zit de tour er alweer op en rijden we terug naar de haven. We moeten van de gids zeker nog eens terugkomen in Recife tijdens het carnaval. Ze hebben hier de grootste optocht van de hele wereld, dus dat moet een hele happening zijn. De gids spreekt zelfs een paar woorden Nederlands en is naar eigen zeggen de grootste fan van Paul de Leeuw.

En dan zetten we onze laatste voetstappen op Braziliaanse bodem, als we weer aan boord gaan van de Costa Favolosa. Om 13 uur vertrekt het schip en varen we in 6x 24 uur de Atlantische Oceaan over naar Tenerife.

Als we ons opgefrist hebben, gaan we naar beneden voor de lunch. Die blijkt vandaag een half uurtje later te starten, dus doen we eerst nog maar een colaatje aan de bar. Daar worden we aangesproken door een Braziliaanse passagier die aangeeft dat dit duidelijk “onze” barkrukken zijn. Hij ziet ons er elke avond zitten. Grappig dat je dan zo herkend wordt hier aan boord.

We genieten van de lunch bij serveerster Nela en daarna doen we een verfrissend rondje stoombad in de Spa. Het thalasso bad is dit keer iets rustiger met golfslag, dus daar kunnen we ook weer van genieten. Op de terugweg naar onze hut maken we een pitstop bij de poolbar voor een tankbeurt met cola en dan genieten we nog van ons balkon tot de zon onder gaat. Het is weer heerlijk hier aan boord!

Dinsdag 7 mei 2024

We hebben goed geslapen, maar worden wiegend wakker. De zee is vrij ruig dus goed oppassen met lopen. We zijn wat later dan normaal bij het ontbijt maar het is er nog erg rustig.

Omdat de zee vrij onstuimig is, lijkt het ons geen goed idee rondjes op het dek te gaan lopen. We besluiten om naar de hut terug te gaan en op het balkon te gaan lezen. De kranten worden gedownload op de tablets en terwijl Co een handdoek op een ligbed legt, ziet hij dolfijnen. Hij klopt snel op het raam en Jeroen komt kijken wat er aan de hand is. Helaas hebben we beiden niet de telefoon bij ons en als we die gepakt hebben, lukt het niet meer raak te schieten. Dan reageert een telefoon toch net iets te traag. Maar het was een mooi gezicht en enkelen sprongen echt het water uit om na buitelingen weer in het water te belanden. Dan wordt de afstand te groot en verdwijnen ze uit beeld.

Na enige tijd hebben we wel dorst gekregen en gaan we bij de Poolbar op het achterdek wat te drinken halen. We hebben een leuk gesprek met barman Maynor uit Honduras die vertelt dat het een paar weken geleden nog veel heftiger was wat ruwe zee betreft. Toen kwam het zwembadwater er flink uit klotsen en de extra biertaps die op wielen staan, waren moeilijk op hun plek te houden. Tja, wie maakt die dingen dan ook zonder remmen.

Ook bij de lunch is het in het begin erg rustig. Tijdens het eten voelt Jeroen zich toch lichtelijk misselijk worden. Het restant van zijn beefburger eet Co op terwijl Jeroen even op zoek gaat naar buitenlucht. Co wacht nog even het toetje af en als Jeroen dan nog niet terug is, gaat Co in de hut kijken of Jeroen daar al terug is. Co was echter net iets eerder in de hut.

Jeroen wil nog even verder bijkomen en dan gaan we naar de Thermal Area. Ook daar is het rustig en na de eerste warme ruimte willen we kijken of de whirlpool wel te doen is met deze deining. Dan heb je namelijk niet alleen bubbels, maar ook golfslag. En die blijkt toch even te heftig te zijn om te kunnen zeggen dat we genieten van de whirlpool. Dan nog even de stoomcabine in, gevolgd door afkoelen buiten voorop het schip.

We gaan terug naar de hut om van zwembroek en badjas weer om te schakelen naar gewone kleding. Tijd om op het achterdek weer even wat te drinken en daarna gaan we weer lezen op ons eigen balkon. Het is bewolkt, maar zeker niet koud. Eigenlijk wel lekker want met zon zou het wel eens te warm geweest kunnen zijn.

Straks diner en bar. We moeten morgen vroeg op want het schip ligt alleen in de ochtend in de haven van Recife en we hebben een excursie. We komen om 7 uur aan in de haven en wellicht moeten we dan al klaar zitten, dus rekenen we erop dat het een vroegertje wordt. Scheelt wel dat we nog best de neiging hebben om vroeg wakker te worden vanwege het tijdverschil. Maar toch maar niet te laat maken vanavond.