Maandag 6 mei 2024

We hebben gisteravond weer genoten van het diner in het Club restaurant. Als we bij het restaurant aankomen, komen we de Braziliaanse gastheer Oton Bastos tegen die we nog kennen van een cruise in 2016. Hij heeft ons blijkbaar ook herkend want hij komt direct op ons aflopen om ons te begroeten.

Na het diner gaan we naar de Grand Bar waar het tegen onze verwachting in heel rustig is aan de bar en we meteen onze favoriete krukken in kunnen nemen. Dit keer zijn we gestart met een mojito. Smaakte prima! Ook zien we opeens aan de overkant van de bar een bekend gezicht. Het is Oton Bastos, de Braziliaanse host die we nog kennen van onze cruise op de Diadema in 2016. We praten even kort bij, want hij heeft het druk.

Vanmorgen worden we wakker op een zonnige zee. Na het ontbijt slaan we onze wandeling even over. Dat komt vanmiddag wel bij de excursie door de stad. We gaan even de krant lezen op ons balkon en halen dan nog een colaatje bij Marvin in de poolbar.

Om 12 uur gaan we meteen naar de lunch, zodat we op tijd klaar zijn voor de start van de excursie om 14 uur. Terwijl we aan het eten zijn, meert het schip aan in de haven van Salvador. We laten horloges, sierraden en bankpassen achter in de hut (vanwege de zakkenrollers hier) en gaan vervolgens naar de verzamelplek voor de excursie.

Engelse hostess Stephanie gaat ook mee vanmiddag. We geven nog even bij haar aan dat we geen brieven meer hebben gehad over Jeroen en de emergency drill, dus dat zit wel goed. We kunnen vanavond gewoon een drankje doen.

We gaan van start met een busrit langs de kust naar het fort met daarop een vuurtoren. Daar maken we een fotostop van een kwartier. Dat stond eigenlijk niet in het programma, maar is waarschijnlijk een gebruikelijke halte. De stop loopt helaas wat uit omdat er twee mensen laat terug zijn en één persoon tijdens het tellen op het toilet van de bus zat.

Dan rijden we verder door de buitenwijken van Salvador, met een mix van statige oude panden, art deco huizen en moderne hoogbouw. Uiteindelijk komen we aan in het oude centrum van de stad, wat een stuk hoger is gelegen op een steile heuvel. Hier gaan we te voet verder.

Onze gids Pedro vertelt onderweg over de geschiedenis van deze stad, die tot 1763 de hoofdstad van Brazilië was. Het oude centrum ziet er uit als een historisch centrum van een Portugese stad. De grote stenen voor al deze prachtige gebouwen werden vanuit Europa als ballast meegenomen op de handelsschepen,

We stoppen even bij de Elevador Lacerda. Dit is de oudste lift ter wereld (1873), die je van het plein aan de kust naar de bovenstad op de heuvel brengt. We lopen door naar de kathedraal van Salvador, die we van binnen gaan bezoeken. Ook de sacristie mogen we bekijken, die heel rijk gedecoreerd is met een prachtig beschilderd houten plafond en een bijzondere kastenwand met lades, waarin de priestergewaden bewaard werden.

We vervolgen onze route door de Pelourinho, zoals het oude centrum hier genoemd wordt en wat sinds 1985 Unesco Werelderfgoed is. De naam betekent letterlijk schandpaal en duidt op de plek op het centrale plein waar vroeger slaven verhandeld werden en criminelen bestraft.

Er zijn verschillende drumbandjes bezig met optredens op straat. En ook zie je groepjes bezig met Capoeira, de mengvorm van dans- en vechtsport. Salvador is de regio in Brazilië waar de meeste mensen wonen met Afrikaanse roots. Dat vind je overal in terug hier.

Dan bezoeken we de volgende kerk, de Sao Francisco, met het naastgelegen klooster. Het klooster wordt nog steeds bewoond door 36 monniken. De rondgang van de binnentuin is prachtig versierd met maar liefst 37 tegeltableaus, waarop verschillende scenes uit het boek van de Romeinse dichter Horatius zijn afgebeeld. Ook deze tegeltableaus werden allemaal vanuit Portugal naar Brazilië vervoerd.

De binnenkant van de kerk is heel bijzonder. Praktisch alles in de kerk is volledig bedekt met houtsnijwerk, wat weer gedecoreerd is met schilderingen en vooral veel bladgoud. Het is één van de best bewaarde Portugese kerken in Barok stijl, een zogenaamde igreja dourada (gouden kerk).

We vervolgen onze weg door de oude straatjes en komen uit bij een groot plein. Hier kunnen we nog even een verfrissend citroen/kokos drankje proeven en kopen. Het is intussen al laat in de middag en de zon gaat hier al bijna onder. Als iedereen zijn foto’s heeft kunnen nemen, zakken we de heuvel voorzichtig af over de kinderkopjes en komen dan uit bij een straat waar de bus ons weer oppikt.

Voordat we naar het schip gaan, stoppen we nog bij de Mercado Modelo, een oude markthal waar tegenwoordig allemaal winkeltjes met handwerk en souvenirs te vinden zijn. Ook dit is een beetje een standaard stop op elke excursie. We kennen deze markt al van ons vorige bezoek aan Salvador dus we zijn er snel mee klaar.

Terug aan boord kleden we ons snel om, want het is alweer etenstijd. Als we daarna aan de bar zitten, vertrekt het schip weer uit de haven. Vandaag laten we ons door barman Ajit verrassen met een drankje. We mogen raden wat erin zit. Jeroen zit goed met de Creme de Menthe.

Tot besluit van de avond nemen we nog een wijntje bij Thais en Shela in de wijnbar. We treffen daar ook een echtpaar uit Munchen, die we nog kennen van de Groenland cruise. Het was weer een mooie dag zo!

Zondag 5 mei 2024

Eerst nog even terug naar gisteravond. Na het diner gaan we direct naar de Grand Bar en daar is het relatief rustig en zijn onze favoriete krukken direct beschikbaar. De afgelopen cruises waren we voornamelijk aan de Baileys Banana Colada, maar deze reis willen we het wat anders gaan doen. We kiezen vanavond voor de Sidecar cocktail. Die bevalt goed dus nemen we er nog eentje.

We zijn gesommeerd om vanavond bij de wijnbar een glas wijn te komen drinken. Daar staat Thais, die we kennen van de cruise van vorig jaar juli. We hebben het onder het genot van een heerlijke witte wijn erg gezellig. Het is er niet druk want er is alleen wijn en bubbels te krijgen. Dat geeft de ruimte om ook uitgebreider bij te praten.

We nemen nog een klein flesje water mee en gaan naar de hut. Rond middernacht gaan de luiken dicht en rond half 8 gaan ze weer open. Mooi op tijd voor ontbijt in het restaurant op dek vier. Hier is het rustig en de obers weten van gisteren nog precies wat we willen en dus zijn ook de bakjes Nutella snel tevoorschijn gekomen.

Tijd om de gewoonte weer op te pakken om een uurtje te gaan lopen op het dek. Het is zonnig en warm en de wind varieert met waar je je op het schip bevindt van vrijwel weg tot stevig genoeg om een petje van je hoofd te blazen.

Na dit uur, gaan we naar de Grand Bar waar de Nederlandse hostess Celine spreekuur heeft. Bij de security drill is blijkbaar iets mis gegaan met het scannen van Jeroens kaart en staat hij nu te boek als weigeraar. Ondanks dat we dit gisteren al met de receptie besproken hadden en die ons verzekerde dat het nu allemaal goed stond in de computer, hebben toch weer een brief ontvangen waarin gedreigd wordt zijn pas te blokkeren voor de dranken. Terwijl we wachten komt er plek vrij bij de Engelstalige hostess en die noteert onze klacht. Daarna gaan we wat drinken en vervolgens op ons balkon wat lezen.

Bij de lunch nemen we het “altijd verkrijgbare Classic gerecht” kipfilet (bij het diner in het Club restaurant is dat Grilled beef Tenderloin, het betere vlees). Dat was normaal de beef paillard, wat wij niet geweldig vonden, maar de kip is wel zeer lekker. Helaas blijkt dit alleen te zijn voor de periode dat het schip bij Brazilië vaart.

Dan is het tijd voor onze Spa behandeling: een algen pakking en daarna een hele lichaamsmassage. De dames hebben flinke kracht in hun handen en na ruim 2 uur zit het erop. Lekker. Nog even bubbelen, maar dan in een whirlpool en dan naar de kamer om het verslag weer te maken.

Misschien nog leuk om te weten: om in Santos bij de cruise terminal te komen, moet je over een onbewaakte spoorwegovergang. Hier rijden vrachttreinen en dat gaat met zeer lang getoeter gepaard omdat mensen toch nog proberen er voor langs te komen. Op een gegeven moment moet er een lange trein vertrekken en wordt met een korte trein het spoor even geblokkeerd. De trein die vervolgens langzaam vertrekt is werkelijk vreselijk lang dus ook een bus die het terrein op wil, heeft de pech dat het minuten lang gaat duren voordat het spoor weer vrij komt. Maar aan alles komt een einde, dus ook aan deze trein.

Zaterdag 4 mei 2024

Het diner in het Club restaurant is ons gisteren goed bevallen. Zoals ons bekend was, mogen we er alleen dineren. Voor ontbijt en lunch kunnen we terecht in het restaurant op dek 4 in de Club Bistro voor gold en platinum leden van de Costa Club.

Na het diner gaan we een paar drankjes drinken aan de Grand Bar. Eén van de barmannen lijkt ons bekend voor te komen en dat is ook zo, want het is Eidam, die we van twee eerdere cruises kennen. We praten weer even bij met elkaar en maken het verder niet te laat aan de bar.

Vanmorgen vroeg is er namelijk weer mooi uitzicht vanaf ons balkon, als het schip de baai van Rio de Janeiro binnenloopt, met de opkomende zon erbij. We krijgen alvast een glimp te zien van de highlights hier: de Corcovado berg, de Suikerbrood berg en de stranden van Ipanema en Copacabana.

Als het schip aan de kade ligt, gaan we douchen en ontbijten. In het restaurant op dek 4 komen we ook weer een bekende serveerster tegen, Neela. Zij werkte ook op de Favolosa tijdens de Groenland cruise van afgelopen zomer.

Dan gaan we naar het theater om te verzamelen voor onze excursie van vanmorgen. Het is er niet druk met passagiers. We hebben deze reis geen excursie tickets in de hut gekregen, maar onze Costa kaart wordt gescand op het verzamelpunt. Als de bus klaar staat, krijgen we een seintje en kunnen we van boord.

Onze gids Casio (van de horloges, zegt hij, maar wij denken aan de rekenmachines) vertelt het één en ander over het leven in Rio de Janeiro, onderweg naar onze bestemming, de Corcavado berg. Daar aangekomen gaan we met het tandradbaantje deze berg op, tot bijna 700 meter hoogte. Onderweg zijn er een paar punten waar de treintjes elkaar kunnen passeren op het enkelspoor.

Na 20 minuten zijn we boven en kunnen we met een lift verder stijgen naar de top van 710 meter. Hier staat het bekende Christo Redentor beeld (Christus de Verlosser), met de armen gespreid. Dit wonder van de moderne wereld stamt uit 1931 en is met zijn 38 meter hoogte van heinde en verre zichtbaar.

We mogen hier een uur genieten van het magnifieke uitzicht rondom over Rio de Janeiro en uiteraard maken we ook de nodige foto’s van het beeld. Het is gelukkig mooi weer en behoorlijk helder, zodat we ver kunnen kijken. Tijd voor een verfrissend drankje, want de temperatuur is weer rond de 30 graden vandaag. Bij de bar zitten een paar neusberen, die hier in het bos leven. De Corcovado berg maakt onderdeel uit van het nationaal park Tijuca.

Voor de terugrit in de trein moeten we nu wat langer wachten vanwege drukte. We hebben wel geluk dat we twee plaatsen helemaal voorin hebben, met een onbelemmerd uitzicht naar voren. De rit gaat bergafwaarts, dwars door het woud, met hier en daar mooie vergezichten. Ook komen we wandelaars langs het spoor tegen, die sportief de berg beklimmen vandaag.

Beneden staat de bus voor ons klaar. We maken nog een rit langs het strand van Ipanema. De hele wijk Copacabana is vandaag afgesloten voor verkeer, vanwege het concert van Madonna, wat daar vanavond op het strand gaat plaatsvinden. Er worden meer dan een miljoen bezoekers verwacht. We zullen zien of we bij vertrek van het schip nog iets van het podium of een voorprogramma meekrijgen.

In de haven moeten we weer even flink de controles door. Dit keer mogen de sokken aan blijven, maar moet de rugzak van Jeroen gecontroleerd worden door een drugshond. Als we alle controles gehad hebben, kunnen we door naar het restaurant voor de lunch.

In de middag genieten we lekker op ons balkon, waar inmiddels ook twee ligbedden zijn neergezet voor ons. Dat is fijn! Dan halen we nog een paar colaatjes bij Marvin in de poolbar en gaan we rustig voorbereiden op vertrek en het diner. Het was weer een heerlijke dag, zo!

Vrijdag 3 mei 2024

Even terugspoelen naar gisteravond:

We zijn naar een andere steak house gegaan in het grote overdekte winkelcentrum, genaamd Madero. Ook hier moet je internet gebruiken om de menukaart te kunnen lezen, in ieder geval voor de Engelstalige versie. Maar hier lukt het ons om op de wifi van het restaurant in te loggen. Toch niet echt handig.

We bestellen carpaccio vooraf en een Argentijnse steak als hoofdgerecht. Het smaakt dit keer uitstekend, maar ze zijn wel weer erg snel in het serveren van het hoofdgerecht. De laatste hap van het voorgerecht zat nog in onze mond.

Voor het hoofdgerecht denken we beiden aan de brownie met vanille ijs, maar we zien ook dat er een XL-versie die iets goedkoper is dan twee keer de gewone versie. En dan is die portie genoeg voor 4 personen. Toch maar besteld en geen spijt van. Lekker en helemaal op.

Het is lastig dat blijkbaar bijna niemand hier Engels spreekt. We gebruiken af en toe een vertaal app op de telefoon, maar zelfs dan is het soms lastig omdat de grammaticale volgorde waarschijnlijk erg verschilt en soms essentiële woorden verkeerd vertaald worden.

Het betalen levert ook wat problemen op. De eerste twee pogingen mislukken en dan ontstaat er een situatie waarin de vraag beantwoord moet worden: wat nu? We dringen aan toch nog een poging te wagen en gelukkig lukt die wel.

Al met al heerlijk gegeten en we waren slechts ongeveer 60 euro kwijt. Dus met een goed gevoel gaan we nog even 4 blikjes Cola Zero inslaan voor de hotelkamer en dan gaan we ook naar onze kamer toe.

Na een goede nacht van 8 uur slapen, worden we om half zeven wakker. Jeroen kijkt op het internet waar de Costa Favolosa zich op dit moment bevindt en dat blijkt al dicht in de buurt te zijn. Impulsief besluiten we snel wat kleding aan te trekken en naar het strand te lopen, ongeveer 2 blokken met huizen verderop.

Mooi op tijd komen we daar aan om het schip aan te zien komen. Het is mooi in zicht vanaf het strand en draait net bij om naar de wat meer inlandse haven te varen. Ideaal om mooie foto’s te maken met een mooie achtergrond. Ook het licht van de opkomende zon doet goed werk.

Daarna terug naar het hotel om te douchen en ons op te knappen voor het ontbijt. Na het ontbijt gaan we inpakken en als dat klaar is gaan we naar beneden om uit te checken en vragen we om een taxi voor ons te regelen. Die brengt ons naar de terminal en daar zijn we al rond 10 uur. Het schip loopt nu leeg met mensen die het erop hebben zitten. Maar ook nieuwe gasten zijn al volop aanwezig. We stappen uit en lopen naar medewerkers van de terminal die ons direct doorverwijzen naar een hal waar we ons moeten melden en waar gecontroleerd wordt of de koffers gelabeld zijn. We krijgen volgnummer 1 om dus met de eerste groep straks naar de incheckbalie te gaan. We mogen wat doorlopen om onze koffers af te geven en daarna gaan we naar een hal waar nu nog koffers staan van mensen die naar huis gaan.

Na enige tijd wordt de hal omgebouwd voor nieuwe passagiers, maar het is nog wachten tot ruim na 12 uur voordat we eindelijk naar de balies mogen. Dat gaat redelijk soepel en dan naar de veiligheidscontrole die we nog nooit zo streng hebben meegemaakt. Schoenen en zelfs sokken moeten uit en Co raakt geïrriteerd als er moeilijk gedaan wordt over zijn meegebrachte verdeeldoos om apparaten op aan te kunnen sluiten. Maar na enige discussie waarbij beide partijen elkaar niet of amper verstaan, gaan ze akkoord met het meenemen van het verdeelblok. Jeroen moet ook zijn rugzak open maken voor wat checks en zelfs een papiertje in de broekzak levert fouilleren op.

En dan wacht ons aan boord nog een controle. Weer de tas door scanner. Maar nu geen probleem. Het is ook nooit een probleem geweest bij Costa dat we zo’n verdeelblok mee hebben.

Door naar het restaurant op dek 9 om wat te eten nu het nog rustig is omdat we tot de eersten aan boord behoren. Daarna gaan we naar de Poolbar achterop en ontmoeten twee bartenders die we van de cruise in juli 2023 kennen. Even lekker bijpraten en daarna maken we een ronde over het dek in afwachting van de mededeling dat de hut klaar is.

Ondertussen kijken we ook de verplichte video over de veiligheid aan boord en als de hut beschikbaar is, gaan we de zwemvesten halen om daarmee ons te melden op de plek waar we naartoe moeten in geval van een mogelijke evacuatie. Daar scannen ze onze kaart zodat is vastgelegd dat we hebben voldaan aan de oefening.

Ondertussen is de eerste koffer in de hut en pakken we die uit. Zoals elke cruise hebben we weer een fles bubbels staan en die maken we open om de eerste twee glazen alcohol voor deze reis tot ons te laten komen. Tussentijds gaat Co even de creditcard registreren en na enige tijd gaan we badjassen halen bij de spa en bezoeken we de centrale Poolbar waar Marvin, ook een bekende bartender, net zijn dienst begonnen is.

We lopen ook langs de balie van MyTours, omdat onze excursie van morgen helaas niet doorgaat, vanwege te weinig deelnemers. De stadwandeling in Rio de Janeiro is ook niet in andere talen beschikbaar. Een zelf geïmproviseerde stadswandeling op eigen gelegenheid zien we even niet zitten. We besluiten om te boeken naar een excursie die die Corcavado op gaat, waar het grote beeld van Jezus op staat. Daar zijn we in 2018 al geweest, maar we willen het best nog een keer zien.

Dan naderen we het moment van vertrek en vindt ook de oefening plaats voor de gasten die niet de moderne versie van de video hebben gedaan. We gaan van ons balkon van het vertrek genieten terwijl de zon achter de wolken verdwenen is, waardoor het buiten eigenlijk wel lekkerder aanvoelt wat temperatuur betreft. Straks eten in het Club restaurant. Het is gelukt om dit voor deze reis te boeken, terwijl dat in eerste instantie voor suite gasten is. Hierover kregen we op het laatste moment nog een mail van Costa, in het Frans.

Morgen verder.

We zijn redelijk vroeg wakker. Het wordt vandaag een warme dag van ongeveer 35 graden. Maar eerst even de ochtendrituelen en dan naar het ontbijt. Daar is het rustig en we kunnen zelf een tafeltje uitzoeken. Keuze genoeg hoewel iets minder dan in Sao Paulo, maar genoeg om te veel te eten.

Kort even terug naar de kamer en dan gaan we richting strand voor een wandeling langs de boulevard met als tussenstop het gemeentelijke aquarium. Niet groot, maar toegang kost omgerekend ook nog geen 2 euro per persoon. Voor die prijs is het best leuk om weer even in de verkoeling te zijn en naar vissen te kijken.

Ook zit er een groep pinguïns en eerst lijken die wel een kleine ruimte te hebben tot we ontdekken dat ze onder ons door naar de andere kant kunnen zwemmen waar nog een iets grotere ruimte is.

Na dit bezoek lopen we verder langs de boulevard. We maken een tussenstop bij een pier waar gevist wordt en waar we water kopen om even wat vocht aan te vullen. Dan lopen we nog een stuk verder en zien een flinke tanker binnen komen in de haven.

Na enige tijd vinden we het mooi genoeg om weer om te keren en dezelfde route terug te lopen. De stappenteller staat bij aankomst in het hotel op bijna 8000 stappen.

Even bijkomen en dan voor lunch naar het foodcourt in het winkelcentrum, waar we ieder een footlong bestellen bij de Subway. Gelukkig spreekt de dame die ons helpt voldoende Engels om onze wensen kenbaar te maken en als we de broden krijgen, is er ook een tafel vrij om in alle vakantie-rust van de lunch te genieten.

Daarna gaan we nog een ijsje halen. Hier krijg je een klein lepeltje met een beetje ijs van de smaak die je overweegt zodat je kunt proeven of je die lekker vindt. Leuke service. We bestellen ieder een ijsje van 2 bollen en eten die staande op totdat de dame van de Gelateria ons wijst op de krukjes waar we even op kunnen zitten.

Vanmiddag gaan we even lekker van het zwembad in het hotel genieten. We zijn de enigen en dus dobberen we bijna een uur heerlijk rond in het water. De tijd vliegt toch weer om en voordat we voor diner gaan kijken, lezen we nog wat op de kamer.

Santos is met name een stad om heen te gaan als je van strand houdt. Het heeft verder niet veel toeristische attracties, voor zover wij hebben kunnen zien. Wel zagen we nog een oud fort aan de andere kant van het water in de plaats Guaraujá, wat ook te bezoeken blijkt. Maar we konden op dat moment niet ontdekken hoe je daar makkelijk kon komen met een bootje en vooral ook hoe weer terug. Zwemmen was geen optie vanwege teveel scheepvaart. Verder is er midden in de stad nog een heuvel waar je met een kabeltreintje op kunt komen. Misschien is dat nog iets voor een volgend bezoek.

Morgen hopen we bij het openen van de gordijnen de Costa Favolosa te zien liggen in  de haven. Dan is het inschepen en op naar Rio!

Woensdag 1 mei 2024

We worden wakker na een keurige 8 uur slaap, in een zonnig Sao Paulo. De temperatuur is nu nog prima te doen, maar gaat vandaag oplopen tot een graad of 30. Na de ochtend rituelen gaan we naar beneden voor het ontbijt.

Merkwaardig is dat we in onze kamer en badkamer dezelfde stopcontacten aantreffen maar blijkens de stickers die erbij hangen, hebben ze verschillende spanning. Nou kunnen de meeste moderne apparaten met elke spanning overweg, maar je zal maar iets hebben dat niet tegen 220 Volt kan.

Er staat een uitgebreid buffet voor ons klaar, met alles maar je je maar kunt wensen aan warme en koude gerechten. Er zijn ook lokale producten bij, fruit en cakes, waarvan er sommige beter smaken dan andere.

We pakken even de tablets erbij van de kamer en gaan dan op het terras buiten bij het zwembad nog even de krant lezen. Daarna maken we ons reisverslag van gisteren af en plaatsen het op internet.

Dan raakt het tijd om hier te vertrekken. De koffers gaan weer dicht en beneden bij de receptie checken we uit. We vragen nog even naar onze afgesproken taxi van 12 uur. De chauffeur Robson wordt even gebeld en blijkt al onderweg. Of het goed is als we al om half 12 vertrekken. Geen probleem!

Robson spreekt maar heel weinig Engels en wij maar heel weinig Portugees. In ieder geval kunnen we wel de belangrijkste dingen aan elkaar duidelijk maken en we krijgen hier en daar nog wat informatie onderweg van hem. De rit gaat ongeveer 2 uur duren, zegt hij.

Het duurt een hele tijd voordat we via verschillende snelwegen de stedelijke bebouwing van Sao Paulo uit zijn. Opvallende plaatsnaam van een voorstad is Itaquaquecetuba. Zeg dat maar eens 10x achter elkaar. Ook wordt ons weer duidelijk dat de welvaart in Brazilië lang niet voor iedereen hoog is. Veel huisjes bieden wel een dak boven het hoofd, maar daar lijkt dan ook bijna alles mee gezegd. We herkennen dit beeld van ons eerdere bezoek aan Brazilië in 2018.

Vervolgens rijden we door een veel groener, heuvelachtig gebied, met ook meren en rivieren. Bijzonder is het aantal fietsers hier op de snelweg. In een lange tunnel fietsen ze zelfs op een smal strookje naast de linkerbaan. Bizar gevaarlijk.

Sneller dan verwacht komen we alweer in de buitenwijken van Santos aan. Dit is duidelijk een grote havenstad. We rijden een heel stuk langs dit industriële havengebied, waar vrijdag ook onze cruise gaat vertrekken. Dan komen we door het oude centrum van Santos, wat er niet heel bijzonder uit ziet. Even na 13 uur zijn we al bij ons hotel, dus uiteindelijk hebben we er maar anderhalf uur over gereden. We rekenen de vaste prijs voor de taxi af, maar geven er wel een fooi bij aan Robson. Hopelijk is hij die niet kwijt aan boetes voor te hard rijden op deze rit.

We checken in bij het Sheraton hotel. De kamer op de 14^e etage ziet er duidelijk een stuk fraaier uit dan die van gisteren. We hebben een mooi uitzicht oostwaarts, richting de haven. Wie weet zien we daar vrijdagochtend de Costa Favolosa al liggen.

Tegenover het hotel is een groot winkelcentrum, het Praiamar. We besluiten om daar even heen te gaan om wat te shoppen. We kopen allebei een paar nieuwe shirts, die lokaal gemaakt zijn in Brazilië. Voor lunch nemen we in één van de vele koffiebarretjes een ham/kaas croissant met een colaatje. Er is hier op de 3^e etage ook een enorm foodcourt met wel iets van 20 restaurants om wat te bestellen, waaronder veel fastfood. Misschien iets voor later. We hadden beneden nog een winkeltje gezien met pluchen beesten. Daar lopen we even naar terug en kopen een leuke giraffe als herinnering.

We droppen de boodschappen op de hotelkamer en lopen dan nog even naar het strand. Dat zit hier twee blokken verderop. Het is inmiddels tegen 16 uur en de zon staat al laag. Het wordt hier een stuk eerder donker dan we in Nederland gewend zijn in de zomertijd.

Het is nog pittig druk op het strand. Iedereen geniet van het heerlijke weer. Jeroen test het zeewater wat ook lekker warm aanvoelt. Als we hier wat rondgelopen hebben, gaan we weer terug naar de hotelkamer om wat af te koelen en dit verslag te schrijven.

Ondertussen vernemen we dat de KLM vlucht van Amsterdam naar Sao Paulo van vandaag geannuleerd moest worden vanwege technische problemen. Volgens het bericht deed de airco het niet, werden passagiers onwel en was het eten bedorven. Ze moesten terugkeren naar Schiphol maar daar nog 40 minuten wachten voor het uitstappen. Vervolgens werd de vlucht dus geannuleerd.  Zijn wij even blij dat we gisteren al vertrokken zijn! We hadden dan nog wel een dag speling gehad, maar dan zit je echt wel in de stress of je het cruiseschip nog gaat halen.

Naast het hotel zit het Outback Steakhouse, met Australische gerechten. Dat lijkt ons wel wat om vanavond te gaan eten. Helaas viel dat tegen. De kipvleugels als voorgerecht waren lekker, maar we waren nog niet halverwege of het hoofdgerecht werd al op tafel gezet. Die waren niet echt goed. Vooral teveel peper bij Co. Dus voor een toetje gaan we het winkelcentrum in om bij een klein standje van Mac Donalds (alleen ijsverkoop) een Sundae te halen. Ook nog paar blikjes Cola ingeslagen en nu bijkomen op de kamer. Morgen nog een hele dag in Santos.

Dinsdag 30 april 2024

We zijn maandag druk bezig geweest met inpakken en de laatste klusjes in huis. Vanmorgen testen we nog een paar kleine dingen en dan kunnen weer vertrekken.

We zijn al om half 7 wakker en richten ons op de trein van half 9. Vanwege werkzaamheden aan het spoor bij Amsterdam rijdt de intercity deze week niet naar Amsterdam Centraal maar naar Schiphol. We kunnen nu dus kiezen uit de sprinter, die altijd naar Schiphol gaat, of de intercity. Omdat in de intercity meer ruimte te vinden is om met koffers te reizen en het ook sneller gaat, heeft deze dus de voorkeur.

Iets voor half 10 zijn we op Schiphol. We gaan naar de incheckbalies voor Sky Priority en kunnen meteen kiezen uit meerdere balies om direct te worden geholpen.

Het gewicht van de koffers komt overeen met wat wij thuis ook hadden gewogen en zit nog net binnen de marge. Dit keer moeten we zelf de koffers meenemen. De service van Costa dat ze een week vooraf thuis worden opgehaald, is alleen bij vertrek uit bepaalde Europese havens.

Door naar de veiligheidscontrole. Ook hier hoeven we niet te wachten. Wel staan we ongeveer 10 minuten in de rij bij de geautomatiseerde paspoortcontrole.

Al met al dus bijzonder snel door alles heen. We gaan op zoek naar een ontbijtje. In het foodcourt nabij de D pier vinden we een klein kraampje die broodjes met ei en spek verkoopt.

Daarna lopen we enige tijd rond langs de winkels, om vervolgens bij de gate te gaan zitten in afwachting van het boarden.

Zoals in ons vorige verhaal vermeld, reizen we dit keer in de voor KLM vrij nieuwe premium comfort klasse. We treffen bij onze stoelen een zakje met tandenborstel, tandpasta, pen en oogmasker aan. Tevens ligt er een menu en ontbreken ook een deken en kussen niet. Dan is er nog de “noise cancelling” koptelefoon. Het entertainment scherm is groter dan in de economy klasse.

Het vliegtuig zit behoorlijk vol. Niet helemaal, maar toch goed bezet. We vertrekken op tijd. Verwachte reistijd is iets korter dan 12 uur.

De service is goed en het eten bevalt ook. Zo is er als snack een broodje kroket met mosterd van De Oliehoorn,  uit onze woonplaats.

De stoelen zitten goed maar wie bedenkt het om usb-aansluitingen aan de binnenkant van de armleuning te maken. Het lukt Co wel om er een kabeltje in te stoppen, maar dan moet je wel oppassen dat je die niet kapot drukt met je bovenbeen.  Maar de stoelen zijn verder ruim genoeg om niet met de schouders tegen elkaar aan gedrukt te worden.

We hebben voor 1 persoon internet gekocht maar door de telefoon als hotspot in te stellen, kunnen we er beiden gebruik van maken, zowel met telefoon als tablet.

Co heeft thuis van Netflix een aflevering van een serie gedownload en kijkt die. Daarna probeert hij of hij nog een aflevering kan downloaden. Dat gaat langzaam, maar het lukt ondanks dat we buiten de EU zijn. Bij het kijken blijkt dat het ook van een andere server gekomen moet zijn, want er is geen Nederlandse ondertiteling meer.

Jeroen luistert muziek en loopt de achterstand in met het lezen van de krant en zo gaan 12 uren toch nog redelijk vlug voorbij. We doen ook een paar dutjes tussendoor.

Bij aankomst op de luchthaven Guarulhos zijn we vrij snel uit het vliegtuig en gaan naar de paspoortcontrole. Het is even onduidelijk of wij nou in de enorme rij voor automatische controle moeten, maar al snel ziet Jeroen een bordje “foreigners” en daarachter een parcours waar je bij de Efteling anderhalf uur over doet. Echter we zien daar aan het einde slechts een handje vol mensen staan en omdat we de ervaring hebben dat de automatische controle buiten de EU meestal niet werkt, gaan we dus door dat parcours waarbij er gelukkig veel afgesneden kan worden.

Er zit maar 1 marechaussee, maar we staan dan ook met nog geen 20 mensen bij hem te wachten. Als we nog eens naar de andere rij kijken wordt wel duidelijk dat het overgrote merendeel aan boord Braziliaans was.

Eenmaal buiten moeten we ongeveer 20 minuten wachten op de shuttlebus van het hotel die ons naar het Marriott Hotel zal brengen. We zijn de enige passagiers en het is nog wel even een aardig stukje rijden voor we het hotel bereiken. Daar checken we in en regelen voor morgen alvast een taxi om ons naar de kustplaats Santos te brengen.

We gaan naar de kamer en na wat wikken en wegen besluiten we toch nog even wat te gaan eten. In het Atrium-restaurant nemen we beiden een Marriott burger met frietjes en in plaats van Cola Zero volgen we het advies van de ober en nemen een Braziliaanse Zero Sugar drank Guarana. Dit is het alternatief voor cola hier. Het wordt gemaakt van de bessen van de guarana plant uit het Amazone woud en bevat nog veel meer cafeïne dan koffiebonen of theebladeren. O jee, als we nu maar kunnen slapen… Gelukkig schijn je je vermoeid te voelen als het uitgewerkt is.

Daarna bereiden we ons voor om na een lange dag te gaan slapen. Het is in Nederland vier uur in de nacht als wij het dekbed over ons heen trekken en vallen al snel in slaap.

Vrijdag 26 april 2024

Nog een paar dagen en dan vliegen we naar Sao Paulo in Brazilië. Dat is een paar dagen voor we aan boord gaan van de Costa Favolosa (waar we ook op waren in juli 2023 naar IJsland en Groenland) voor een oversteek die eindigt in Amsterdam/IJmuiden.

Toen we deze cruise al meer dan een jaar terug boekten, was dat ook de eindbestemming van het schip en zou het vanuit Amsterdam/IJmuiden cruises doen naar Noorwegen, IJsland en Groenland, maar dat is later veranderd. Het schip vaart nadat wij van boord zijn gegaan, verder naar Hamburg en gaat van daaruit cruises doen naar genoemde bestemmingen.

Dinsdag vliegen we dus vanaf Schiphol met KLM en voor deze reis hebben we tickets voor Premium Comfort stoelen. Dat is voor KLM een nieuwe klasse, tussen Businessclass en Economyclass in.

De site van KLM geeft o.a. het volgende aan over Premium Comfort:

Vliegt u in onze Premium Comfort Class? Dan geniet u van een comfortabele stoel in een cabine die volledig is afgescheiden van Economy Class en Business Class. Deze aparte cabine beschikt over slechts 21 tot 28 stoelen. De voordelen van uw stoel zijn:

• Tot 17 cm meer beenruimte dan een standaard Economy Class-stoel
• Tot 20 cm naar achter verstelbaar
• 48 tot 50 cm ruimte tussen armleuningen
• Beweegbare been- en voetensteun
• Stroomvoorziening in de stoel
• Persoonlijk entertainmentsysteem van 13 inch

Tevens heb je bij deze tickets ook Sky Priority en dat levert voorrang op bij inchecken, security en instappen.

De vlucht gaat ongeveer 12 uur duren en ook de service aan boord zal wat luxer zijn dan economyclass.

Wij komen in de avond aan in Sao Paulo en daarom hebben we een hotel geboekt bij de luchthaven, het Marriot Airport Hotel. Daar blijven we dan één nacht en gaan dan de volgende dag met een taxi naar de kustplaats Santos waarvandaan onze cruise zal vertrekken. Maar hier slapen we nog twee nachten zodat we bij begin van de cruise wat meer gewend zijn aan het tijdsverschil, dat is 5 uur vroeger dan Nederland.

Het schema van de cruise is:

We hebben deze reis weer een minisuite op de hoek achterop het schip. Uiteraard gaan we weer regelmatig verslagen van onze reis hier plaatsen en hopen dat die weer met plezier gelezen worden. Reizen jullie mee?

Zaterdag 16 december 2023

Gisteravond hebben we rustiger aan gedaan met de alcohol. We moeten voor het slapengaan nog de koffers inpakken en willen dan niet te verneveld zijn. Voor middernacht moeten de koffers buiten de hut staan.

We nemen afscheid van een aantal medewerkers en medegasten die we vandaag niet meer verwachten te zien. Dan gaan we naar de hut en leggen eerst de spullen die we niet in moeten pakken apart en dan vullen we de koffers. We hebben ondertussen begrepen dat we morgen de hut niet voor 9 uur hoeven te verlaten. Vele gasten voor de komende cruise komen pas laat in de avond, of zelfs in de nacht aan dus de cabin steward heeft ruim de tijd om alles op orde te maken.

We zijn voor 8 uur wakker en varen de haven van Dubai binnen. We liggen naast de palmeilanden en dat is te zien. Het betreft hier een nieuwe terminal die een heel stuk verder van de luchthaven ligt ten opzichte van de oude.

We gaan eerst ontbijten en daarna gaan we de handbagage inpakken om die op dek 16 in bewaring te geven. Dan gaan we naar dek 18, buitendek, waar we genieten van het uitzicht dat we hebben op Dubai. Vlak naast ons ligt het vliegveldje van de Sky Dive, waar een klein vliegtuigje regelmatig met meer mensen opstijgt dan landt. De missende passagiers doen aan skydiven en landen zo op het veld naast de landingsbaan.

Vandaag hebben we wederom tickets voor de Big Bus. De bus die klaar staat gaat niet de route rijden, maar brengt ons naar een punt waar we kunnen overstappen. Vanaf datzelfde punt kunnen we later dan ook weer terug naar de terminal.

Het is rustig en we zitten weer buiten op het bovendek. Er zijn twee routes hier, de blauwe en de rode. Wij hebben de blauwe gedaan en wederom zonder uit te stappen. Als je beide routes wilt doen en ook de rondvaart op een Dhow wilt doen, heb je flink wat tijd nodig en we betwijfelen haast of je dat lukt ook als je al heel vroeg vertrekt. Bij Big Bus kennen ze overigens verschillende tickets met eventueel extra’s. Wij hadden de goedkoopste tickets. Duurdere versies hadden bijvoorbeeld een bezoek aan het aquarium van Atlantis inbegrepen.

De route gaat eerst in noordelijke richting tot aan de Burj Khalifa en de Dubai Mall, en daarna zuidelijk tot aan JBR Beach met het nieuwe reuzenrad daar. We zijn ruim 3 uur onderweg geweest. Er was ook best wat oponthoud door verkeersdrukte en de verkeerslichten kennen soms hele lange wachttijden.

Terug op het schip hebben we best trek gekregen. We besluiten toch nog een keer een hamburger te gaan halen bij de Salty Beach. Bij de bar ernaast komen we te spreken met een medewerker van de brug. We proberen nog een keer te achterhalen wat de hoogte is van het schip. En jawel, deze man blijkt goed op de hoogte. Afhankelijk van de diepgang, torent de Costa Toscana ongeveer 65 meter boven de waterspiegel uit. Kunnen we dit ook weer afvinken! En het is nu ook op internet te vinden, namelijk hier.

Daarna gaan we naar de Infinity bar op het achterdek waar het nu heel rustig is. Er komen af en toe nieuwe gasten langs die bezig zijn het schip te verkennen. Veel gasten die we hier dagelijks troffen, zijn al van boord gegaan. Desalniettemin hebben we het gezellig met de bartenders ook al willen we nu geen alcoholische drankjes.

Ongeveer een uur voor de dinertijd gaan we naar de Gelateria om bij te praten en te wachten tot we voor de laatste keer kunnen dineren. We hebben nu wel een andere tafel bij het diner, maar wel dezelfde obers. We nemen geen dessert want we gaan straks bij de Gelateria een ijsje halen. We nemen afscheid van onze obers en na het ijs ook van de Gelateria-kanjers. We gaan nog een paar medewerkers van Costa opzoeken om afscheid te nemen en halen dan onze spullen op om naar het vliegveld te gaan. Ook al is de vlucht 1,5 uur vertraagd, we willen er ruim op tijd zijn en weten niet hoeveel verkeersdrukte er onderweg zal zijn.

We pakken een taxi die ons in ongeveer 40 minuten naar Dubai International Airport brengt. De rit is niet duur, omgerekend iets van 25 euro. Bij de luchthaven kunnen we al meteen inchecken en de koffers dumpen. Dat is fijn. Zes jaar geleden moesten we lang wachten tot de balies open gingen. Daardoor kwamen we toen door de vakantiedrukte flink onder tijdsdruk bij de vervolgstappen. Maar nu verloopt het vrij soepel, hoewel de automatische paspoortcontrole het bij ons beiden niet doet en we alsnog in de rij moeten voor controle door de beambte.

Na de security check gaan we naar een treintje dat ons naar het gebouw met de gates brengt. Nu is het nog 4 uur wachten voor we kunnen vertrekken. Maar het is nu wel relaxter dan 6 jaar geleden.

Vrijdag 15 december 2023

Volgens schema zouden we om 10:00 uur aankomen, maar als we om 8:00 uur de gordijnen openschuiven, zien we dat we de kade al naderen en dus ruim voor schema aanleggen.

We gaan ontbijten. We hebben geen haast want we hebben geen excursie geboekt. We zijn van plan vandaag de Hop on Hop off van Big Bus te nemen en zo de stad te bezoeken. We zijn benieuwd of die bussen ook hier weer vanaf de terminal vertrekken.

Als we na het ontbijt op ons terras staan, zien we dat er al mensen van boord gaan. Eigenlijk wilden we de uittocht van met name de excursies afwachten, maar nu lijkt het ons beter om meteen maar door te gaan naar de uitgang.

We moeten nu ons paspoort meenemen, want er vindt een zogenaamde “face to face” controle plaats. Ook mensen die eigenlijk niet van boord willen gaan, moeten hiervoor de terminal in.

Bij de controle wordt het paspoort weer ingenomen en krijgen we een sticker op onze Costa-card ten teken dat we gecontroleerd zijn. Het paspoort moeten we morgen weer ophalen op het schip.

Het verloopt allemaal boven verwachting soepel en al snel komen we inde hal van de terminal waar een verkooppunt is voor de Big Bus. We kunnen ook kiezen voor een combikaart met Dubai zodat we een aardige korting krijgen ten opzichte van in beide plaatsen los kaartjes kopen. De kosten voor de kaartjes kunnen we gewoon op onze cruise rekening bij laten schrijven. Daarvoor worden onze gegevens met hutnummer genoteerd.

We kunnen meteen een plekje uitzoeken in de bus en gaan boven zitten, nog net onder een afdakje (voor tegen de zon) maar naar voren is de zijkant helemaal open en hebben we mooi zicht. We gaan al snel vertrekken, ook al zit de bus nog niet vol. We blijken ook nog klanten op te halen van het Norwegian cruiseschip dat hier ook in de haven ligt. Maar nog steeds is er plek over.

Dan gaan we rijden. De tocht zou ongeveer 2 uur duren, maar uiteindelijk zijn we ruim 2,5 uur onderweg geweest. We vangen wel veel wind en omdat er nog hier en daar bouwterrein open ligt, hebben we ook te maken met wat zandverstuiving. Maar het is goed te doen.

Wel is het soms lastig op het juiste moment, al rijdende voort, een foto te maken, dus schieten we er extra veel en zien we later wel wat we mooi vinden.

Met de bus gaan we eerst helemaal richting het Louvre Museum. Daarbij komen we ook langs het in aanbouw zijnde Guggenheim Museum. Er worden hier meerder musea bij elkaar gebouwd.

Daarna gaan we de andere richting op en vooral langs de kust met o.a. Abu Dhabi Corniche met verschillende stranden. Deze boulevard is ongeveer 10km lang. Dan buigen we af naar Al Marina, waar een enorm hotel staat.

Vanaf hier keren we om en komen we langs het Emirates Palace, een 7 sterren hotel, waar je een capuccino met bladgoud kunt bestellen en het Presidential Palace, wat een slordige 400 miljoen euro gekost heeft om te bouwen. Ook passeren we de Etihad Towers, waar een uitkijkpunt is op 300 meter hoogte.

Weer terug in downtown komen we bij het World Trade Center en de het nabij gelegen Qasr al Hosn fort. Dit fort is het oudste bouwwerk van de stad en is in de middag open voor bezoek.

Vlak voordat we de route geheel hebben doorlopen, stopt de bus en kunnen alleen passagiers die naar de cruise terminal moeten, blijven zitten. De rest moet een aansluitende bus nemen die niet langs de terminals gaat.

Het is ondertussen half 1 geweest en we hebben best trek gekregen. We besluiten vandaag een keer een pizza in de Pizzeria te nemen. Die smaakt prima en daarna gaan we door voor een ijsje bij de Gelateria. Omdat we vandaag verder een beetje rustig aan willen doen, besluiten we om niet meer een tweede keer de bus te pakken om bijvoorbeeld nog het uitzichtpunt te bezoek of het fort. Dat bewaren dan voor een volgend bezoek aan Abu Dhabi.

We nemen even de tijd om in de hut tot rust te komen voordat we naar de Infinity bar gaan. Maar als we daar dan zijn, heeft Mark een hoog tempo met voorschotelen van drankjes en ook Ramki wil ons een “special” inschenken dus we zijn al aardig onder invloed en ook best laat als we besluiten om ondanks de gezelligheid terug te gaan naar de hut om ons verhaal te schrijven en wat voor te bereiden op het inpakken.

Morgen zit het erop. We moeten wel voor een bepaalde tijd de hut uit (gerucht is dat we wat extra tijd krijgen), maar verder kunnen we nog de hele dag van boord en terug aan boord en zelfs nog dineren. Onze koffers moeten vanavond voor middernacht buiten de hut zijn en de handbagage kan morgen op dek 16 in bewaring worden gegeven.

Morgen dus weer de Big Bus, maar geen verhaal schrijven. Dat gaat ons pas zondag weer lukken. We vliegen rond twee uur in de nacht van 16 op 17 december en komen dan vroeg in de ochtend op Schiphol aan. Thuis krijg onze poes Lilah eerst de nodige aandacht en als we weer een beetje op orde zijn, zullen we onze laatste dag weer delen op deze website.