Donderdag 17 april 2025

De barmannen waren gisteravond duidelijk opgelucht om Co weer aanwezig te zien. We moesten wel even ingrijpen, zodat Co geen alcohol geserveerd zou krijgen. Daarentegen maakte barman Vimal voor hem drie variaties van de Nojito, elke keer met een ander vruchtensmaakje toegevoegd.

We raken gezellig in gesprek met een ander stel wat op de Wall of Fame van de Sportsbar staat. Het blijkt een Belgisch echtpaar, die al jaren in Florida woonachtig zijn. We kunnen dus weer even in onze eigen taal babbelen. We wisselen heel wat cruise ervaringen uit en daarna is het tijd om te gaan slapen.

Co heeft opnieuw een pijnvrije nacht en we worden wakker op een zeer kalme oceaan. Wel staat er vanmorgen een fris windje. Evengoed is het nog lekker om buiten te ontbijten bij het buffet restaurant. We lezen nog wat op ons balkon en gaan dan koffie / water drinken bij de Aurea Bar. Zoals we al vermoedden kun je vanwege de wind hier wel een jasje gebruiken. Die hebben we dan ook meegenomen. Helaas horen we dat barman Ron per vandaag een ander werkschema heeft gekregen en nu in een bar werkt op dek 6. Maar goed, Tatenda en Dyana maken het ook heel gezellig hier.

Voor de lunch gaan we weer naar het buffet op dek 8. Op het terras zijn nog tafeltjes die uit de wind staan, dus daar maken we dankbaar gebruik van. Jeroen gaat vervolgens weer een paar rondjes sauna doen en Co gaat lekker lezen en een tukje doen op het ligbed op ons balkon.

Ondertussen blijkt de eerste rekening van de scheepsarts door CZ goedgekeurd te zijn en zal binnen een week worden betaald. De tweede hebben we zelf nog niet ontvangen en dus nog niet in kunnen dienen. Het is niet goedkoop. Gelukkig wordt het gezien als huisarts en daarmee geen eigen risico.

We genieten daarna nog lekker van het zonnetje en dan is het alweer tijd om ons voor te bereiden op het diner. Vanavond is de tweede elegante avond. Zo zit onze oversteek van de Atlantische Oceaan er bijna op. Morgenochtend komen we aan op Madeira. Dit keer hebben we daar geen excursie geboekt. Wat we er uiteindelijk zullen gaan doen, lezen jullie morgen weer in ons weblog.

Woensdag 16 april 2025

Co heeft de afgelopen nacht vrijwel aan één stuk kunnen slapen en heeft ook geen pijn meer. Toch gaan we later nog bij de arts langs voor controle en mogelijk krijgt hij nog een liter vocht via het infuus. De infuuspoort zit nog in zijn arm.

We gaan maar meteen douchen en aankleden en Co moet de maagbeschermer slikken. Dan gaan we door naar het ontbijtbuffet. Co neemt een bak yoghurt met honing en Jeroen heeft wat meer variatie. Doet hij goed.

Na het ontbijt de rest van de pillen slikken. Die mogen niet op een lege maag. Daarna gaan we door naar de dokterspost. Daar is het heel rustig en we zijn ook meteen aan de beurt. Nadat Co verteld heeft dat hij pijnvrij is en ook goed heeft geslapen, besluit de arts dat we dan ook geen infuus meer gaan doen, maar wel doorgaan met de pillen. De antibioticakuur moet wel worden afgemaakt. Ook mag vanaf nu weer rustig begonnen worden met vast voedsel. We maken nog even een foto met de dokter en een van de verpleegkundigen die Co geholpen hebben.

Dus we zijn weer vrij snel bij onze hut terug, maar zien dat de cabin steward net met onze hut bezig is. Daarom gaan we nog maar even terug naar het buffet en Co besluit meteen maar wat vaster voedsel op te zoeken.

We brengen ook weer een kort bezoekje aan de Aurea-bar op dek 19, waar het erg rustig is, omdat er vandaag veel wind staat. We nemen daar toch even wat te drinken en rond half 11 gaan we naar het theater waar nog een kleine presentatie is voor de leden van de MSC-Voyagers club. Er is een zanger bij binnenkomst en later krijgen we een kleine korte goochelshow uit de jaren 200 voor Christus van een man die ringen in en uit elkaar haalt. Niet de sterkste show aan boord. Verder krijgen we weer een dankwoordje van de kapitein en zijn officiers, gelijk aan de VIP cocktail eerder deze week.

Daarna gaan we even op ons balkon in de zon lezen, totdat het lunchtijd is. Co durft het al aan om wat verder te gaan met de keuze in vast voedsel. Het levert in ieder geval geen problemen op voor hem. Vervolgens gaat Jeroen weer twee rondjes doen in de sauna, want dat lijkt Co voor hemzelf toch nog geen goed idee.

Als we weer samen zijn, doen we een korte power-nap en na dit dutje gaan we opnieuw wat drinken bij de Aurea Bar. Vanwege de wind doen we wel een jas aan, wat een leuk contrast geeft als je zo langs mensen loopt, die in badkleding op een stretcher liggen. Vanwege de antibiotica mag Co de komende dagen nog geen alcohol drinken, daarom proberen we de Nojito, een mojito zonder alcohol. Smaakt best prima! Er staan nog meer alcoholvrije cocktails op de lijst, dus die kunnen we nu allemaal een keertje gaan proberen.

Dan is het alweer tijd voor het diner. Vandaag staat er Kip Kiev op het menu als hoofdgerecht, die erg goed smaakt. Er zijn maar liefst twee jarigen in onze “wijk”, die een vrolijk “happy birthday” toegezongen krijgen van de obers én een lekkere verjaardagstaart van MSC cadeau krijgen.

Op ons balkon genieten we nog van de avondzon en dan gaan we straks weer gezellig samen naar de Sportsbar. Hopelijk kan Co ook vannacht weer gewoon pijnvrij slapen. De klok hoeft geen uur meer vooruit. Pas na Lissabon gaan we nog één keer een kortere nacht krijgen en dan zitten we op de Nederlandse tijd voor de rest van de cruise.

Co heeft een slechte nacht achter de rug. Hij moest veel naar de wc en de buikpijn maakte het vinden van de beste lighouding onmogelijk. Vandaag dus maar rustig houden. Jeroen haalt voor hem een kom yoghurt want Co mag nog alleen voedsel eten waar niet op gekauwd hoeft te worden. Tevens neemt hij thee mee. Co vindt wel dat Jeroen gewoon in het buffetrestaurant wat moet gaan eten.

Iets later gaat hij even koffie drinken bij de Aurea-bar. Er is weinig volk want het heeft geregend en dus is alles nat.

Deze ochtend is er een speciale bijeenkomst van de Diamond en Blue Diamond members in de bar Haven. We kennen dat ook wel van Costa. Hier worden diverse functionarissen voorgesteld en doet de kapitein een woordje van dank naar de trouwe klanten. Jeroen gaat daar toch even kijken. Hier wordt nog wel een Scheepsmodelletje verloot en ook heb je kans dat er een envelop onder je tafeltje zit met een bingo-kaart. Maar Jeroen had geen van beiden.

Na afloop komt hij weer terug naar de hut. In afwachting van de lunch geniet hij lekker van het balkon.

Als het lunchtijd is, haalt hij een kom soep voor Co. Zelf heeft hij op aandringen van Co gewoon in het restaurant genoten van een lunch. Daarna gaat hij naar de spa. Het heeft toch ook geen zin om de hele tijd bij Co te blijven hangen. Geniet er tenminste nog eentje van de dag.

Als Jeroen van de spa terugloopt naar de hut komt hij Co tegen op de gang. Die heeft de dokterspost gebeld of het mogelijk is om sterkere pijnstillers te krijgen. De paracetamol redt het niet en hij heeft het er nu wel mee gehad.

Maar gewoon even wat pijnstillers halen, werd het niet. Opnieuw een check en opnieuw komt de arts om de situatie te bespreken. Hij ziet verschillende mogelijkheden voor wat er aan de hand kan zijn. Zo zou het ook nog een niersteen kunnen zijn. Hij geeft aan om breed te behandelen zodat het op alle opties werkt.

Opnieuw wordt er een infuuspoort aangebracht, wordt er bloed afgenomen om te kijken of de nierwaarden niet zijn veranderd en daarna volgen twee kleine zakjes met verschillende pijnstillers. Vervolgens nog een liter vocht en daarna zit het erop. De infuuspoort blijft zitten voor morgen ochtend. Er gaat een verband om heen en dat moet het tot morgen houden.

De pijn is nu werkelijk gezakt tot een niveau dat leefbaar is. Dat is een hele opluchting. We gaan daarom samen naar het buffet om wat te eten. Daarna gaan we eerst naar de hut waarna Jeroen nog even naar de bar gestuurd wordt om wat te gaan drinken. Daar vragen ze allemaal wel hoe het met Co gaat. Dat is dan toch ook weer fijn. Nu maar hopen dat de nacht er ook eentje wordt van doorslapen. Morgen weten we het.

UPDATE WOENSDAG 16 APRIL 8:46 Nederlandse tijd:
Co heeft vannacht pijnloos en goed geslapen. Het gaat dus nu beter met hem.

Maandag 14 april 2025

Het verslag van vandaag is laat en straks wordt wel duidelijk waarom. Het was vandaag geen fijne dag. Om te beginnen zaten we om 11 uur bij de laptop om online de uitvaart van een goede vriend mee te maken. Helaas veel te jong overleden aan longkanker. De laatste weken ging het opeens heel snel achteruit met hem.

Het is de eerste keer dat wij op deze manier een uitvaart hebben bijgewoond en het komt, zo lijkt het, wel wat heftiger binnen bij ons. Maar het is fijn dat we op deze manier toch mogelijk is om het afscheid mee te maken.

Co heeft weer wat last van zijn buik en we hopen maar dat dit geen probleem is voor de massage die we voor vandaag geboekt hebben staan. We besluiten het toch maar te proberen. Gelukkig gaat het goed en kan Co goed op zijn buik liggen.

Later in de middag speelt toch weer zijn buik op en bij het diner gaat het echt niet meer. Behalve pijn wordt hij ook misselijk en kan geen hap meer doen. Dus dan toch maar naar de scheepsarts. Die is niet ver van het restaurant af. Hij wordt direct opgevangen en krijgt een aantal formulieren in te vullen waaronder het aankruisen van de klachten die hij heeft en daarna wordt hij naar een kamer gebracht waar een verpleegkundige alvast bloeddruk, hartslag en saturatie controleert en de lijst met klachten doorloopt.

Dan is het wachten op de dokter zelf. Die besluit op basis van de klachten ook urine en bloedonderzoek te doen. Tevens wordt er alvast een infuuspoort in zijn hand aangebracht. De uitslag van de testen geven aan dat er wat bloed in de urine zit en de witte bloedlichaampjes wat hoog zijn.

Tevens is er mede door het vele plassen sprake van uitdroging. Dus voor de komende dagen krijgt hij antibiotica, een maagbeschermer, een paar pillen tegen misselijkheid en de opdracht alleen vloeibaar eten te gebruiken. Om de uitdroging al wat te verminderen wordt er een zak vocht op de infuuspoort aangesloten, dus nog tijdje blijven liggen.

Terug in de hut, haalt Jeroen een bak yoghurt voor Co, want daarna kan hij pas de antibiotica innemen. Daarna wordt de misselijkheid toch wat te veel en braakt Co alles weer uit. Dus maar even bellen met de ziekenboeg wat te doen. De antibiotica mag opnieuw ingenomen worden.

Er volgt een vervelende nacht met buikpijn en veelvuldig moeten plassen. Hopelijk gaat het snel beter. Enigszins geluk dat we nu zeedagen hebben dus het minste missen van de reis.

Zondag 13 april 2025

Gisteravond waren de barmannen in de Sportsbar een beetje jolig. Er werden wat grappen uitgehaald met flessen en ijsblokjes en er werd een poster gemaakt met de “Greatest guest of the Sportsbar”, waar wij ook bij gezet werden. Dat is dan toch wel weer een compliment, of niet?

Er is op dit moment overigens weinig sport op TV, omdat we een beetje in de overgang zitten van de Amerikaanse naar de Europese ESPN zender. Een paar Amerikanen vragen waarom er geen ijshockey op TV is, of missen het baseball. Wij hadden net een beetje het scorebord van baseball uitgevogeld, maar moeten het nu ook doen met BMX-en en golf. De barmannen proberen ons wat langer binnen te houden en blijven drankjes aanvullen, maar op een gegeven moment vinden het echt wel genoeg. De klok gaat vannacht ook weer een uur vooruit voor ons.

Vanmorgen kunnen we weer lekker buiten ontbijten op dek 8. Er zijn nu nog wat wolken, maar de zon laat zich al zien. Later vandaag wordt het zonniger en zo’n 26 graden. We praten even bij met barman Santiana uit Bali, die we van de Sportsbar kennen. Bij het ontbijt staat hij hier flesjes water te verkopen. We horen zo wat meer van hem over de verblijven aan boord voor de crew. Een grote verbetering sinds vorig jaar is dat ze niet meer zelf hun wasjes hoeven te draaien. Dat scheelt kostbare vrije tijd.

We doen even koffie bij de Aureabar op dek 19 en gaan dan weer wat lezen op ons balkon. Tegen lunch tijd voelt Co zich niet optimaal en gaat even op bed liggen. Jeroen eet een snelle lunch op het buitendek bij het buffet. Ook voor de Spa voelt Co zich nog niet fit genoeg. Als Jeroen daarvan terugkomt zit Co op het balkon en gaat het gelukkig alweer een stuk beter.

We gaan kijken wat ze in het restaurant vanavond voor ons in petto heeft. Er is nog geen tweede gala avond vandaag en we hebben ook nog geen uitnodiging gehad voor een MSC Voyagers Club party, of zo. Maar goed, nog 4 zeedagen te gaan.

Het dagprogramma krijgen we overigens niet meer op papier, maar je kunt met telefoon een QR code scannen om het programma te downloaden. Hetzelfde geldt voor het menu van het restaurant, maar dat waren we bij Costa al gewend.

Zaterdag 12 april 2025

Na het diner van gisteravond, konden we het vertrek uit Barbados nog meemaken vanaf ons balkon. Het was een uur later dan volgens planning, maar dat was zo omdat we die ochtend ook met een uur vertraging waren aangekomen.

Dit vertrek is het begin van de oversteek naar Europa. We zullen nu 6 dagen achter elkaar op zee doorbrengen om dan de 7^e dag bij Madeira aan te komen. Vannacht ging ook de eerste keer de klok een uur vooruit. In de komende 6 dagen gaan we dat nog 4 keer krijgen zodat we op Madeira nog 1 uur verschil hebben met Nederland.

Als we Barbados achter hebben gelaten maken gaan we naar de bar. Eén van de obers ziet ons aankomen en schenkt zonder iets te vragen al onze drankjes is. Dat is het voordeel van vaste gewoontes (tijdens de cruise dan, want thuis nuttigen we bij lange na niet zoveel alcohol).

We passen de klokken vast aan en na een goede nacht worden we wakker en maken ons klaar voor ontbijt. Het is nog behoorlijk rustig in het buffet-restaurant The Market Place. We kunnen een tafeltje buiten bemachtigen en genieten van zon, zee en ontbijt.

Daarna op ons gemak de krant lezen op ons balkon dat heerlijk in de schaduw is en goed uit de wind. Rond 11 uur gaan we naar de Aureabar op dek 19 voor cola en koffie en hebben een gezellig gesprek met een Canadese gast.

Dan tijd voor lunch. Omdat het buffet op dek 16 een half uur eerder open gaat en ook dichterbij is, gaan we daar nu eens kijken. We kunnen genoeg lekkers vinden en na de lunch dalen we af naar onze hut om ons om te kleden voor de sauna.

Helaas mochten we geen foto’s maken in de Wellness , ook al waren er bij de rondleiding op de dag dat we aan boord kwamen, geen mensen aanwezig. Maar ik zal proberen wat te beschrijven.

Er zijn twee kleine droge sauna cabines met verschillende temperatuur. De meeste gasten gaan in de mindere hete cabine. Gunstig voor ons. In elke cabine kunnen ongeveer 6 personen comfortabel zitten. Vier hoog en twee laag. Dan zijn er ook twee stoombaden. Eigenlijk hebben we die nog niet eens gebruikt. Er is verschil in geur.

Verder tref je binnen een scrubruimte, kleine sneeuwcabine en een zoutkristal relax ruimte. Diverse douchecabines zijn uitgerust met douches met thermostaatknop en hebben een knopje dat een geurdouche activeert.

Dan is er ook een soort douche-wasstraat. Je drukt op een knop en dan ga je op de eerste plek staan en krijg je van boven en onder koud (lauw) water. Dan stopt die en moet je een stap verder voor de warme variant en dat herhaalt zich nog een keer. Leuk bedacht, maar wij vinden het niet echt geslaagd.

Dan is er binnen een ruime warme whirlpool en buiten is er nog een hele kleine waarin 4 mensen comfortabel kunnen zitten en met 6 moet je geen hekel hebben aan elkaar. Buiten is wel een flinke ruimte gereserveerd voor de Wellness zodat je ook lekker buiten kunt rusten op een ligbed, of uitwaaien aan de reling. Overigens zijn er binnen ook voldoende ligbedden aanwezig om uit te kunnen rusten.

Al met al wel het meest uitgebreide wat we ooit op een schip zijn tegengekomen. Maar onze voorkeur gaat uit naar de droge sauna en na twee rondjes in sauna en bubbelbad gaan we het vocht weer aanvullen. We kunnen hier de lift meteen naar dek 19 pakken en komen dan direct bij de Aurea bar uit die buiten is. We hebben weer gezellige gesprekken met de bartenders. Het is hier niet druk.

Straks weer naar het diner en als we morgen wakker worden, zijn we weer een uur dichter bij Europa. Voor wie moeite heeft met de overgang naar de zomertijd: als je de oceaan over wilt varen, doe dat dan van oost naar west.

Vrijdag 11 april 2025

Gisteravond hebben we genoten van een heerlijk diner, met als hoofdgerecht een prime rib. Evengoed krijgen we later op de avond aan de Sportsbar nog wat lekkere trek en bestellen we daar een bord nacho’s. Die worden in het naastgelegen Mexicaanse restaurant gemaakt.

Na een goede nacht worden we wakker terwijl we nog aan het varen zijn. Niet veel later volgt een omroep dat we een uurtje later op Barbados zullen aankomen en daar vanavond ook weer een uur later weg zullen varen. Aan de tijden voor de excursies hoeft kennelijk niets veranderd te worden.

We gaan weer lekker buiten aan dek ontbijten en schuiven aan bij een echtpaar uit Georgia. Het is voor hun de eerste vakantie zonder de kinderen. Ze kijken uit naar de havens in Europa en we wisselen wat tips uit.

Om 11:15 uur gaan we van boord en lopen op de kade naar het verzamelpunt voor de excursies. Als iedereen er is, kunnen we de bus in, die ons naar Harrions’ Cave gaat brengen. We rijden eerst de hoofdstad Bridgetown uit, langs de straat waar zangeres Rihanna is opgegroeid. Ook komen we langs de destilleerderij van Mout Gay 1706, het oudste rum merk te wereld. Verder zien we prachtige stranden, die hier op Barbados allemaal openbaar zijn.

Dan rijden we landinwaarts naar het hoger gelegen midden van het eiland. Hier wordt het steeds groener. De mahonie bomen die hier groeien, mogen nu niet meer gekapt worden. Die werden vroeger natuurlijk veel gebruikt voor meubels en in de scheepsbouw. De wegen worden hier steeds smaller en bochtiger, zodat onze chauffeur Rohan regelmatig moet toeteren om het andere verkeer te waarschuwen.

Na een uur rijden komen we aan bij Harrison’s Cave. Deze grot is al in de 18^e eeuw beschreven en werd in de jaren ’70 herontdekt. Samen met een Deense expert werd de grot verder onderzocht en in 1981 was de officiële opening voor het publiek.

De ontvangst van onze groep verloopt hier wat rommelig, maar een klein uur na aankomst kunnen we eindelijk van start om zelf de grot te gaan bezichtigen. Hiervoor krijgen we eerst een helm op, waarna we kunnen instappen in een soort elektrisch trammetje. De gids op de tram gaat ons de hele rit uitleg geven. Belangrijke informatie is dat we zeker niet de wanden van de grot mogen aanraken. Daarop staat namelijk een boete van maar liefst 50.000 dollar en dan houdt de tour ook direct op voor iedereen.

We starten met onze rit naar beneden. Het is verrassend warm in de grot. Het hele jaar door is het hier ongeveer 27 graden. Dit komt door de vochtige lucht. De eerste stop op de rit The Great Hall, een enorme ruimte met de stalagmieten en stalagtieten die hier in duizenden jaren zijn gevormd. De akoestiek is hier zo goed, dat er zelfs wel muziek is opgenomen.

De grotten zijn gevormd door eeuwenlange erosie van water door de kalksteen rotsbodem. De waterdruppels hebben later in de open ruimtes weer de stalagmieten en stalagtieten gevormd. Op sommige plekken zijn deze eeuwenlang zo naar elkaar gegroeid, dat ze uiteindelijk een kolom vormen. Daar zien we een paar voorbeelden van bij de volgende stop, The Village, waar de kolommen met enige fantasie een beetje op mensenfiguren lijken.

De tram gaat tot 50 meter onder de grond en daar komen we aan bij de fontein van de eeuwige jeugd. Hier is een waterval in een groot ondergronds waterbekken, waar je zogenaamd 10 jaar jonger vandaan komt.

Vanaf hier rijden we via dezelfde route weer terug omhoog naar de uitgang van de grot. We passeren dan ook het punt waar de oorspronkelijke ontdekkers van de grot naar binnen zijn gekropen. Die hebben dat toen ter tijd in het pikkedonker moeten doen, of in ieder geval alleen met zaklampen. Ze moesten zich oriënteren op de waterloop in de grot. Voor ons is de grot nu van (sfeer)licht voorzien. Die verlichting staat zo afgesteld dat het weer uit gaat als de tram gepasseerd is. Dat schijnt ook beter te zijn voor het gevoelige gesteente hier.

Na een uur komen we weer boven uit de grot en moeten even wennen aan het daglicht. Daar de vertraagde start van de rit, is er eigenlijk geen tijd genoeg meer om nog het vogelverblijf te bezoeken, wat hier ook op terrein is. We drinken in plaats daarvan een colaatje voordat onze bus weer terug gaat rijden naar de haven.

Onderweg spot Co nog heel goed een green monkey (geelgroene meerkat), die hier vrij op het eiland rondlopen. Bij ons eerste bezoek aan Barbados in 2016 hebben we er daar toen veel van gezien.

Terug in de haven kopen we in de terminal nog een klein pluchen schilpadje en we nemen nog even een toeristische foto bij de BARBADOS letters, met ons schip als achtergrond. In de Aurea Bar drinken we allebei een cocktail, alvast op de goede oversteek. Want de komende zes dagen en zeven nachten zullen we de Atlantische Oceaan oversteken om uiteindelijk bij Madeira aan te komen.

Donderdag 10 april 2025

Als we wakker worden en de gordijnen openen, kijken we uit op het plaatsje Saint Johns van Antigua. Buiten speelt een DJ luide muziek om de twee cruiseschepen die aan de pier liggen te verwelkomen. Naast ons ligt de Resilient Lady van Virgin cruises.

Vandaag hebben we een korte excursie van 3,5 uur en die begint pas om 12:00 uur dus we hebben geen haast en gaan na douchen en aankleden lekker op ons balkon zitten om te krant te lezen.

Het is rond half 10 en we krijgen wel trek in een ontbijt. We gaan naar beneden en daar is het vrij rustig. Veel passagiers zijn al van boord gegaan. Buiten is een tafel vrij en als we de plek als bezet gemarkeerd hebben door thee en sinaasappelsap neer te zetten, gaan we eten inslaan.

Als we voldaan zijn, gaan we terug naar onze hut om nog wat tijd van ons balkon te genieten. Ruim een half uur voor aanvang van de excursie gaan we van het schip af richting de verzamelplek die dit keer op de pier is. We zijn de eersten en we maken nog even gebruik van de tijd voor paar foto’s.

Als de groep compleet is gaan we naar de wagens die ons over het eiland gaan vervoeren. Een soort open wagens met 12 zitplaatsen achterin. We zijn met 8 gasten en onze gids heeft er duidelijk veel zin in. Hij legt even wat dingen uit van wat we gaan doen en dan gaat hij de cabine in en via een speaker horen wij wat hij verder te vertellen heeft.

We maken een flinke rit over het eiland en onderweg stopt de gids regelmatig om iets te vertellen en te laten zien wat betreft planten, bomen en vruchten die er op het eiland groeien. Zo plukt hij een stukje van een grasachtige plant, maakt een er bosje van en knakt dat waardoor er een lucht verspreid wordt: lemon gras.

Ook krijgen we bladeren van een plant om aan te ruiken en moeten raden waar dat voor gebruikt wordt. Het blijkt thee te zijn. Verder komen we langs planten met ananassen, bananen en ook wijst hij op de mangobomen.

Op het eiland zijn ook hier en daar resten van molens te zien. Vroeger was dat op landerijen van rijke (koloniale) mensen die in de suikerriet zaten. Met de molen werd sap uit het suikerriet geperst en dat werd gebruikt voor het maken van rum. Was rum in het verleden de belangrijkste inkomstenbron, tegenwoordig is dat het toerisme.

Ook vertelt de gids dat er veel ratten zijn op het eiland. Om daar wat aan te doen hebben ze mangoesten op het eiland losgelaten. Het gevolg was dat die de slangen op aten en niet de ratten, dus die zitten er nog steeds. Onderweg zien we er eentje lopen langs een hek. Als Co flink inzoomt op zijn foto, is hij ook wel te zien, maar niet heel duidelijk.

Nadat we het plaatsje Swetes gepasseerd zijn, loopt de route door een stuk regenwoud. Daarna maken we een stop bij een uitkijkpunt in de buurt van Old Road, het oudste stadje op het eiland. Hier kunnen we een bekertje rumpunch en een stukje mango van de gids krijgen. Die punch gaat er goed in en we nemen nog een tweede die we even later goed kunnen voelen.

Volgende stop is het strand Turners Beach. Daar hebben we iets meer dan een uur de tijd om van het strand te genieten. We strijken neer op het terras van de strandtent en bestellen een cola. Omdat de punch aardig doorwerkt, besluiten we een cheeseburger met friet bij te bestellen die we samen delen. Dat helpt het effect van de alcohol wat te verminderen.

Als de tijd om is rijden we terug naar de steiger en gaan we aan boord. Het is ook al bijna vertrektijd. We nemen de lift naar dek 19 om daar nog een colaatje te drinken. Bartender Abner maakt een mojito en besteedt daar best veel aandacht aan. Het persen van de muntbladeren is goed te ruiken. Als de mojito klaar is zet hij deze voor ons neer om te proeven. Het is echt een hele goeie.

Ondertussen vertrekt het schip. Wij lopen over het dek naar de achterkant van het schip en dalen daar af met de lift naar onze hut. Nog even opfrissen voor het diner. Het was weer een zeer geslaagde dag.

Woensdag 9 april 2025

We kunnen vandaag lekker uitslapen, want onze excursie begint pas om 11:15 uur. Als het schip aanlegt aan de kade bij Philipsburg, worden we wakker. We gaan op het gemakje douchen, aankleden en ontbijten. We nemen maar een hapje extra, want we weten niet of we vandaag aan lunchen toe komen. Daarna lezen we op ons balkon de nieuwsberichten in de krant.

Tegen 11:00 uur gaan we naar onze verzamelplek in het theater. Een kwartiertje later mogen we met onze groep naar de kade. Daar moeten we van de lokale organisatie nog een handtekening zetten dat ze niet aansprakelijk zijn voor schade of ongevallen tijdens de excursie. Dit lijkt spannender dan het is. Ze zullen vooral bang zijn voor mogelijke claims van Amerikanen. Overigens schrikken we hier op de kade wel een paar keer van een harde knal. Vanwege de golfslag kan het schip kennelijk niet strak tegen de kade aan liggen, maar beukt af en toe tegen een stootkussen aan. Dat geeft echter een knal alsof er een gasfles ontploft. We gaan maar een stukje verderop staan.

Onze groep wordt verdeeld over twee kleinere bussen en dan gaan we op pad. Onze chauffeur en gids Cal legt onderweg het nodige uit van waar we langs rijden. Hij komt oorspronkelijk van Anguilla en woont sinds 2019 op Sint Maarten. Eigenlijk staan we vrijwel meteen vast in het drukke verkeer van het eiland. Het is hier op Sint Maarten sowieso druk met verkeer, want er zijn veel auto’s en weinig wegen. Maar vandaag liggen er maar liefst vier grote cruiseschepen in de haven. Dus dat zorgt voor extra drukte. Fietsers zien we nauwelijks, maar dit is misschien ook niet prettig met zoveel autoverkeer op de smalle wegen.

We rijden Philipsburg uit langs de Great Salt Pond, waar vroeger zout werd gewonnen,  en gaan westwaarts richting de grens met het Franse deel van Sint Maarten. Bij Simpson Bay komen we in de buurt van onze eerste stop: het bekende Maho Beach. Hier krijgen we een half uur de tijd om te genieten van de gekke situatie. Het strand ligt namelijk aan het begin van de landingsbaan van Princess Juliana International Airport. De vliegtuigen komen hier dus vlak over je hoofd scheren voordat ze landen. En voor de diehards kun je ook in de jetstream staan van vertrekkende vliegtuigen.

Als we het strand op lopen komt al snel het eerste vliegtuig binnen. Het blijft een bizar gezicht om te zien. We zijn hier 6 jaar geleden een keer eerder geweest, maar toen was het bij lange na niet zo druk met mensen. Het strand is heel smal en loopt vrij steil af het water in. Door de stevige wind vandaag is de golfslag ook pittig, dus voordat Jeroen er erg in heeft, staat hij tot boven zijn knieën in het zeewater. Nou ja, die schoenen drogen wel weer op met dit warme weer.

Er komen nog een paar vluchten binnen, waarvan eentje echt een groot toestel: een Airbus A330 van Air France. Dan vinden we het welletjes geweest en lopen terug naar de verzamelplek waar onze bus weer vertrekt naar de volgende stop.

Bij Bell’s Lookout Point gaan we de bus weer uit voor een mooi uitzicht over het zuidelijk deel van Sint Maarten. Bij het naastgelegen Indigo Bay wordt gewerkt aan een luxe resort met een privé strand. Daar zal wel het nodige voor betaald moeten worden.

En door naar de hoofd attractie van deze excursie, de Rainforest Adventure bij de Rockland Estate. Hier gaan we eerst met een stoeltjeslift in 30 minuten omhoog de heuvel/berg op. De lift gaat in twee delen. Het eerste deel is het langste en vervolgens moet je overstappen voor het laatste steilste stuk omhoog.

Vanaf de top van de heuvel heb je een prachtig uitzicht rondom over het eiland. Ook doen we hier even een drankje, want van de zon en de wind krijg je best wel dorst. Voor de waaghalzen kun je vanaf hier met een zip line in 45 seconden weer in 1x naar beneden. Maar aangezien Jeroen al niet heel erg comfortabel in de stoeltjeslift zat, zijn we blij dat we dat niet hebben geboekt.

Als we boven uitgekeken zijn, nemen we de stoeltjeslift weer terug naar beneden. Daar moeten we dan nog even wachten op onze shuttle bus die ons om 16:00 uur weer terug rijdt naar de haven. Op de kade staat een gezellige steelband te spelen en zo kunnen we swingend weer aan boord gaan van de MSC Seaside.

We gaan even snel een colaatje doen bij de Aurea Bar op dek 19 en daarna spoelt Jeroen het zand en zout even af in de douche. We genieten vervolgens weer van een heerlijk diner in het Seashore restaurant, vandaag met vitello tonnato, kalkoenfilet met pilaf rijst en als toetje de arroz con leche.

Het was weer een geslaagde dag zo op Sint Maarten. Morgen zijn we op Antigua, maar daar horen jullie morgen dan weer meer over.

Even terugkomend op het vertrek uit Miami. We hebben ondertussen begrepen dat we vanuit een nieuwe terminal van MSC zijn vertrokken. Zo nieuw dat de officiële opening daags na ons vertrek was. Het is ook de grootste cruise terminal ter wereld, en daarmee hebben we het niet over alle terminals bij elkaar maar alleen over deze MSC terminal.

We kwamen aan met een taxi in wat leek een parkeergarage. Nou ja, leek niet alleen want de etages erboven bieden plaats aan meer dan 2400 auto’s. Onze koffers werden meteen vanuit de taxi overgenomen door medewerkers van de terminal, dus daar hoefden we verder niet mee te slepen.

Vervolgens gaan we een trap op de terminal in en komen in een hele grote hal. Daar staan allemaal linten die diverse rijen vormen. Wij gaan in de rij voor Aurea-passagiers. Het is nog rustig dus eigenlijk is er nog geen sprake van een echte rij. Aan het einde van het parcours komen we bij een aantal zuilen. Hier moet ons paspoort gescand worden. Er staat iemand bij die ons helpt en ze vraagt of we een ESTA hebben. We laten die zien en na het scannen van het eerste paspoort moet Co voor de camera gaan staan om zijn gezicht te laten scannen. Dan geeft de zuil een akkoord aan en mag Jeroen. Wij denken dat dit (ook) voor de immigratiedienst is om vast te leggen dat je het land gaat verlaten.

Dan kunnen we direct door naar de security check. We hoeven geen riem of horloge af te doen, alleen de rugzakken op de band en telefoon in een bak en dan op de band. Daarna komen we bij een dame die ons vraagt of we Yacht club hebben of iets anders. Wij hebben dus Aurea en dat is na Yachtclub het beste om te hebben. Biedt allerlei voordelen.

We krijgen een nummer uitgereikt en kunnen dan een grote hal in waar veel stoelen staan. Een mega grote wachtkamer. Hier moeten we wachten tot ze aan boord klaar zijn om ons te ontvangen. We hebben onze boardingpas al op de telefoon, want je kunt vooraf inchecken waarbij je ook je paspoort scant.

Dan rond half 12 komt het bericht dat wij kunnen boarden. We gaan een deur door en komen bij poortjes te vergelijken als bij het openbaar vervoer. Ons gezicht wordt gescand en dan gaat het licht op groen en kunnen we doorlopen naar het schip. Geen incheckbalie of wat dan ook meer en de boardingpas wordt eigenlijk niet gebruikt.

Het is wel een hele lange gang die we door moeten voordat we bij het schip zijn, maar eenmaal aangekomen bij de slurf die ons toegang biedt, lopen we soepel het schip op zonder wat dan ook van controle. Er is omgeroepen dat de hutten rond 14:00 uur klaar zijn, maar dat je direct naar je hut moet gaan om daar je sleutelkaarten op te halen (hangen aan de deurknop) en je kunt meteen je handbagage achterlaten.

Wij hadden het geluk dat onze hut al helemaal klaar was. Dus konden we al iets meer uitpakken en installeren.

Tot zover dus even hoe het werkt in de nieuwe terminal van MSC, nu terug naar gisteravond. Het diner verliep snel en omdat we ook vroeger eten dan we gewend zijn van andere cruises, vinden we het nog wat vroeg om naar de bar te gaan dus eerst nog even naar de hut. Daar maken we ons verslag van gisteren nog even af en publiceren het.

Daarna gaan we door naar de bar. Vandaag is het wel drukker, met name aan de tafels aan de zijkant. Dat komt waarschijnlijk omdat er vanavond een grote basketball wedstrijd wordt uitgezonden. Aan de bar hoeven we niet te vechten voor een kruk. We bestellen Disaronno, maar die blijkt op te zijn en de bartender zoekt naar een nieuwe fles. Maar niet te vinden en na enige tijd pakt hij twee glazen en vertrekt. Blijkbaar gaat hij het bij een andere bar halen.

Het lijkt erop dat er weinig nog aan boord is en ook de sambuca zou al aardig op beginnen te raken. Dat zou wel heel vervelend zijn en dat zo kort na vertrek. Nou, we wachten het maar af. Deze avond komen we voldoende aan ons trekken en voldaan zoeken we ons bed op.

De volgende ochtend zijn we redelijk vroeg wakker en we gaan buiten op het achterdek ontbijten. Het zit daar goed en het is nog zo rustig dat we makkelijk een plekje hebben kunnen bemachtigen.

Na het ontbijt krant lezen op balkon en rond 11 uur even shoppen aan boord. Daar treffen we in de Dutyfree shop een groot aantal flessen Disaronno aan dus we weten genoeg. Het is in ieder geval aan boord. Jeroen kijkt nog voor t-shirts. Als hij er 2 neemt krijgt hij 30% korting en bij 3 zelfs 50%. Dat worden er dan 3.

Dan door naar de lunch. We zoeken voor het openen van het buffet vast een plekje. Het is nu vrij druk, maar we mogen naast andere gasten plaats nemen en raken in gesprek. Zo leg je leuke contacten.

Na de lunch gaan we weer naar de Wellness en na twee rondjes sauna en een rondje bubbelen, gaan we meteen door naar de Aurea bar (buiten op dek 19). Die is dus alleen toegankelijk voor Aurea gasten en daardoor is het er redelijk rustig. We nemen een paar colaatjes en Co gaat hier nog even in de whirlpool zitten.

Vanavond gaan we in pak. Er zijn wel activiteiten met de kapitein, zoals met hem op de foto gaan, maar dat laten we even langs ons heen gaan. We willen op tijd aan tafel zodat we hopelijk weer een tafel bij het raam kunnen bemachtigen.