Donderdag 30 november 2017

Als we vanmorgen de gordijnen open doen, belooft het een stralende dag te worden. We zien een strakblauwe lucht en de temperatuur voelt ook weer iets warmer aan. We hebben een beetje uitgeslapen, omdat we gisteravond wat langer in de bar zijn blijven zitten. We hadden een gezellig gesprek met Klaus uit Duitsland, die deze cruise met zijn ouders maakt. Gelukkig kunnen we wel Engels met hem praten, dat gaat ons toch iets makkelijker af dan Duits.

We zijn nog op tijd genoeg om boven in het Club restaurant te ontbijten. Daarna zetten we onze zeedag-training in. Die begint iets makkelijker, omdat we al op dek 10 zitten en dus niet met de trap omhoog hoeven. Het jogging pad is op dek 11, maar hier op dek 10 is eigenlijk ruimte genoeg om rond te wandelen. Het voordeel is dat deze ronde veel langer is, omdat je (bijna) de hele lengte van het schip kunt gebruiken. We lopen 10 rondjes en de stappenteller van Co geeft aan dat we daarmee 4,6 km in 55 minuten hebben afgelegd. Dat is wel even mooi zo. Co houdt het prima vol, ondanks dat hij nog steeds herstellende is van zijn operatie in oktober. Op dek 9 nemen we een cola, koffie en water en gaan dan even relaxen op ons balkon met een boekje erbij.

Gisteravond tijdens het diner viel het ons op dat we bij vertrek van Kreta de verkeerde kant op leken te varen. Volgens de GPS gingen we westwaarts om Kreta heen. Dat lijkt dan niet logisch als je naar het zuidoosten moet, richting het Suez kanaal. Er zal vast een reden voor zijn geweest. Inmiddels varen we weer oostwaarts, ten zuiden van Kreta, langs de kust van Libië en Egypte. Gelukkig wel op veilige afstand.

Bij de lunch halen we een colaatje bij het bar-station van Francis. Die hadden we gisteren al even gesproken. We herkenden elkaar wel van gezicht, maar weten geen van drieën meer precies van welke cruise. In ieder geval heeft hij nu al meteen onze namen onthouden, dus dat is makkelijk.

Na de lunch is het alweer snel tijd voor onze tweede Spa behandeling deze cruise: een bamboe massage. Sandra en Catherine zijn opnieuw onze therapeuten. Na de massage lopen we over het buitendek terug naar de trap. Het geeft een heerlijk gevoel dat je nu weer in je korte broek en je t-shirtje buiten kunt lopen. December lijkt opeens maanden ver weg te zijn.

Bij terugkomst in de hut blijkt de zon lekker op ons balkon te schijnen. We gaan daar nog even verder lezen en eten een appeltje van de fruitmand.

Als je denkt dat je het rustig hebt op zo’n zeedag, dan vergis je je, want om 5 uur staat de volgende afspraak op het programma. De Costa Club VIP Cocktail, met het voorstellen van de kapitein, Giacomo Longo, en zijn management. Hoewel we ondertussen wel weten hoe dit gaat, kleden we ons toch om in onze kostuums en gaan naar het theater op dek 2. Een fotograaf strikt ons onderweg nog voor een foto, die uitloopt op een complete fotoshoot. Van de week eens kijken of er een leuk plaatje bij zit.

Na de cocktail party nemen we nog een colaatje aan de bar en dan is het etenstijd. Vandaag valt vooral het hoofdgerecht goed in de smaak, prime rib beef, met als digestief een Brancamenta.

Morgen staat er NIETS op het programma, heerlijk….! Eens kijken of we dan al het Suez kanaal zullen gaan bereiken. Nu nog een cocktailtje aan de bar en dan Buona Notte!

Woensdag 29 november 2017

Om half 7 (half 6 Nederlandse tijd) gaat de wekker. Snel de ochtendrituelen door en ontbijten. Bij het ontbijt zien we weer een bekend Costa gezicht. Het is Nelson die wij van vorig jaar kennen van het ontbijt op de Favolosa. En kort gesprekje volgt.

Om kwart voor 8 zitten we in de Isolabella zaal op dek 1 te wachten tot we naar de bus kunnen. Vandaag hebben we de combinatie Engels en Duits.

Kreta is ontstaan door de botsing van twee aardlagen heel lang geleden. Op dit moment woont ongeveer 8 procent van de Griekse bevolking op Kreta. Omdat Kreta door de jaren van haar bestaan in handen geweest is van verschillende nationaliteiten zoals de Byzantijnen, Turken, Moren, is er een mengeling aan bouwstijlen op Kreta te vinden. Begin 20e eeuw sluit Kreta, op dat moment zelfstandig, zich weer aan bij Griekenland.

In ongeveer anderhalf uur rijden we naar onze eerste stop, het Arkadi klooster. De rit gaat westwaarts over de hoofdweg, met mooi uitzicht op besneeuwde bergen, de heuvels vol olijfbomen en de kustlijn. Vlak voor Rethymnon slaan we linksaf en rijden nog 15 km omhoog de bergen in en komen dan bij het klooster aan.

Bij het klooster krijgen we enige uitleg over de bouw, geschiedenis en algemene achtergrond. Helaas is 45 minuten eigenlijk te kort mede omdat we pas na 15 minuten beginnen met de rondleiding omdat velen naar de weinige toiletten moeten. Het klooster speelde een belangrijke rol tijdens de Turkse bezetting. Op een bepaald moment besloten de opstandelingen dat ze zich liever opbliezen dan zich overgeven aan de Turken.

Na het klooster gaan we naar het plaatsje Rethymnon. Als we dat naderen zien we een oud Venetiaans fort liggen. Het is schitterend weer vandaag, dus het uitzicht is extra mooi zo.

In Rethymnon hebben we een uur de tijd om op eigen gelegenheid rond te lopen. Ook hier is de mengelmoes van Turkse en Venetiaanse architectuur goed te zien in de huizen. We bezoeken onder andere de moskee en doen een bliksembezoek aan het fort. Dat was zeker de moeite waard. Wel moeten we in rap tempo naar de bus terug.

Pech is dat de accu van Co’s nieuwe camera niet goed blijkt te zijn. Bij vertrek nog alle streepjes maar als het eerste streepje van de drie verdwijnt gaat het snel en de camera is binnen een uur niet meer te gebruiken.

Als iedereen weer in de bus zit, is er enige consternatie dat de tour bepaalde onderdelen niet bevat die een aantal mensen wel verwacht hadden.

Aangekomen bij het schip gaan we nog voor een late lunch naar dek 9 en om ongeveer drie uur zijn we in de cabine waar we nog even genieten van de zon op ons balkon. We lezen wat en horen dat er een oefening is met de waterdichte deuren in het schip. De bemanning wordt hiervoor gewaarschuwd omdat deze gesloten gaan worden en men daar niet tussen moet komen te zitten. Deze deuren bevinden zich onderin het schip, waar ook de ruimtes van de bemanning zijn.

En dan gaat de tijd weer hard. Bijna al weer eten. Het is toch wat. In het restaurant kopen we een Costa kerstbal, waarmee we de Costa Foundation ondersteunen, die projecten in ontwikkelingslanden financiert.

Dit keer krijgen we bij het einde van het diner een glaasje witte rum. Dit past goed bij Jeroen zijn dessert (baba au rum) volgens de ober. Gisteren hadden we wodka en daarvoor passeerden Limoncello, Sambucca, Amaro en Ballentines. Elke avond iets anders van de ober.

De komende drie dagen zitten we op zee en zullen we door het Suez kanaal gaan. Kunnen we even lekker tot rust komen van onze Europese belevenissen.

Dinsdag 28 november 2017

We worden om half 8 wakker in de haven van Piraeus. In deze drukke haven van Athene wemelt het van de veerboten en andere schepen, maar vanaf ons balkon kunnen we de Costa Luminosa niet zien liggen. Bij het ontbijt komen we erachter dat de Luminosa een stukje verderop ligt, bij een cruise terminal om de hoek. We kunnen vanuit het restaurant nog net de boeg zien.

Na het ontbijt gaan we lopend de stad in. We zijn een aantal jaren geleden al eens op vakantie geweest in Athene en hebben nu even geen behoefte aan een excursie daarheen. Helaas begint het net een beetje te regenen als we de terminal uit zijn. Gelukkig staat de kerk Agios Nikolaos vlakbij en kunnen we daar binnen even schuilen. We branden meteen een kaarsje voor onze dierbaren die er niet meer zijn.

Als de bui is weggetrokken lopen we verder de stad door. Zoals we al gelezen hadden is het een vrij drukke en rommelige stad. Toch zijn er wel een paar mooie plekjes te vinden, zoals de jachthaven en paar leuke winkelstraatjes met etalages in kerstsfeer. Als de zon doorbreekt, kunnen de jassen meteen in de rugzak, want die heeft hier nog wel kracht. We lopen weer terug richting de haven en passeren dan nog de markt met – helaas voor Co – veel vers gevangen vis.

We komen uit bij de grote veerboten die van hieruit vertrekken naar de vele Griekse eilanden. Langs het water lopen we weer terug naar de cruiseterminal. Eigenlijk willen we direct aan boord gaan voor de lunch, maar toevallig komen we in de terminal barman Mojan tegen, die de afgelopen 8 maanden op de Costa Luminosa heeft gewerkt en vandaag naar huis mag. We gaan even koffie drinken en praten bij met elkaar. Hij is blij dat hij naar huis mag en vooral dat hij sinds 8 jaar weer eens Kerst thuis kan vieren met zijn familie in Manilla. Hij heeft al een nieuw contract gekregen voor volgend jaar. Toevallig gaat hij dan werken op de Mediterranea, waar wij nu mee aan het varen zijn.

Na het afscheid van Mojan gaan we aan boord en we zijn nog op tijd om een keertje op dek 10 te lunchen in het Club restaurant. Onze ober Luis is er niet, maar zijn collega Mark wel. Die is vanmorgen al van boord geweest om bij een Nike outlet center in de buurt wat inkopen te doen. Het menu van de lunch ziet er goed uit met kastanjesoep, wild-stroganoff en chocoladetaart toe.

We gaan even rusten en wat lezen in onze hut. We kijken mooi uit op de levendige  haven en de achterliggende bergen. Dat is dan weer een voordeel van deze panorama suite. Als je in een suite zit, brengen ze je ook elke dag een nieuwe fruitschaal. Die krijgen we natuurlijk niet elke dag helemaal op. Jeroen vraagt daarom aan onze cabin steward Byron wat er met het overgebleven fruit gebeurt. Gelukkig wordt dat niet weggegooid, maar er wordt gekeken of het nog elders gebruikt kan worden, bijvoorbeeld in de ruimte voor de crew. Dat is fijn om te horen en we zullen Byron ook wel eens rechtstreeks van fruit voorzien.

Om 5 uur vertrekt het schip uit Piraeus naar Heraklion. We besluiten om dit aan dek te gaan bekijken. Het is altijd weer een leuk gebeuren, met de touwen die los gaan, de loods die aan en van boord gaat, de manoeuvres van het schip en dan dit keer met de ondergaande zon erbij. De Costa Luminosa vertrekt ook om 5 uur en draait als eerste weg uit de haven. Niet veel later volgen wij en samen varen we langzaam verder weg van de lichtjes van Athene.

Om 6 uur lopen we het Club Restaurant in voor het diner. Het smaakt allemaal weer prima, met vanavond o.a. vitello tonato vooraf en speenvarken als hoofdgerecht. Bij het toetje krijgen we vandaag een glaasje wodka van ober Luis. Straks nog een cocktail aan de bar en dan zullen we vast weer lekker slapen. Kalinighta!

Maandag 27 november 2017

Vlak voordat we gaan slapen, zien we achter ons aan de horizon dat het onweert. Niet lang daarna haalt het ons in. Het klinkt anders dan boven land, namelijk met een veel diepere bas.

Als we wakker worden, draait het schip heel langzaam en varen we heel rustig de haven van Katakolon in.

Na het ontbijt gaan we even het dek op om Katakolon vanaf een afstand te bekijken. Daarna naar de hut om de camera’s te halen. We verlaten het schip en maken heel wat foto’s van het schip. Deze haven is daar uitermate geschikt voor. We zijn dan ook niet de enigen en Jeroen wordt weer gevraagd om even een groepje op de foto te zetten. Die zijn uitermate enthousiast over het resultaat.

Katakolon is een klein plaatsje en we lopen daar een kleine 2 uur rond. Zoals vaak in Griekse plaatsen, komen we een aantal katten tegen. Op één plek zit een hele groep waarvan er een paar niet goed uit zien. Dat doet ons dan wel pijn.

Ondertussen is er steeds meer blauwe lucht als we tegen 12 uur terug lopen naar het schip. Nog maar paar foto’s maken met meer zonlicht.

Na de lunch gaan we naar het achterdek. Daar uit de wind in de zon is het goed uit te houden dus gaan we even heerlijk op een ligbed liggen.

Half 2 gaan we naar de hut want dan schuift er een grote wolk voor de zon die zo groot is dat het wel lang gaat duren voordat de zon zich weer laat zien. We bereiden ons voor om naar de sauna te gaan.

In de sauna komen we we een Italiaanse man tegen die heel uitgebreid in het Italiaans vertelt dat de sauna niet functioneert. Hij vindt 70 graden veel te koud. Het is inderdaad niet erg warm maar met nog een paar scheppen water op de kachel, komt het zweet toch wel los. Na de sauna in de whirlpool en dat rondje herhalen we nog een keer.

Half 4 zijn we weer terug in de cabine. Nemen wat te drinken uit de minibar en om vier uur zwaaien we Katakolon vaarwel. De zee is ruwer dan bij aankomst dus we schommelen enigszins op weg naar Piraeus. Dat is de stop om Athene te bezoeken, maar dat hebben wij niet gepland.

Tijdens het diner hebben we via Messenger contact met Mojan, de barman die wij kennen en die nu op de Costa Luminosa werkt. Morgen liggen we in dezelfde haven en hopen we elkaar even te ontmoeten. Terwijl we heen en weer chatten, merkt Jeroen op dat naast ons in de verte een cruiseschip lijkt te varen. We denken dat het de Luminosa is en als Jeroen een website weet te vinden waarop aangegeven is waar de diverse schepen zich bevinden, blijkt dat ook het geval te zijn.

Het diner zelf is weer uitstekend met vandaag o.a. uiensoep en kalkoenrollade en na het diner gaan we nog even de camera halen om de Luminosa te fotograferen. Dat lukt wel op een manier die leuk is als herinnering, maar niet als foto voor een verslag.

Verslag afmaken en aan de bar. Je hebt nu eenmaal van die routines.

Zondag 26 november 2017

Gisteravond aan de bar bleek barman Andy opeens te zijn overgeplaatst naar een ander schip. Jammer, want het was wel een gezellig figuur. Het is voor het personeel ook even wennen in de nieuwe samenstelling. De twee Spaanse gitaristen zijn er gelukkig wel weer, met toepasselijke muziek voor bij de cocktail.

Op de tv kwamen we toevallig BVN tegen. Weerman Peter Kuipers Munneke wijst op een lagedrukgebied bij midden Italië. Dat hebben we gemerkt, want het schip had aardig wat deining in de nacht. Maar op bed hebben wij daar meestal geen last van gelukkig.

Als we om 8 uur wakker worden is de zee alweer kalm. De kapitein heeft vannacht waarschijnlijk de turbo aangezet om snel door de depressie heen te komen, want bij het ontbijt varen we al langs het eilandje van de vulkaan Stromboli. Leuk om te zien dat er zelfs twee dorpjes zijn onderaan de vulkaan. Dan woon je nog eens op een bijzondere plek! We ontbijten vandaag in het Club restaurant op dek 10 en nemen daar een omelet en de pannenkoekjes.

Met het mooie uitzicht maken we daarna een wandelingetje over het dek. Het leuke van dit schip is dat je op meerdere dekken helemaal van voor naar achteren kunt doorlopen. Het is best lekker buiten: bewolkt, weinig wind en een graad of 19. Een t-shirt volstaat.

Om 10 uur moeten we ons melden in het theater voor een face to face met de Israëlische immigratie officieren. De rij lijkt lang, maar binnen een half uur zijn we al klaar en hebben we een gestempelde visumkaart gekregen voor ons bezoek aan Eilat en Jeruzalem volgende week.

We nemen een drankje aan de bar en gaan dan even de winkeltjes verkennen. Co tikt meteen twee nieuwe polo shirts op de kop. Als we terug zijn in de hut komt het schip aan bij de Straat van Messina. Daarvoor komt ook een loods aan boord. Het is namelijk een smalle zeestraat met veel veerboten in de vaart.

Dan is het alweer tijd om te lunchen. Die nemen we zoals gebruikelijk bij het buffet restaurant op dek 9. Tijdens het eten krijgen we de vulkaan Etna in zicht, met besneeuwde krater. Het schip buigt hier oostwaarts af richting Griekenland, langs de “grote teen” van Italië.

Om 2 uur hebben we onze eerste afspraak in de Spa. We krijgen een Lemon & Ginger scrub, gevolgd door een massage. Heerlijk ontspannen en met een perzikzacht huidje gaan we een uurtje later weer terug naar de kamer.

We relaxen nog een beetje, nemen een koffie en een cola aan de bar en maken een praatje met de Nederlandstalige host aan boord, Wim. Dan is het alweer tijd om ons aan te kleden voor de eerste gala avond van deze cruise. De pakken en stropdassen kunnen uit de kast. In het restaurant krijgen we weer een heerlijk menu voorgeschoteld, met dit keer een malse en perfect gebakken biefstuk als hoofdgerecht. Knap om dat zo goed te bereiden voor zoveel mensen tegelijk. Na afloop krijgen we weer wat extra drankjes van de ober: espresso, cola en een Ballantines. De supervisor van het restaurant neemt afscheid van ons. Morgen mag hij na een extra lang contract van 11 maanden naar huis. Daar heb je dan wel zin in, kunnen we ons voorstellen.

Straks weer naar de bar voor een paar cocktails. En morgen komen we dan aan in Katakolon, Griekenland. Helaas gaat de klok een uur vooruit vannacht dus we hebben een uurtje minder.

Zaterdag 25 november 2017

Na een heerlijke nacht worden we een kwartier voor de wekker wakker. We varen nog volop.

Voor het ontbijt gaan we naar het buffetrestaurant. Het is even zoeken waar wat te vinden is, maar we kunnen alles vinden.

Achter ons ligt de Costa Pacifica. Onze ober voor het diner van vorig jaar zit op dat schip. We proberen aan het eind van de middag om elkaar nog te ontmoeten, maar dat hangt van zijn rooster af en we hebben nog geen bericht ontvangen of hij dan vrij kan zijn.

Na het ontbijt gaan we naar de verzamelplaats voor onze excursie. Deze duurt 6,5 uur en gaat naar Tarquinia.

Als we uit de bus komen, zit die al voor meer dan de helft vol. Costa stuurt de Italianen eerder naar de bus dan de anders taligen. Omdat wij bijna de eerste waren van de Duitse groep, hebben we nog een mooie plek kunnen bemachtigen.

De eerste stop is bij een begraafplaats van de Etrusken, de necropolis van Monterozzi. De ingang van de bijzondere graftombes zijn nu beschermd met een klein gebouwtje maar vroeger lag de ingang ondergronds.

Tevens zijn er veel grote “stenen potten” waarin de urnen bewaard werden. Nu bovengronds maar normaal begraven.

De volgende stop is in het middeleeuwse Tarquinia. De historische stad waar de Etrusken vroeger woonden bestaat niet meer. We wandelen door het stadje en gaan daarna naar het museum dat in een pand gevestigd is waar vroeger de kardinaal woonde.

De volgende stop is een restaurant voor de lunch. Het is ondertussen bijna twee uur dus weer hebben wel trek. De eerste ronde is een bord met aantal verschillende “hapjes” zoals een stukje kaas, plakje ham, broodje met olie, broodje met aïoli en broodje met tapenade.

De tweede gang is een warme vergeten groente, romanesco, met stukjes brood en aardappel. Dat valt bij velen niet echt in de smaak en dus gaan veel borden met flinke inhoud terug. Wij hadden echter keurig ons bordje leeg. Dit bleek in plaats van de pasta te zijn. De derde gang bestaat uit worstjes, stukken kip, salade en friet. Dat gaat er beter in.

Het toetje bestaat uit koekjes. In de bus heeft onze gids verteld dat hier een zoete dessertwijn bij gereserveerd wordt en dat het de bedoeling is je koekjes daarin te dopen. Maar die wijn kwam dus niet dus wat over bleef waren harde koekjes.

In iets met dan een kwartier rijden we terug naar het schip. Het is bijna half 5. Straks al weer aan tafel voor het diner. Wat een rotleven.

Maar voordat we voor het diner aan tafel gaan, gaan we bij de spa langs om even rond te kijken. Er is een sauna en een stoombad, vrij toegankelijk, mannen en vrouwen gescheiden. Daar hebben wij geen last van. We besluiten 3 behandelingen te boeken voor 3 verschillende dagen. De planning daarvan is geheel naar onze zin. Dan nu door voor het diner. Trek? Nog niet echt, maar dat komt waarschijnlijk wel.

Als hoofdgerecht kiezen we beiden de kalf saltimbocca met risotto en die is overheerlijk. Dit keer krijgen we aan het einde van het diner een Sambuca voorgezet. Daarna gaan we nog even naar de bar op het achterdek om daar een colaatje te nemen bij Ericson. We hebben een leuk gesprek en daarna gaan we weer naar onze hut. Even ons verslag afmaken wat wij deze vakantie middels de telefoon al tussendoor steeds bijhouden. Dat scheelt weer tijd na het eten.

Morgen hebben we controle door de Israëlische douane. Erg vroeg, want daar komen we pas over een aantal dagen aan. Eerst nog Griekenland, maar morgen eerst een rustdag: plezier op zee.

Vrijdag 24 november 2017

We worden om 7.30 uur wakker in het hotel in Milaan. Het ontbijtbuffet in het restaurant beneden is erg uitgebreid. Eieren worden naar wens “live” gebakken.

Om 9.30 uur checken we uit en lopen we naar de terminal van het vliegveld. Daar moeten we bij uitgang 7 verzamelen voor de bus naar Savona. Er is nog niemand te zien van Costa. Buiten bij de bushalte staat een Duitse vrouw met bagage. Zij gaat ook naar de Costa Mediterranea. Ook zij heeft nog niemand van de organisatie gezien. Er komen na verloop van tijd steeds meer passagiers bij, ook voor de Costa Favolosa. Na een uur komt er dan eindelijk een medewerkster van Costa. We moeten allemaal nog wachten op de bussen, zegt ze. De eerste bus die aan komt rijden is bedoeld voor de Costa Favolosa. Wij vragen of we mee mogen als er nog plek over is, omdat we geen koffers mee hebben. Dat blijkt uiteindelijk te lukken en om 11.30 uur rijden we dan eindelijk weg uit Milaan.

We rijden via een andere route naar Savona dan we gewend zijn. Vliegveld Malpensa ligt een stuk westelijker dan vliegveld Linate. We rijden nu o.a. langs Novara met zijn bijzondere hoge koepelkerk. Na een korte sanitaire stop komen we in de buurt van de Ligurische kust. Dit stuk van de route herkennen we weer. Om 14.15 uur rijden we de haven van Savona binnen, waar ons schip ligt te wachten.

Met onze Perla Diamante status van de Costa Club kunnen we in de terminal alle rijen passeren en direct naar de paspoort controle en de security check doorlopen. Dat is dan weer een voordeel van trouwe klant zijn. Het paspoort wordt ingenomen gedurende de hele reis voor het inklaren van het schip in alle havens.

We lopen meteen naar onze suite op dek 5, waar alle reisinformatie klaar ligt die we nu nodig hebben. De suite is niet super groot, maar wel mooi. De badkamer en het balkon zijn daarentegen lekker ruim.

We gaan eerst nog even wat lunchen op dek 9. Daar worden we bij het bar station aangesproken door barman Ericsson. Hij was ingeseind door barvrouw Susan om goed voor ons te zorgen deze reis. Grappig dat we hem al meteen treffen.

Daarna lopen we een klein rondje over het schip. De gangen lopen hier wat anders dan we gewend zijn. Maar goed, we hebben 3 weken om het allemaal uit te vogelen. Bij de Tourdesk boeken we de excursie voor morgen om naar een andere. De tour naar het meer van Bracciano gaat alleen in het Frans en het Spaans. We gaan nu naar Tarquinia met een Duitse gids.

Terug in de hut ontmoeten we onze butler Dave. We vragen of hij het bed wil reorganiseren naar een tweepersoonsbed en om de minibar te voorzien van water en cola light. Dat is allemaal geen probleem. Daarnaast hebben we nog een cabin steward Byron, voor het dagelijkse onderhoud.

We trekken de fles prosecco open die voor ons klaar staat en proosten op een goede vakantie. Bij de informatie zit ook een piraten protocol, voor het stuk in de Rode Zee… Ze zijn op alles voorbereid en staan dan 24 uur per dag in contact met de autoriteiten aan land.

Om 17.00 uur komt de oproep voor de safety drill. Die is voor ons inmiddels gesneden koek. Getrouw lopen we met onze zwemvesten naar ons verzamelpunt en luisteren de informatie. Het verloopt allemaal vlotjes.

Vanaf 18.00 uur kunnen we naar ons diner in het Club Restaurant op de 10e etage. Dit kleinere restaurant is nu exclusief voor gasten in suites. Er is geen tafelschikking, maar we krijgen een mooi tafeltje aan het raam, waar we het vertrek van het schip goed kunnen zien. Onze obers Luis en Mark verzorgen alles prima. De menukaart biedt een ruime keuze uit (vanavond) Ligurische gerechten. Het kaasplankje wordt uitgeserveerd op serviesgoed van Versace (zie de foto). Helaas is het servies sinds de bouw van het schip niet meer compleet, zodat niet alle gangen op dit servies kunnen worden gebracht. Na het toetje biedt ober Luis ons een likeurtje aan, een Amaro. Hij belooft ons elke avond een andere aan te bieden na het diner. We zullen zien!

Bij terugkomst in de hut heeft cabin steward Byron het bed zojuist op orde gebracht en de koffers staan er gelukkig ook weer. Die pakken we snel uit en dan gaan we straks nog even een cocktailtje aan de bar drinken.

Donderdag 23 november 2017

In de ochtend doen we de laatste klusjes voordat we kunnen vertrekken. Na de lunch wassen we af en dan bereiden we ons voor op vertrek. We nemen de trein van 12:25. Dan zijn we wel veel te vroeg, maar kunnen we ook in alle rust inchecken en door de veiligheidscontrole.

We moeten op Schiphol inchecken omdat we een extra stoel hebben en dan kun je niet online inchecken.

Maar gelukkig gaat dat inchecken erg snel. Er staat niemand bij deze balie dus meteen aan de beurt.

Bij de veiligheidscontrole is het wel behoorlijk druk maar alle posten waren open dus ook dat verliep vrij snel. Ongeveer 75 minuten na vertrek van huis zitten we aan een drankje: thee voor Jeroen en voor Co een cola-challenge.
Als het vocht erin zit, gaan we wat dichter bij het raam zitten met uitzicht op de Aalsmeer-baan. Deze wordt vandaag gebruikt vooral voor wat kleinere toestellen. De grote jongens gaan net om de hoek en vertrekken vanaf de Kaagbaan.

Opeens zien we toch een A380 van Emirates opstijgen. Wat een mooi gezicht. Vlak daarvoor vertrok er een kleiner toestel van Emirates.

Om half 4 eten we wat bij de Burger King waarna we naar de gate gaan. Het toestel staat er al dus daar hoeven we niet op te wachten.
De vlucht verloopt voorspoedig en we landen volgens schema. Als we bij de uitgang komen, kijken we nog even rond waar we ons morgen moeten melden. Dat is snel gevonden en ook het hotel is snel bereikt, geheel overdekt.

We checken in en brengen onze spullen naar de kamer. Prima ruime kamer maar geen mooi uitzicht. Ach, we hebben straks 3 weken sea view.
Daarna gaan we naar het restaurant om nog wat te eten en te drinken. Het is een gezellige ruimte en op kaart vinden we iets van onze gading.

Het is wel veel geld voor weinig eten, maar het smaakt wel goed. We krijgen glas prosecco en een klein voorafje gratis….aangeboden.
Later komen we erachter dat er nog een mogelijkheid is om in het hotel te eten, namelijk bij de bar. Daar hebben ze gerechten die ons iets meer aanspreken. Dat weten we dan voor een eventuele volgende keer.