Vrijdag 29 november 2019

Als we vanmorgen wakker worden, vaart het schip langs de kust van Grand Turk, één van de Turks- en Caicoseilanden. Even later leggen we aan bij de pier, wat we vanaf ons balkon kunnen volgen. Het voelt nog een beetje frisjes aan met 24 graden 😉, maar het belooft een prachtige dag te worden. Onze geboekte kajak excursie gaat niet door vanwege onvoldoende deelnemers, dus we hebben de dag nu aan onszelf.

We gaan ontbijten in het Club restaurant en zien daar dat het hele schip vannacht in de kerstversiering is gezet. Dat hebben ze snel gedaan! Beneden in de Atrium bar staat ook al een fikse kerstboom.

Tijdens het ontbijt zien we een ander cruiseschip naderen, de Carnival Magic. Als we uitgegeten zijn, gaan we de aankomst daarvan even bekijken vanaf dek 11. Het schip komt aan de andere kant van de pier te liggen, dus heel dicht naast ons. Zo dichtbij, dat we in gesprek raken met een dame aan de overkant. Ze is verbaasd te horen dat we helemaal uit Venetië hierheen gekomen zijn, met een cruise van drie weken.

Dan gaan we van boord en lopen eerst even door het Cruise center, om wat te shoppen. Hier zien we ook een tentoonstelling over astronaut John Glenn, die in 1962 vlakbij Grand Turk in de oceaan landde met zijn Friendship 7 capsule. Het origineel van deze capsule staat in een museum in Washington, een replica is hier te zien bij de toegang naar het vliegveld.

We lopen verder het strand op, waar steeds meer mensen een plekje zoeken om te genieten van het mooie weer en het warme heldere zeewater. Ook veel leden van de bemanning benutten de mogelijkheid om zo dichtbij het strand op te kunnen gaan. Bij een strandbar zoeken we wat schaduw op en nemen een verfrissend colaatje.

Voor de lunch gaan we terug aan boord. De strandbar biedt namelijk niet veel bijzonders en heeft behoorlijk hoge prijzen. Daarna gaat we wat rusten op ons balkon en kan Co een stukje verder lezen in zijn boek.

Dan is het toch nog even tijd voor wat actie. We gaan een wandeling maken naar een strandje, wat hier een half uur vandaan ligt: English Point Beach. Volgens één van de theorieën zou Columbus hier in 1492 voor het eerst voet aan wal hebben gezet in de Nieuwe Wereld.

De kust is er wat rotsig en daarom kunnen we hier een klein beetje aan wildlife spotten doen. We zien wat minuscule visjes en slakjes in de poeltjes tussen de rotsen en verderop zien we een krab over het strand lopen. Deze blijkt een beetje verlegen om op de foto te gaan en schuilt snel onder een rots. We proberen er een paar kiekjes van te nemen en laten hem dan verder met rust.

We wandelen weer terug naar het schip en zijn dan héél erg aan een ijsje toe. Dus snel naar Karl in de Gelateria. Als we wat afgekoeld zijn, gaan we weer naar ons balkon om even bij te komen van de indrukken van vandaag.

Morgen zitten we een dagje op zee, alweer de laatste van deze reis.

Donderdag 28 november 2019

Gisteren zijn we in het verslag vergeten te vermelden hoe de toestand op Sint Maarten is, na de verwoestende orkaan Irma van september 2017. De buschauffeur vertelde dat toen ongeveer 95% van het eiland is verwoest. Op het eerste gezicht zie je daar nu weinig meer van terug. Veel huizen en hotels zien er hersteld of nieuw uit en ook de infrastructuur lijkt weer op orde. Alleen als we door de straten van Philipsburg rijden, zien we dat veel kleinere huizen van bewoners nog beschadigd zijn. Met name de daken zijn verwoest en daar ligt dan een stuk zeil op. Ook zien we in de baai nog verschillende wrakken van zeiljachten en andere boten liggen. Maar goed, dit is geen reden meer om een vakantie naar Sint Maarten over te slaan. Ze kunnen de inkomsten van het toerisme goed gebruiken.

Vandaag is het opnieuw heerlijk weer buiten, warm en veel zon. We blijven nog even in zomerse sferen. Het schip is onderweg naar onze volgende bestemming, de Turks- en Caicoseilanden. Daar komen we morgenochtend aan.

We doen het kalm aan vandaag. We zijn evengoed redelijk vroeg uit de veren, omdat de klok vannacht weer een uurtje terug is gezet. Dat zouden we thuis ook gewoon eens moeten kunnen doen!

Na het ontbijt gaan we onze paspoorten ophalen in de Pianobar op dek 3. Het bericht hierover in de Diario di Bordo (het dagelijkse nieuwskrantje) is een beetje vaag. Sommige mensen blijven na 2 december nog een week aan boord, voor een ronde langs Mexico. Het lijkt alsof zij hun paspoort niet zouden hoeven op te halen, maar dat is niet zo. Iedereen moet zijn paspoort ophalen. Dat hadden ze wel wat duidelijker kunnen opschrijven. Nu moeten iedereen met oproepen over de intercom worden aangespoord om de papieren alsnog te komen ophalen.

Daarna doen we weer onze wandeling op dek 3 en komen we bij met een bakje koffie en een colaatje. Vandaag zijn er veel vliegende vissen te zien, soms in hele groepen tegelijk.

In onze hut treffen we een waar kunstwerk aan van gevouwen handdoeken. Zo’n mooi exemplaar hebben we nog niet eerder gekregen. En het is heel toepasselijk een relaxed, lezend figuurtje, met een kopje koffie erbij. Geweldig!

Bij de lunch spreken we een echtpaar uit Australië. Ze zijn in de jaren 60 geëmigreerd, eerst naar Adelaide en daarna verhuisd naar Perth. Het Nederlandse accent in hun Engels geeft het een beetje weg. Ze kunnen trouwens ook nog goed Nederlands spreken. Dat doen ze thuis onderling dagelijks.

We gaan weer even badderen in de Spa en zien daar langzaam een schip dichterbij komen. Het blijkt een containerschip te zijn, dat wordt gesleept door een sleepbootje. Dat zie je niet vaak.

We luieren verder op ons balkon, totdat de zon ondergaat. En dan is het weer tijd om ons in de kleren te hijsen voor het diner.

Woensdag 27 november 2019

Vannacht hebben we weer een uurtje extra gehad en nu verschillen we 5 uur met Nederland. Bij het verschijnen van dit verslag ligt menigeen in Nederland wellicht al te slapen. We zijn dan ook ruim op tijd wakker. We hoeven pas om 8:45 uur bij de Grand Bar te zijn voor onze excursie, dus hebben we genoeg tijd om rustig in de Club te ontbijten.

We liggen vandaag met vier cruiseschepen in de haven van Sint Maarten. Een schip van Aida, van Tui en een enorm bakbeest van Royal Caribbean, de Allure of the Seas. Wij liggen daarnaast en ons schip lijkt opeens een stuk kleiner.

Onze excursie gaat naar Maho Beach. Bekend om zijn ligging aan het einde, of begin, van de landingsbaan van het Prinses Juliana vliegveld. Hier kom je eerder voor de vliegtuigen dan voor het strand. De bus brengt ons in ongeveer een half uur naar de parkeerplaats vlak bij het strand en we lopen richting het midden van het strand, gelegen tussen twee horecagelegenheden.

Er is nog weinig activiteit te zien. Geen vliegtuigen in de lucht en ook op de luchthaven is weinig beweging. We gaan dus weer even terug naar een winkeltje en kopen ons zoveelste souvenirtje. Dan willen we wat gaan drinken, maar zien dat een vliegtuig ondertussen taxiet naar het begin van de baan. Dus snel weer het strand op om van dichtbij het vertrek mee te maken. Het is imposant er zo dicht bij te kunnen staan.

We staan nog enigszins uit het verlengde van de baan en kijken dus wat schuin naar het vertrek. Dit is een redelijk formaat vliegtuig en aan de geblindeerde ramen te zien, waarschijnlijk vracht, of toeristen die niets van de omgeving willen zien.

Daarna volgen wat landende vliegtuigen en wat kleine vertrekkende vliegtuigen. De aankomende vliegtuigen komen boven zee in beeld en vliegen voor je gevoel recht op je af, nu we wel in het verlengde van de baan staan.

Dan komt er een vliegtuig van Caribbean Airlines aan taxiën naar het begin van de landingsbaan, of beter nu: startbaan. We staan er nu recht achter en hebben de video lopen. Als het toestel de motoren vol inzet, voelen we de flinke druk, al snel gevolgd door een zandstorm. De camera stil houden valt even niet mee. Het petje van Co waait weg, ook al zat deze in de stormstand (achterstevoren) op zijn hoofd. Als het toestel enige afstand heeft afgelegd, wordt de luchtstroom weer normaal en kunnen we weer veilig onze ogen richting de baan openen. Een meisje dat achter Co op het strand ligt, heeft zijn petje opgevangen. Wat een geluk.

Jeroen geniet tussendoor nog even van het warme, kraakheldere zeewater hier. Het strand loopt nogal steil af, dus heel ver het water in lopen gaat niet. Wel lekker om even de benen af te koelen, want met 30 graden is het een pittige dag hier!

Na twee uur gaan we met de bus weer terug naar het schip. We vonden het een geweldige ervaring ook al hebben we niet de Boeing 747 van KLM meegemaakt, die overigens al enige tijd niet meer op Sint Maarten vliegt. KLM vliegt tegenwoordig met een kleiner toestel op deze luchthaven. We maken onderweg nog een korte foto-stop op een uitzichtpunt.

Terug in de haven gaan we nog wat winkeltjes door. We hopen stroopwafels te kunnen vinden voor een van de barmannen, maar het winkeltje dat deze zou hebben, blijkt buiten het havengebied te liggen en we hebben er gewoon even geen zin in om daar dan nog naar toe te wandelen.

Aan boord nemen we een wat late lunch en daarna uploaden we twee video’s naar Youtube voor gebruik in ons verslag. Daarbij hebben we bij onze keuze ook vooral naar de hoeveelheid data moeten kijken want dat hebben we beperkt en het gaat niet snel. Maar we hopen dat de filmpjes toch leuk genoeg zijn.

In afwachting van de upload (verwachte tijd 23 minuten) gaan we een ijsje halen bij Gail en Karl. Daarna een colaatje bij Jan en met hen delen we onze ervaring, laten we foto’s en video’s zien die we gemaakt hebben. Dan is het tijd om op ons balkon in de warmte maar uit de zon nog wat te gaan lezen.

Dinsdag 26 november 2019

Vandaag is het de laatste zeedag van de oversteek. Zoals de trouwe lezer van dit blog zal begrijpen, bestaat een zeedag voor ons uit een vaste routine. Het leuke daarvan is, dat je dan op veel momenten van de dag weer dezelfde passagiers en medewerkers tegenkomt. Zo voelen we ons inmiddels al helemaal thuis op dit schip.

Bij het ontbijt groeten we in het Club restaurant de andere suite gasten die hier komen eten, zoals een echtpaar uit Denemarken en Steve en Dot uit Engeland. De obers verwennen ons weer met veel te veel lekkers uit de banketbakkerij. Voor wie het zich afvraagt, er komt ook veel fruit binnen. In de suite wordt elke dag een nieuwe fruitmand bezorgd, met kiwi, appels, druiven, peer en mandarijn. Daar valt niet tegenop te eten.

En tijdens onze wandeling op dek 3 komen we ook elke dag weer enkele vaste wandelaars tegen, die op hetzelfde tijdstip hier hun rondjes draaien. We groeten ook de onderhoudsman, die altijd op dit uur dek 3 aan het schoonmaken is.

Jeroen leest vanmorgen zijn boek uit en Co schiet alweer aardig op in zijn tweede boek. We vragen butler John en cabin steward Marshal om even een selfie met ons te maken om op dit blog te kunnen zetten. Gisteravond hebben we onze obers en de mannen van de Atrium bar en de Libra bar al op de foto gezet. Zij zijn de toppers die onze vakantie perfect maken, met hun super service.

Na de lunch gaan we naar de Spa, waar het opnieuw erg rustig is. Tussen de sauna rondjes door spotten we weer wat vliegende vissen. En er reist deze oversteek een meeuw mee, die kennelijk zit heeft in een vakantie op een Caribisch eiland.

Onderweg naar de Gelateria gaan we nog wat shoppen in de kleiding winkel. We slagen allebei voor twee shirtjes. En bij de ijsbar aangekomen moeten we daar natuurlijk barman Karl en serveerster Gail ook even in het zonnetje zetten.

Nog even genieten van de warmte op het balkon. En dan is het alweer tijd voor het diner. Daar kletsen we bij de ingang dan altijd even bij met een familie uit Nederland, twee zussen en hun broer en schoonzus.

De dag van Jeroen eindigt altijd met tandenpoetsen op het balkon. Deze oversteek kan hij elke avond het sterrenbeeld Orion bewonderen.

Maandag 25 november 2019

Gisteravond bij het diner is wel duidelijk geworden dat we de controle over de desserts verloren hebben. Voor de vorm mogen we nog bestellen, maar de rest wordt ook gewoon op tafel gezet. Dat betekent drie verschillende toetjes waarvan sommige dubbel. We hadden 5 stuks om samen weg te werken: 2x crème brulé, 2x chocolade mousse met peer en 1x aarbeienmousse. Oké, er zijn ergere dingen.

Rond 15:00 uur zijn we gisteren de Kreeftskeerkring gepasseerd. Je kon meedoen aan een soort doopritueel, maar dat vonden wij niet zo interessant, maar na het diner troffen we wel een certificaat aan dat wij die dus hebben gepasseerd. Jammer wel dat de achtergrond van het certificaat niet de Atlantische oceaan aangeeft, maar de Indische. Ach, het gaat om het idee.

Gisteravond in de Librabar heeft barman Ketut voor ons een drankje in gedachten dat bestaat uit Martini Fiero en tonic. Best lekker maar we sluiten toch weer af met limoncello en daarna een cola voor Co en water voor Jeroen. Weer een hele fles van 1,25 liter. Die drinkt hij niet meteen leeg hoor. Die gaat mee naar de hut.

Vannacht hadden we weer een uur extra en daarmee komt het verschil met Nederland op 4 uur. Daarom zijn onze verslagen ook later. Voor Sint Maarten zou er nog een uur verschil bij moeten komen, maar dat is niet voor de komende nacht aangekondigd en meestal doen ze het niet in de nacht voorafgaande aan een bestemming, als dat niet nodig is. Ach we  horen het wel. Komende nacht, of toch die erop. Morgen in ieder geval nog een zeedag.

We zijn vroeg bij het ontbijt en vroeg met onze rondjes op het dek. Des te meer tijd om te lezen voor de lunch. De dag begon behoorlijk bewolkt, maar al snel krijgt de zon weer vrij spel en is de schaduw aangenamer dan in de zon zitten. De zweetstraaltjes lopen over onze ruggen. Het is vandaag 26 graden buiten en het zeewater zou maar liefst 27 graden zijn.

Vandaag staan de koks met grote taarten bij de lunch. Laten we daar nou niets van genomen hebben. Er was ook al zoveel lekkers bij de buffetten, dus de borden zijn wat hoger opgeladen en zonder spijt genieten we er van. Vanmiddag maar geen pannenkoekje halen.

Na het bezoek aan de Spa gaan we niet via de etage met hutten naar de achterkant van het schip, maar gaan we over dek 9 langs de zwembaden en het restaurant. Bij het zwembad in het midden van het schip (het Lido) is het niet zo druk. Het dak is slechts half open, waarschijnlijk vanwege de wind. Achterop is het wel behoorlijk druk. Daar nemen we wat te drinken en gaan dan op ons balkon op onze ligbedden weer lekker lezen.

Straks weer diner en morgen zijn we er weer met een nieuw verslag.

Zondag 24 november 2019

Als we vanmorgen de deur naar het balkon open doen, voelt de lucht al warm en vochtig. Het is duidelijk dat we de tropen naderen.

Na het ontbijt in het Club restaurant gaan we onze ochtendwandeling maken. Het blijft een heerlijk gezicht, om zo al rondwandelend over de oceaan uit te kijken. Geen lawaai van brommers, auto’s of vliegtuigen; geen schepen of eilanden in de omgeving te bekennen. Alleen maar water om je heen, zover je kunt kijken. Dat is toch het magische gevoel van per schip de oceaan oversteken.

Na de koffie en cola aan de bar, lezen we weer een stukje in onze boeken op het balkon. Om 12.00 uur volgt de omroep van de kapitein met wat informatie van de brug. Het is 25 graden vandaag, en het zeewater is zelfs nog een graadje warmer. Vanmiddag om 15.00 uur zullen we Kreeftskeerkring passeren en komen we daadwerkelijk in de tropen terecht.

Bij de lunch gaan we vandaag weer eens kijken wat ze voor speciaals hebben bij het zwembad in het Lido. Van de week werd daar bijvoorbeeld paella geserveerd (niets voor ons, dus) en vandaag hebben ze er kebab aan de spies. Je kunt er je eigen broodje kebab samenstellen, met toebehoren en sausjes. Lekker!

Door naar de Spa voor ons middagritueel. Het is opnieuw erg rustig in de sauna. Er zijn maar een paar andere bezoekers. Dan hebben we toch nog een beetje lekkere trek gekregen en gaan we een crêpe eten bij Karl in de Gelateria. Nou ja, als je daar dan toch bent, neem je er natuurlijk ook een ijsje bij. Karl kijkt al uit naar het einde van de oversteek. Hij hoopt op Sint Maarten in zijn vrije tijd aan land te kunnen gaan.

Er komen nu wat meer partycrashers (wolken) aan de lucht, waar zelfs een paar druppels uit vallen. Dus in plaats van een boekje lezen op het balkon, gaan we even een tukje doen.

Vanavond is het La Notte Bianca en daarom trekken we onze witte shirts aan. Barman Ketut heeft beloofd een speciale cocktail voor ons te maken vanavond. Gisteravond kregen we van Jan een Apple-tini, een Martini met appel likeur. Best lekker, maar het haalt het toch niet bij een BBC.

Tot morgen maar weer!

Zaterdag 23 november 2019

Het hield de gemoederen gisteren wel bezig wat er nou gebeurd is in de nacht van eergisteren op gisteren met de patiënt, waarvoor het schip omkeerde en terug naar de Canarische eilanden zou gaan. Waarom waren we reeds een paar uur later weer omgekeerd om onze reis te vervolgen? Verschillende verhalen gaan er rond. Patiënt overleden, een helikopter heeft de patiënt opgepikt of zou er een ander schip geweest zijn die de patiënt heeft overgenomen? Er is geen officiële versie dus blijft het gissen, maar voldoende gespreksstof aan de bar.

Onze laatste avond alcoholvrij aan de bar. Niet dat alcohol een must is, maar we vinden het wel lekker om weer een wijntje bij het eten te nuttigen, een BBC (Baileys Banana Colada) te kunnen drinken en een limoncellootje te pakken. De pillen van Co zijn op en dus mag het weer.

We slapen lang deze nacht. We hebben een uur extra en blijkbaar kunnen we dat wel even gebruiken want we worden pas na 8,7 uur wakker. Buiten enigszins bewolkt, maar voldoende ruimte voor de zon en de temperatuur is met 23 graden aangenaam. De derde zeedag is begonnen.

Ontbijten doen we weer in de Club, nadat we weer een paar donuts uit het buffet hebben gepakt en we lopen onze rondjes op dek 3. Iets langzamer vandaag want het is wat drukker, dus af en toe wat oponthoud. Na 10 rondjes zijn we 63 minuten aan de wandel geweest en gaan we wat drinken bij de Atriumbar, ook wel Lobbybar genoemd.

Gisteren was een barman van deze bar er achter gekomen dat we na onze drankjes daar nog naar de Libra bar gaan. Hij had ons daar zien zitten gisteravond toen hij daar iets op moest halen. Hij vroeg waarom we dat deden en we legden hem uit dat we bartender Jan van onze vorige cruise kennen en daarom ook daar iedere avond langs gaan. Zo gaan we vanmiddag na de sauna ook even een ijsje halen bij Carl en Jeroen probeert daar één van de nieuwe koffie/ijs creaties van Costa uit, met hazelnoot. Ook brengen we vandaag even een bezoekje aan Ronel, de cabin steward van onze vorige cruise die nu ook op dit schip zit, maar op een andere etage werkt. Zo onderhouden we onze contacten en dat wordt gewaardeerd, zo is duidelijk te merken.

Verder verloopt de zeedag zoals die moet zijn. Heerlijk de rust om te lezen waarbij Co vandaag het boek Het Juvinalis Dilemma, uit leest. Genoeg tijd om nog een boek op te pakken.

We gaan ons klaar maken voor het diner. Weer lekker met een glas rosé vanavond en limoncello toe.

Vrijdag 22 november 2019

Gisteravond aan de bar werden we opgeschrikt door een omroep van de kapitein. Vanwege een medische noodgeval was het schip omgedraaid en zouden we terugkeren naar de Canarische Eilanden. Later zouden we meer informatie ontvangen over het verdere schema van de reis. Dit nieuws leeft natuurlijk onmiddellijk onder de passagiers. Aan de bar komen allerlei verhalen langs van eerder meegemaakte noodsituaties en reddingen per helikopter.. Tja, na zo’n mededeling kun je niet anders dan doen afwachten. Overigens heeft ook dit schip op het achterdek een plek waar een helikopter zou kunnen landen. We zijn nu alleen nog te ver weg van land verwijderd om een helikopter te sturen.

Vanmorgen worden we wakker met de zon op ons balkon. Opeens bedenken we dat als de zon in onze hut schijnt, we nu toch weer naar het westen aan het varen zouden moeten zijn. Jeroen installeert snel de Costa app op zijn mobiele telefoon en ziet inderdaad dat we een paar uur geleden alweer omgedraaid zijn. Het kan natuurlijk zijn dat de situatie van de patiënt verbeterd is, maar we vrezen dat het omgekeerde het geval is. Vanwege de privacy krijgen we daar natuurlijk verder geen mededelingen over.

We beginnen onze dag met een ontbijt in het Club restaurant. Gevolgd door onze dagelijkse wandeling op dek 3 van een uur. Dit is eigenlijk wel een prettige plek om te lopen. Het is er redelijk rustig, het pad is op de meeste stukken breed en je loopt een beetje beschut tegen zon en wind. Na de 5,7 kilometer zakken we nog een etage af, voor een kopje koffie en een cola aan de bar.

Ons vaste programma vervolgt op ons balkon, met een boekje erbij. Ondertussen komen cabin steward Marshal en butler John vragen of ze de hut mogen schoonmaken. Dat is natuurlijk geen probleem. We vragen meteen even of ze op Facebook zitten en voegen ze toe aan onze lijst. Altijd handig om op een latere reis te kijken of ze toevallig weer aan boord zijn.

Bij de lunch zitten we gezellig aan tafel bij een echtpaar uit Australië. Er zijn aardig wat Ozzie’s aan boord, zo blijkt. Ze zijn vooral bezorgd over de droogte en de bosbranden daar. Nadat we uitgegeten zijn, lopen we nog even langs bij het grote restaurant op dek 2. We hebben gehoord dat ober Jigmesh, die we kennen van onze vorige cruise, nu in dit restaurant zou werken. We treffen hem al meteen bij de ingang en we praten even kort bij. Hij had ons ook al eens willen opzoeken, maar dat is lastig met zijn werkschema.

Dan volgt de gebruikelijke gang naar de Spa. Tijdens het uitwaaien buiten, spotten we de eerste vliegende vissen van deze reis. Nog geen hele zwermen tegelijk, maar het begin is er.

Wat we nog niet geprobeerd hebben zijn de crêpes in de Gelateria. Dat gaan we vandaag dan maar eens doen. Ober Karl bakt twee mooie pannenkoekjes, eentje met Nutella en eentje met suiker. Dat is weer smullen! Nu we er toch zijn, nemen we ook maar een ijsje toe…

Terug op het balkon lezen we weer wat verder in onze boeken, in afwachting van het bezorgen van de menukaart voor vanavond. Het is weer genieten hier op de Atlantische Oceaan!

Donderdag 21 november 2019

Na het diner van gisteravond gaan we naar de kamer om ons verslag te maken. We hebben nog veel te doen dit keer dus het plaatsen wordt wat later. Vooral het kiezen van foto’s moet nog gebeuren. Het is dan ook daarom dat we wat later aan ons bar-rondje beginnen.

We hebben de tijd want vannacht gaat de klok weer een uur terug. We nemen de dus de tijd om gezellig te kletsen met bartenders, andere gasten en te luisteren naar de muziek. Met name in de Atriumbar, vinden we het live-roptreden erg geslaagd. Bij de Libra Bar treedt Mr Chocolate op. Die heeft echter de gewoonte om vele stiltes te laten vallen in zijn muzieknummers, om te horen of de mensen mee zingen. Dat is een paar keer leuk, maar als je van zijn goede zang wilt genieten, gaat het op een gegeven moment wel vervelen, al die drop-outs.

We varen vannacht volle kracht over de oceaan. Mede door het extra uurtje zijn we vroeg wakker en gaan ontbijten in de Club, maar niet nadat we bij het buffet nog een paar donuts gepakt hebben. Die hebben ze in de Club niet, maar zijn wel erg lekker.

Vandaag kunnen we het volledige rondje van 570 meter rond lopen op dek 3. Dat gaan we dan ook 10 keer doen en zo zijn we iets langer dan een uur bezig voordat we het vocht aan de bar gaan aanvullen. Tijd om te lezen. Op het balkon staat de zon zijn best te doen dus dat is prima zitten en lezen.

Op tijd naar het buffet voor de lunch. Om 13:00 uur hebben we onze massage en dus willen we dan gegeten hebben. Daarbij moeten we ons in de cabine ook even de badjas in hijsen. De massage duurt ruim 50 minuten. Bevalt ons prima, maar helaas storen we ons er een beetje aan dat daarna geprobeerd wordt om tot afname van meer behandelingen te sturen.

We doen nog even een rondje sauna zodat de laatste massageolie ook de huid verlaten heeft, voordat we weer op ons balkon verder gaan lezen in ons boek. Dit is een perfecte zeedag.

Woensdag 20 november 2019

Vandaag moeten we voorlopig voor de laatste keer vroeg opstaan voor een excursie. Als we wakker worden, loopt het schip bijna de haven in van Santa Cruz de Tenerife. Achter ons zien we nog de verlichting van Gran Canaria, dat hier niet ver vandaan ligt. In de haven zien we al twee andere cruiseschepen liggen, de Aida Nova en de MSC Poesia.

We nemen ons ontbijtje op dek 9 en prepareren ons dan voor de trip van vandaag: de vulkaan El Teide. We zullen deze ochtend van zeeniveau stijgen tot op 3555 meter hoogte en dat zal volgens internet ook te merken zijn aan de temperatuur. Bovenop de vulkaan zou het maar een paar graden boven nul zijn. We kleden ons daarom maar in laagjes aan en nemen zowel de zomerjas als de winterjas mee. En ook de zonnebrand mag niet ontbreken, want het ziet er kraakhelder uit vanmorgen.

Om 8:15 uur gaan we met gids Sandra en chauffeur Pedro mee de bus in, voor de lange rit naar het centrum van het eiland. De bus is maar zo’n beetje half vol, dus er is plek zat. Deze excursie wilden we op onze vorige twee bezoeken aan Tenerife ook al doen, maar ging toen beide keren niet door. Op deze reis geldt dus opnieuw 3x is scheepsrecht.

Als we Santa Cruz en haar ochtendspits verlaten hebben, gaat de rit al snel de hoogte in. De wegen worden smaller en bochtiger, maar chauffeur Pedro rijdt ons moeiteloos omhoog. Na een uur rijden komen we op 1830 meter hoogte aan bij de eerste stop, de Mirador de Chipeque. Hier hebben we tussen de bomen door een schitterend zicht op El Teide, de beneden liggende vallei van Orotava en de kustplaats Puerto de la Cruz.

We rijden weer verder omhoog en passeren niet veel later de boomgrens. Hier wordt al snel duidelijk dat ook Tenerife een vulkanisch eiland is. Een indrukwekkend ruig landschap doemt op, met rotspartijen, opgedroogde lavastromen en kleurige lagen in rotswanden. Het is een onwerkelijk schouwspel van natuurgeweld uit het verleden.

Na het tweede uur in de bus bereiken we het Nationaal Park en komen we aan bij het dalstation van de kabelbaan op 2246 meter hoogte. Het is hier al een drukte van belang, maar in de zomermaanden moet het nog veel heftiger zijn met toeristen. Gids Sandra regelt voor ons de kaartjes en wij kunnen nog even een toilet stop maken en de zonnebrandcrème aanbrengen.

Dan mogen we als groep aansluiten in de rij voor de kabelbaan. Een paar ritten later zijn we aan de beurt en mogen we de imposante rit naar boven maken. In 8 minuten naar 3555 meter boven zeeniveau. Het is een beetje proppen in de cabine, maar het lukt evengoed om te genieten van het uitzicht. En Jeroen huivert elke keer als de gondel wiebelt bij het passeren van een mast…

Boven aangekomen is het uitzicht fenomenaal. Het is praktisch onbewolkt en je kunt mijlenver uitkijken, tot over de zee. Als we naar beneden kijken kunnen we nog duidelijk lavastromen zien, die eeuwen geleden de helling zijn afgegleden. Nog ruim 150 meter boven ons is de top van de krater. Het pad hierheen is alleen toegankelijk met een vergunning.

We lopen een ander pad op richting de Mirador de Fortaleza. Dat is volgens het bordje maar 600 meter. Alleen gaat het pad behoorlijk op en neer en is het op de rotsige bodem niet makkelijk lopen. Daarbij heeft Jeroen nogal last van de ijle lucht op deze hoogte, dus die moet goed opletten met ademhalen en voldoende water drinken. We gaan een stuk het pad op, maar lopen het niet helemaal af.

Als we van het uitzicht genoten hebben, keren we terug naar het bergstation en lopen dan het pad op aan de andere kant van het gebouw. Ook hier is het weer genieten van al het moois. Wel krijgen we nog even een zwavellucht de neus in, dus helemaal uitgedoofd is deze vulkaan niet.

Dan gaan we in de rij voor de kabelbaan terug naar beneden. Ook deze rit is weer prachtig. We zijn keurig op tijd bij de bus, maar we moeten helaas weer even wachten op één deelnemer. Hij had een beetje verkeerd ingeschat dat hij nog in de rij moest om met de kabelbaan af te dalen.

We rijden terug naar de ingang van het nationaal park en stoppen dan bij restaurant El Portillo voor de lunch. We krijgen Canarische soep geserveerd, gevolgd door een lekkere biefstuk met rijst en een geflambeerde banaan toe. Pfoe, dat smaakt weer prima!

Tijdens de lunch ziet Co dat er nu wolken voorbij de ramen vliegen. Eenmaal buiten is duidelijk dat we vanmorgen erg veel geluk hebben gehad met het weer, want er is nu veel meer bewolking komen opzetten. Dan worden we opgeschrikt door een trauma helikopter die vlakbij het restaurant landt. De wegen zijn afgezet door politie en er staat een ambulance klaar. Later blijkt dat een motorrijder even verderop een aanrijding heeft gehad. Niet zo fraai…

Met de bus zakken we door de bewolkte bossen af. We maken nog een korte foto stop bij “De Taart”, een plek met kleurige lagen in de rotswand, en rijden dan terug naar de haven van Santa Cruz. Tegen 16:00 uur gaan we aan boord met een ervaring rijker.

Om 17:00 uur vertrekt het schip uit de haven en starten we met de oversteek van de Atlantische Oceaan. Zes volle dagen op zee tot we Sint Maarten bereiken. We houden jullie op de hoogte!