Dinsdag 18 juli 2023

We hebben het gisteravond niet laat gemaakt aan de bar want we moeten ons vandaag om 8:15 uur melden voor onze excursie. Dus de wekker ingesteld op 6:15 uur en slapen maar. Het is echter nog steeds zeer mistig, dus de hele nacht gaat de scheepstoeter regelmatig af. Co slaapt daar iets beter doorheen dan Jeroen.

We worden iets voor 6 uur al wakker en als we de gordijnen open schuiven zien we een aantal ijsbergen. Vanaf de 8^e etage van een groot schip, lijken ze niet zo groot, maar ze zijn het wel. Dus snel even naar buiten om wat foto’s te maken en daarna de gebruikelijke rituelen om naar het ontbijt te kunnen gaan. Ondertussen ligt het schip voor anker buiten de haven van Qaqortoq (iemand vermeldde al op Facebook dat dit een mooi scrabble woord zou zijn, maar er zit maar 1 Q volgens ons tussen de letters). De naam Qaqortoq betekent “De Witte”, en dat slaat dus op de ijsbergen die hier tussen maart en juli in de baai drijven.

Voor Groenland gelden niet de tarieven voor mobiele netwerken binnen de EU. Sterker nog, hier gelden de duurste tarieven net zoals bij gebruik van satellieten. Dus we hebben de data uit gezet en toen verbinding gezocht met het netwerk op Groenland om als souvenir een sms te krijgen met welkom in Groenland. Overigens (wij kennen alleen tarieven Vodafone Nederland) is gebeld worden en het sturen van een sms wel veel goedkoper geworden dan enige jaren geleden. Dat kost nu nog maar 25 cent per minuut of sms. Dus iemand een sms sturen dat hij of zij jou even moet bellen is de goedkoopste manier om contact te leggen.

Na het ontbijt nog even naar de hut en na de laatste voorbereidingen gaan we warm gekleed naar het theater waar we een sticker krijgen om straks op de tenderboot te gaan.

Onze excursie is een wandeling van ongeveer anderhalf uur, onder begeleiding van een lokale gids. Qaqortoq is een klein plaatsje, maar voor Groenlandse maatstaven wel weer redelijk groot, met 3.300 inwoners. We wandelen naar het oude centrum van de stad en daar legt ze uit hoe ze in Groenland leven. Dat is vooral van wat er uit zee komt. Daar horen ook walvissen bij.

We gaan niet de discussie aan over de walvisvaart, maar horen haar verhaal aan van wat het voor de bewoners van Groenland betekent en dat echt alles gebruikt wordt, voor eten maar ook voor kleding (huid). We staan dan voor een bedrijf waar walvis verwerkt wordt en zien het vlees in een stalletje op de vismarkt liggen.

Ook bezoeken we twee kerken. Eerst in het oude gedeelte het oude kerkje uit 1832 dat nog in prima staat is en daar legt ze uit dat de kleuren van de huizen vroeger ook meer een betekenis hadden. Zo was de kerk rood en ook het huis van de pastoor. Tja, verder beetje vergeten wat andere kleuren dan betekenden.

Jeroen vraagt haar wat de afstand vanaf hier tot ijskap van Groenland is. Maar hier meten ze afstanden vooral in uren per boot. Twee uur varen, schat ze in. De gids bezit met een paar andere vrouwen een boot en is daar erg trots op. Er zijn ook verschillende mannen jaloers op hen!

Er is ook geen mogelijkheid om per auto van de ene plaats naar de andere plaats te reizen. Alles moet via het water of via de lucht. Het vliegveld is ook weer een paar uur varen, of een kwartier per helikopter, maar dat kost dan weer 300 euro. We gaan ook nog even door een supermarkt heen om wat prijsgevoel te krijgen. Bijna alles moet hier geïmporteerd worden uit Denemarken. Een flesje wijn kost al snel 25 euro.

Ook het klimaat komt natuurlijk langs in haar verhaal. Gevolg van de klimaatverandering hier is met name dat er minder neerslag valt in de winter. Dat betekent dus minder sneeuw. Afgelopen Kerst lag hier zelfs helemaal geen sneeuw. In de donkere wintermaanden betekent dat nóg minder licht, wat dan ook weer zorgt voor meer depressieve gevoelens. Zelfdoding komt hier helaas regelmatig voor.

Na de rondleiding wandelen we zelf nog wat rond en ondertussen merken we dat we eigenlijk te warm gekleed zijn. Dus de jassen maar uit. We bezoeken een paar winkeltjes en kijken nog bij een lokale dame die zelf allerlei voorwerpen maakt van wat hier voor handen is. Ze loopt in traditionele kleding met laarzen van zeehondenbont en is aan het bedenken wat ze nog van een stukje ijsberenvel kan creëren.

We weten alleen niet of we problemen krijgen als we hiervan iets aanschaffen en naar Nederland importeren. Daarom kopen we in een reguliere kinderkleding winkel weer een paar knuffels voor onze collectie (benieuwd hoe dit vertaald zal worden op onze website).

Voor de lunch gaan we weer terug naar het schip en in de middag brengen we weer een paar uurtjes door in de spa. Vandaag is één van de stoombaden erg sterk van mintgeur voorzien.

Terug in onze hut koelen we nog wat op ons balkon, gewoon lekker in korte broek en niets meer dan dat. Het is prima te doen, we zitten uit de wind. Omdat we ook wel wat dorst gekregen hebben gaan we daarvoor nog naar de Grand Bar tot het tijd wordt om ons verhaal te gaan schrijven.

Maandag 17 juli 2023

Deze cruise vraagt wat flexibiliteit van de passagiers. Zoals vermeld in de update, kregen we gisteravond een bericht van de kapitein dat vanwege dichte mist en de vele ijsbergen, de doorvaart door het Prince Christian Sound niet door zou gaan.

We hoorden vannacht al een keer de scheepshoorn af gaan, en als we vanmorgen wakker worden, blijkt ook waarom. De lucht zit potdicht van de mist. Je kunt hooguit enkele tientallen meters ver kijken.

Na het ontbijt en de koffie gaan we even een rondje buitenom over dek 11. De truien en de jassen kunnen weer aan, want is behoorlijk fris buiten. Om de paar minuten gaat de scheepshoorn af, waar we de eerste keer behoorlijk van opschrikken. Jemig, wat klinkt dat hard zo van dichtbij!

Terug in de hut volgt weer een mededeling van de kapitein. Het is ook té onveilig om het Prince Christian Sound vanaf de andere kant binnen te varen. Er zijn bij de laatste stop in IJsland al loodsen van Groenland aan boord gegaan, die de situatie uiteraard het beste kunnen inschatten. Het plan is nu om door te varen en vanavond vanaf ongeveer 21:00 uur het Skovfjord in te varen. Rond middernacht zouden we dan bij Narsarsuaq weer omkeren om morgenochtend volgens schema in Qaqortoq aan te komen.

Niet veel later wordt er aan de deur geklopt. Gisteren hadden we een uitnodiging gekregen voor een rondleiding over de brug vanmiddag om 15:00 uur. Waarschijnlijk vanwege de bijzondere omstandigheden van vandaag wordt dat uitgesteld tot de volgende zeedag.

We gaan ons schema voor de dag daarom aanpassen, en kijken of er nog ruimte is voor een Japanse lunch bij het Teppanyaki restaurant op dek 5. Er is inderdaad nog plek om 12:00 uur en vooraf halen we nog snel een colaatje bij barman Kleent.

De teppanyaki lunch is niet alleen lekker eten, maar vooral ook veel show. De kok jongleert met zijn keuken gereedschappen en tovert grappige creaties op de bakplaat met de ingrediënten, zoals een bloem van ei, een hart van nasi en een vulkaan van uienringen, die nog uitbarst met soyasaus ook!

Natuurlijk mogen ook de vliegende stukjes omelet niet ontbreken. Als je wilt mag je proberen om een stukje omelet op te vangen in je mond. Jeroen gaat als eerste en vangt het stukje ei tot zijn eigen verbazing goed op. Maar bij de Italiaanse buurvrouw gaat het helaas net naast.

Het menu wordt in kleine stapjes geserveerd. Eerst krijgen we een bakje Edamame boontjes. Dan een bakje van de vers gemaakte nasi. Vervolgens komen de hoofdgerechten naar keuze. Jeroen heeft de biefstuk en Co de kip, maar we delen alles samen. Vooral de biefstuk is super mals en heerlijk op smaak. Tot slot volgt nog een toetje naar keuze. Het was een prima ervaring zo, die we gerust nog eens vaker kunnen doen.

In de middag gaan we nog even shoppen voor wat kleding. We raken gezellig aan de praat met één van de verkoopsters uit Brazilië. Er bestaat een kans dat we haar volgend jaar in mei weer tegenkomen op dit schip, als we van Santos naar IJmuiden gaan varen. Daarna nemen we alvast een drankje aan de bar, omdat we daar vanavond mogelijk weinig tijd voor zullen hebben.

In de hut volgt er opnieuw een bericht van de kapitein. Vanwege de aanhoudende dichte mist en drijvend ijs in zee, moet het schip op een lagere snelheid varen. Daarom gaat het niet lukken om de doorvaart in het Skovfjord uit te voeren vanavond, maar varen we direct naar Qaqortoq om daar voor anker te gaan. Jammer, maar helaas, aan de weersomstandigheden hier kun je uiteraard niets doen.

Zondag 16 juli 2023

We hadden gisteren leuke gesprekken aan de bar, maar wel in het Duits, dus dat is wat lastiger. We hebben vannacht weer een uur extra. Eigenlijk zijn we gewend dat dan bij binnenkomst van de hut, de tv aan staat met de melding dat de klok vooruit of terug gaat, maar het enige waar je het nu nog kunt vinden is in de Oggi a Bordo, het dagelijkse informatiekrantje. En we hebben gemerkt dat het toch wat mensen daardoor voorbij gaat, met als gevolg bijvoorbeeld bij het restaurant aankomen en zien dat dat nog dicht is.

Na een voldoende lange nacht trekken we de gordijnen open en worden verblind door de zon, die flink bij ons naar binnen schijnt. Strak blauwe lucht en op het balkon zo uit de wind voelt het alsof we op de Middellandse Zee zitten.

Na het ontbijt gaan we weer een uur rondjes lopen op het dek en zien veel mensen met een verrekijker de zee afspeuren. Inderdaad, er zijn wat walvissen te spotten, maar de afstand is best groot. Ook wij zien met het blote oog een kenmerkende spray in de verte, als de walvis naar boven komt om adem te halen, gevolgd door de rug van de walvis, als hij weer rustig onder water duikt. Geen sprongen uit het water, of een zichtbare staartvin, helaas.

Het Middellandse Zee gevoel wordt extra versterkt door de vele mensen die in korte broek, met T‑shirt of zelfs ontbloot bovenlijf op de zonnebedden liggen. Alleen in de schaduw in de wind is het net iets frisser, maar is een zomerjasje voldoende. Afwachten of dit vandaag zo blijft en ondertussen er maar fijn van genieten.

We zijn vandaag wat laat met onze rondjes lopen en als het uur erop zit gaan we direct door naar de Atriumbar om wat te drinken. Daarna weer terug naar de hut, nog even op ons balkon van dit mooie weer genieten en rond 12:00 uur gaan we voor de lunch.

In de Solemio spa vragen we even na of de manager ook weet of op de Costa Toscana in november voor de cruise van Italië naar Dubai, het ook mogelijk is om een “all day spa pakket” te boeken. Die is namelijk (nog) niet beschikbaar in “My Costa”. Daar kun je alleen een losse dag boeken. De manager antwoordt dat hij dan waarschijnlijk, als de planning niet verandert, ook op de Toscana zal zijn en geeft aan dat het beslist beschikbaar zal zijn.

Na de spa weer even op het balkon, waar de zon wel weg is, maar het in korte broek en T-shirt nog best lekker is. Na enige tijd gaan we nog wat drinken en een ijsje halen. Toch nog iets echt kouds vandaag. Vanavond moeten we weer in het pak voor de gala-avond.

Morgen varen we door de “Prince Christian Sound”, een fjord achtige passage in het zuidelijkste deel van Groenland. Dat moet een belevenis zijn, dus we zijn benieuwd. Dat duurt ongeveer van 10:00 tot 16:00 uur. We kunnen daar ijsbergen en gletsjers tegenkomen. We zijn heel benieuwd. Kijken of we mooie foto’s kunnen maken. UPDATE: zojuist komt het bericht dat vanwege weersomstandigheden (extreem veel ijs en mist bij de ingang van het Fjord) we niet door de “Prince Christian Sound” zullen gaan. Er komt waarschijnlijk een alternatieve route die ook interessant moet zijn. Meer horen we morgenochtend.

Wat we de afgelopen dagen vergeten te vertellen zijn, is dat we in het westen van IJsland veel kolonies van Noordse sterns hebben gezien. Deze trekvogels lijken wat op meeuwen, maar zijn net even anders. Ze broeden hier in de zomer onder andere op IJsland, maar trekken in de wintermaanden helemaal naar Antarctica en leggen daarvoor dus meer dan 20.000 kilometer af. Als die toch stappentellers zouden hebben…

De vogels zijn heel beschermend naar hun nesten toe. Je kunt er niet dichtbij komen, want dan word je met duikvluchten aangevallen op je hoofd. Gisteren onderweg naar de lava grot stonden er zelfs verkeersborden voor langs de weg. Pittige beestje dus!

Zaterdag 15 juli 2023

Gisteravond konden we na de drankjes aan de bar nog genieten van een speciaal verschijnsel in deze contreien: de midzomernacht zon. Als we om 23:30 uur op het balkon de tanden staan te poetsen, is de zon nog net boven de horizon en na middernacht gaat hij weer verder op, voor de nieuwe dag. We hebben het in Noorwegen vaker gezien, maar het blijft apart om mee te maken.

Vanmorgen worden we wakker als het schip de baai van Grundarfjördur binnen loopt. Zoals we deze dagen op IJsland gewend zijn, hangt er wat lage bewolking en is het nog wat frisjes. Gelukkig staat er weinig wind, dus de tender bootjes service kan gewoon opgestart worden.

Onze excursie start vanmiddag om 14:00 uur, dus na het ontbijt besluiten we om toch even aan land te gaan. Het dorpje hebben we zes jaar geleden niet bekeken. Voor een verslag van toen, klik hier.

De tender service is net vrij gegeven voor iedereen zonder kaartje, en dat is te merken op dek 1. De ruimte staat al aardig vol met wachtende mensen op de eerstvolgende tender naar wal. Maar vervolgens krijgen ook nog een paar groepen voorrang, omdat ze met een excursie mee gaan. Logisch natuurlijk, maar de meute wachtenden wordt nu wel onrustig. Er ontstaat zelfs een opstootje, als er mensen uit een lift stappen en denken dat ze lekker vooraan tussen kunnen schuiven. Dat werd niet gepikt!

De boel kalmeert als we de tender in mogen en met beperkte golfslag varen we naar de kade. Het dorpje stelt niet zo heel veel voor. Het ziet er wat slaperig uit. De kerk is gesloten, maar de bibliotheek zit wel vol met mensen die naar een film zitten te kijken. En er staan wat kunstwerken buiten, hier en daar.

Grundarfjördur is vooral bekend vanwege de berg Kirkjufell, net buiten de stadsgrens. Deze meest gefotografeerde berg van IJsland schijnt ook te zien te zijn in de serie Games of Thrones. Alle bergen rondom het stadje zijn eigenlijk gewoon hartstikke mooi om te zien.

We gaan weer terug aan boord voor de lunch en prepareren ons daarna voor de excursie van vanmiddag. We gaan een lava grot bezoeken, waar het koud zal zijn, dus handschoenen en mutsen gaan mee in de rugzak.

Als we met de tender weer naar wal gaan, staat de bus al klaar. We zijn met een kleine groep deelnemers. De gids is een jongen van 17 uit Zweden. In de zomer bezoekt hij zijn vader in IJsland, die vandaag achter het stuur zit.

We rijden in 45 minuten over het prachtige Snaeffelsness schiereiland naar de lava grot Vatnshellir. Speciaal voor ons trekt de zon hier het wolkendek open en zo kunnen we nog even genieten van het zicht op de gletsjer hier, bovenop de vulkaan. De rondleiding door de grot vertrekt een half uurtje later, maar het is geen straf om nog even van het zonnetje te genieten in de tussentijd.

Dan worden de helmen en de zaklampen uitgedeeld en krijgen we instructies voor het bezoek aan de grot. In de grot is geen verlichting en de zaklamp is dus vooral bedoeld om te kunnen zien waar je loopt. Langs een smalle spiraaltrap dalen we af naar het eerste gedeelte van de grot. Dit is al indrukwekkend. De gids vertelt over het ontstaan van deze 8000 jaar oude lava grot. Bij de uitbarsting van toen koelde op een gegeven moment het bovenste gedeelte van de lavastroom af en stolde. Daaronder vloeide de lava nog verder, totdat de stroom afnam en deze grot ontstond.

We dalen nog verder af via een tweede spiraaltrap tot we 35 meter onder de grond zijn gekomen. Het is hier het hele jaar door net boven het vriespunt en dat merk je wel. Met haar zaklamp wijst de gids op bijzonderheden in de grot, zoals een ijzerhoudende laag in de lavastroom, die nu een roestbruine kleur heeft en verschillende stalagmieten die zijn gevormd door druppend water in de eeuwen erna.

Dan is het tijd om een moment te beleven in totale duisternis. Iedereen doet zijn zaklamp uit, we sluiten onze ogen en als we die weer openen heeft de gids ook haar zaklamp uitgedaan. Je ziet werkelijk geen hand voor ogen. Dan nog een halve minuut stilte om te beleven hoe de grot in zijn natuurlijke oorsprong te beleven was.

Tijd om weer omhoog te klimmen naar de zon. Terug boven de grond gaan we met de bus weer naar Grundarfjördur, waar we met één van de laatste tenders naar het schip gebracht worden. Het is tijd voor vertrek naar Groenland!

We gaan direct door naar het diner, want het is al ruim na onze dinertijd. Vandaag staan de ossobucco en de crema catalana op het menu, klassiekers die we wel weten te waarderen!

We schrijven snel dit verslag, om het nog te kunnen publiceren nu we nog internetverbinding hebben. Het is namelijk de vraag of we de komende 10 dagen rondom Groenland voldoende bereik zullen hebben om een verslag te publiceren. Houdt de website in de gaten, zouden we zeggen. En anders even stevig bijlezen als we op dinsdag 25 juli 2023 weer in Reykjavik zullen zijn.

Vrijdag 14 juli 2023

Na een nacht vrij ruwe zee waarbij het schip flink de vaart erin had, waarschijnlijk om zo snel mogelijk in rustiger vaarwater te komen, komen we aan in Isafjördur. Het schip is nu weer helemaal rustig.

Echter tijdens het ontbijt komt het nieuws over de speakers dat de zee nog te ruig is door harde wind om te kunnen tenderen. Het overstappen tussen schip en tenderbootjes is te gevaarlijk. Rond 12:00 uur zal de kapitein een beslissing nemen over wat te doen, afhankelijk van de situatie op dat moment.

We voelen de bui al hangen dat onze excursie naar een eiland waar veel vogels leven, niet door zal gaan. Dat is balen want het is de tweede poging om papagaaiduikers te zien. Om 12:00 uur komt dan het bericht dat het nu mogelijk zal zijn om te tenderen maar dat de excursies van de ochtend, waaronder de onze, zullen vervallen.

We gaan lunchen en besluiten een tenderticket te gaan halen om toch even aan wal te gaan. Er staat al een flinke rij voor kaartjes (om te voorkomen dat iedereen in een lange rij voor de uitgang gaat staan) maar het zou snel moeten gaan. We krijgen letter G en A en B zouden al omgeroepen zijn om naar de uitgang te gaan.

Nog snel naar de hut dus, om ons voor te bereiden, jassen aan en dan gaan we richting uitgang op een plek wachten waarvandaan we snel naar de tenderboot kunnen gaan. Het gaat inderdaad vrij snel en zo staan we iets na 13:00 uur op de kade en lopen we richting het stadje. We komen daar wat oude huisjes tegen en het thema lijkt hier wel de walvisvaart te zijn. Dan lopen we langs een bus en een jonge dame vraagt of we interesse hebben in een excursie van 3 uur naar de Dynjandi waterval. Het is een uur heen en een uur terug rijden, en de rit vertrekt ongeveer 14:00 uur.

Jeroen had deze waterval op zijn lijstje staan voor een volgend bezoek aan IJsland en dus is het een goed idee om dat dan nu maar te gaan doen. De kosten vallen ons ook erg mee. We betalen en gaan meteen in de bus zitten. Die komt lang niet vol, maar 12 minuten na 14:00 uur gaan we rijden.

Onderweg vertelt de gids weer het een en ander over de omgeving en op een gegeven moment gaan we een tunnel in van 9 kilometer. Dat zou de langste tunnel van IJsland zijn, maar het is ook maar net hoe je meet, want onderweg splitst de tunnel zich en dat betekent dat die 9 kilometer een optelling is van alle takken. Wij gaan 6 kilometer afleggen.

De tunnel heeft geen strak afgewerkte wanden en het lijkt daardoor of je door een grot rijdt. Een flink deel van de tunnel is zelfs één-baans. Voertuigen die van Isafjödur af rijden moeten steeds aan de kant op zogenaamde passageplekken om het tegenliggende verkeer voorrang te geven. Daardoor doen we op de heenweg veel langer over de tunnel omdat we terug door kunnen blijven rijden.

Hoewel het niet druk is met tegenliggend verkeer moeten we toch heel wat keren zo’n passageplek op. Maar dan komen we uiteindelijk uit de tunnel en rijden we weer door het mooie landschap hier van de West-Fjorden. De rotswanden die je hier kunt zien, zijn de oudste gesteenten van IJsland. In de IJstijd platgedrukt en vervolgens bij het smelten op bijzonder mooie wijze uitgesneden. Het ene fjord is nog mooier dan het andere.

Veel hellingen zijn weer bedekt met heel veel lupines. Dan begrijp je dat het net onkruid is. Er volgt een tweede tunnel van 5 kilometer, die wel gewoon tweebaans is en netjes afgewerkt.

Onderweg zien we nog twee zeehonden in het water hangen, maar het gaat zo snel dat Co wel een foto weet te maken, maar dat is het dan ook. De gids wijst ons ook op veel eidereenden. De boeren geven een stuk land aan deze eenden, en gebruiken na de broedperiode hun nesten om het kostbare dons van de eenden uit te halen. Win-win situatie dus!

We naderen de eindbestemming en zien in de verte al de waterval Dynjandi. Er was sprake van om die te gebruiken voor het opwekken van elektriciteit maar daar was veel protest tegen en terecht. Dus werd het gebied als beschermd natuurgebied bestempeld wat wel tot gevolg had dat we op een gegeven moment op slecht wegdek moeten rijden. Maar gelukkig we rijden niet met onze eigen auto.

Bij de waterval hebben we ruim 40 minuten de tijd. Je kunt een flink eind langs de verschillende kleinere watervallen omhoog klimmen. In het begin is dat makkelijk, maar daarna wordt het een stuk lastiger. We gaan een flink stuk doen en Jeroen gaat nog wat hoger dan Co, die toch even zijn knieën wil ontzien. Terug is weer afdalen en dat is het lastigste.

Het is weer een prachtig gezicht hoe het water hier breed uit over de rotsen klettert en vervolgens in 7 kleinere watervallen uiteen gaat. We hebben geluk dat ook net de zon nog doorbreekt, zodat de kleuren allemaal net iets mooier naar voren komen.

Om 16:00 uur zijn we terug in de bus maar blijken twee deelnemers nog niet aanwezig te zijn. Na bijna een kwartier wachten, komen die bij de toiletten vandaan en kunnen we eindelijk terugrijden. Dat verloopt dus vrij voorspoedig en ook vertrekt de tenderboot vrij snel nadat we aan boord gegaan zijn.

Eenmaal aan boord, lopen we nog even langs de Nederlandstalige hostess om onze klacht over de voorgaande dag toe te lichten, dat we niet naar het museum geweest zijn, zoals geboekt, maar naar een gratis toegankelijke botanische tuin. Zij zal het oppakken en we horen later van haar.

Door naar de hut, even opfrissen en naar het diner. Na afwezigheid van twee dagen zitten we weer aan onze vaste tafel om gezellig te dineren. De dag is toch na een vervelende start, toch nog een hele mooie dag geworden. Voor wie ook het verslag van zes jaar geleden wilt lezen, klik hier.

Donderdag 13 juli 2023

Zes jaar geleden waren we twee dagen in Akureyri. Dat kwam omdat we toen een tussenstop op Schotland hadden overgeslagen in verband met slecht weer aldaar en er daarvoor in de plaats een extra dag hier bij kregen. De eerste dag hebben we toen extra de walvis-tocht geboekt (klik hier voor het verslag) en de tweede dag zijn we naar Myvatn  en omgeving geweest (klik hier voor dat verslag).

Het wordt vandaag een dag met een vreemd schema wat tijden betreft. Wij gaan een excursie doen naar de Godafoss waterval. Die hebben we 6 jaar geleden ook gezien, maar we vinden het waard om er nog eens heen te gaan. Daarvoor moeten we echter om 17:15 uur verzamelen en dat betekent dat we weer niet op onze vaste tijd kunnen dineren. Omdat we ook niet van laat eten houden, hebben we bedacht dat we de lunch gaan uitstellen. We gaan dan tussen 15:00 en 16:00 uur nog even flink eten in het buffet restaurant. Dat is vandaag langer open voor de lunch.

De aankomst in Akureyri is ruim vóór 14:00 uur, wat volgens schema de aankomsttijd was. Er liggen echter al drie andere cruiseschepen aan de kade en daarom moeten passagiers van ons schip tot ongeveer 16:00 uur tenderen. Daarna zal het schip een vrijgekomen plek langs de aanlegsteiger in gaan nemen, maar dat betekent dat het gedurende ongeveer anderhalf uur moeilijk of niet mogelijk is om van boord te gaan of aan boord te komen.

We blijven daarom tot onze excursie maar gewoon aan boord en gebruiken de tijd om te lezen, koffie te drinken en te genieten van het uitzicht op het fjord. Daarbij kunnen de benen van Co de rust toch wel even gebruiken na gisteren (Co is nog herstellende van een knieoperatie).

Tegen 15:30 uur gaan we dan inderdaad naar dek 9 voor een late lunch bij het buffet. Er is er nog één uitgiftepunt open, maar daar hebben ze nog van alles en het is ook nog eens lekker warm. Een bordje patat toe, en we kunnen er tegen voor de rest van de dag!

Wij zijn ruim op tijd bij het verzamelpunt voor de excursie in het theater, maar dat hadden we beter niet kunnen doen… We zitten al een hele tijd te wachten, totdat er eindelijk omgeroepen wordt wat er aan de hand is. De service met de tenderbootjes is gestopt, omdat het schip aan de kade kan aanleggen. Maar voordat het schip eenmaal aan de kade ligt, de autoriteiten het vrijgegeven hebben en de uitgang met loopplank is klaargezet, zijn we wel vijf kwartier verder…

Uiteindelijk vertrekken we om 18:45 uur met de bus, waar meteen consternatie ontstaat als medegedeeld wordt dat we na de waterval niet meer naar het Laufas museum gaan. Nee, dat ging al om 17:00 uur dicht, had Jeroen op internet gezien, dus dat kon sowieso niet meer. In plaats daarvan maken we op de terugweg een stop bij de (gratis toegankelijke) botanische tuin van Akureyri.

Nou ja, we parkeren onze ergernissen maar even en genieten van het mooie landschap hier. De rit gaat eerst langs het fjord, waarbij de bus de oude route over de bergpas neemt, in plaats van de tunnel. De gids van vandaag komt uit Nederland, dat hoorden we al een beetje aan zijn Duits en Engels, waarin hij zijn praatjes moet doen. Hij vertelt leuke dingen over het leven op IJsland, met allerlei praktische ongemakken door het straffe klimaat hier.

Dan komen we aan bij de Godafoss waterval. Deze dankt zijn naam aan de keuze voor het christendom in het jaar 1000. De leider van die tijd gooide toen zijn Noorse goden beelden in de waterval, vandaar de naam.

We krijgen tot 20:30 uur de tijd om te genieten van het natuur spektakel hier. Gelukkig wordt het hier nu bijna niet donker, omdat we net onder de poolcirkel zitten. Je hebt amper door dat het al zo laat op de avond is. We bewonderen de hoefijzervormige waterval eerst van bovenaf en daarna klauteren we nog over het rotsige paadje naar beneden, omdat hem ook van onderaf goed te kunnen zien. We hebben zeker geen spijt dat we hier nog een keer naar toe zijn geweest!

De bus rijdt via dezelfde route weer terug naar Akureyri en maakt bij het fjord nog even een fotostop, waar we ons schip in de haven van de stad kunnen zien liggen.

Daarna rijden we door naar de botanische tuin. Deze hadden we in 2017 ook al bezocht. We krijgen iets van 40 minuten om er doorheen te wandelen. Het is wel een bijzondere plek, want het is één van de noordelijkst gelegen botanische tuinen ter wereld. Eén dame neemt wel ruim de tijd om rond te kijken, want ze mist nog in de bus. De gids rent een paar keer heen en weer, maar dan verschijnt ze gelukkig net op tijd.

We rijden nog even door het oude centrum van Akureyri en komen dan om 22:10 uur terug in de haven. Weer aan boord gaan we direct door naar de bar om nog een paar drankjes te scoren. Door een vergissing verschijnen er niet twee maar vier bananencocktails voor onze neus. Even doordrinken dus! We praten wat met Duitse gasten aan de bar en ook de barmanager Gabriel vraagt nog even hoe onze dag was en regelt zelfs nog wat chips voor ons vanuit de Crew-bar.

Terug in de hut gaat Jeroen zoals gebruikelijk tandenpoetsen op het balkon, ondanks de kou. Vandaag met een extra oog op het water, want in dit fjord komen veel walvissen voor. En ja hoor, daar is de spray van het ademhalen, gevolgd door een duik waarbij de rug van de walvis duidelijk te zien is. Mooi!

Als we eenmaal op bed liggen, vaart het schip het fjord uit en krijgen we wat ruwe zee, mede door de harde wind. Zo worden heerlijk in slaap gewiegd. Die wind zal ons morgen nog parten spelen, maar daarover meer in het verslag van morgen.

Woensdag 12 juli 2023

We zijn uiteraard nog even naar de bar gegaan gisteravond. Daar hebben we de “Marvin Special” geprobeerd, een cocktail die barman Marvin zelf verzonnen heeft. Het lijkt een beetje op een Aperol Spritz, maar er zit vast nog meer drank in. Het smaakt in ieder geval prima!

Vanmorgen varen we rustig het fjord bij Seydisfjördur binnen. Vandaag moeten we tenderen, dat wil zeggen dat we met de kleine tenderbootjes van het schip naar de wal gebracht worden.

Onze excursie is pas vanmiddag dus gaan we in de ochtend nog even van boord om dichtbij de haven een waterval te bezoeken en daarna door te gaan naar het centrum van dit plaatsje dat ongeveer 600 inwoners telt. Zes jaar geleden zijn we hier ook geweest, voor wie dat leuk vindt, klik hier voor dat verslag.

Begin 20^e eeuw was het hier booming business, vanwege de grote haringvangst in het fjord. Nu is het vooral een plaatsje voor kunstenaars en makers van sierraden en ander handwerk. In één van de kleine winkeltjes ontdekken we een hele leuke pluchen papegaaiduiker. Die nemen we mee.

Terug aan boord checken we nog even in het casino of we de hoofdprijs hebben gewonnen in de lotto, maar helaas, geen rondje voor het hele schip van ons.

Na de lunch gaan we naar het theater, het verzamelpunt voor de excursie. We hebben geen tickets ontvangen maar op basis van ons hutnummer zien ze dat we inderdaad geboekt hebben. Er waren problemen met het printen van de tickets. We vertrekken helaas met een stevige vertraging. Doel van vanmiddag is een wandeling naar de Hengifoss waterval. Dit is meteen de zwaarste excursie die we geboekt hebben voor deze reis.

Het eerste deel van de busrit gaat over Fjardarheidi pas, met een landschap dat vrijwel alleen lage begroeiing kent. Grassen, mossen en nog wat andere lage beplanting. Ook zien we veel lupines. Dit is een uitheemse plant en die doet het erg goed op IJsland. Te goed volgens velen. Het verspreidt zich enorm, vertelt onze gids. Deze plant schijnt wel goed te zijn voor de groei van bomen. Wanneer deze plant rond een boom groeit, groeit de boom ook sneller.

Het tweede deel van de rit is door een gebied met zeer veel bomen. Nog steeds wordt onderzocht welke bomen goed kunnen groeien in het IJslandse landschap en klimaat. Toen de mens eeuwen geleden op IJsland bomen ging kappen, bleek hoe kwetsbaar de natuur hier is. Bijna alle bomen verdwenen en het landschap werd door erosie heel erg schraal. Men zoekt nu naar manieren om het eiland weer van bomen te kunnen voorzien, en test daarvoor heel veel soorten van over de hele wereld.

De bus brengt ons eerst naar een tankstation in Egilsstadir, waar we 10 minuten krijgen om het toilet te bezoeken of iets te kopen. Zes jaar geleden bij een andere excursie, zijn we daar ook gestopt. Toen kochten we een ijsje vanwege het warme weer. Vandaag is het met 8 graden al fris genoeg. Voor onze zwager John kunnen we nog wel een IJslandse muts op de kop tikken.

Dan rijden we verder langs het langgerekte meer Lagarfljot en aan het eind steken we de rivier over. Hier is het startpunt van de wandeling naar de twee watervallen. Het loopt al richting 16:00 uur en we krijgen tot 18:20 uur de tijd om naar de waterval te klimmen en weer terug te keren. Op de heenweg hebben we er ruim een uur voor nodig om tegen de berg omhoog te klimmen. Het pad bestaat uit verschillende delen, het begint met een trap en verder zijn er steile stukken met glad oppervlak, soms klimmen op stenen en ook een stukje over stenen die in het stromende water liggen.

Halverwege de klim komen we langs de Litlanesfoss waterval. Bijzonder hier is het gesteente. De waterval wordt omzoomd door grote zwarte basalt zuilen. Dan klimmen we verder naar het einddoel, de Hengifoss waterval. Dit is met 120 meter één van de hoogste watervallen van IJsland. In de rotswand waar het water overheen stroomt, kun je duidelijk de rode strepen van een enkele kleilagen ontdekken. Het blijft een machtig gezicht om naar het vallende water te kijken.

Het officiële pad houdt hier op. Sommige mensen klauteren over de rotsen nog wat verder, om dichterbij de Hengifoss te komen, maar wij laten het hierbij. We moeten immers ook nog terug. Dat gaat wat sneller dan omhoog, hoewel het afdalen wel zwaarder is voor Co zijn knieën. Maar de stappenteller tikt lekker door.

We komen redelijk afgemat beneden bij de bus, maar het was het waard. We treffen het dat het vandaag droog is, op wat lichte regen vroeg in de ochtend na. We hebben zelfs wat zon gehad. En op de kou kun je je kleden. De rit terug naar Seydisfjördur gaat via dezelfde route en duurt ongeveer een uur.

Omdat we pas tegen 19:30 uur terug aan boord zijn, hebben we onze diner tijd gemist, maar als alternatief kunnen we nog terecht in het buffet restaurant. Een andere optie zou zijn, om te vragen of we aan de tweede diner zitting mogen deelnemen, maar wij eten niet graag zo laat. Er is best wat lekkers te vinden bij het buffet en omdat we onszelf toch een beetje zielig vinden, trakteren we ons daarna nog op een crepe Nutella in de gelateria.

Aan de bar beginnen we maar meteen weer met een Marvin Special. De medewerkers van de Grand Bar zorgen weer goed voor ons, zodat we met voldoende slaapmutjes op terug kunnen naar onze hut.

Dit verslag is een dag later dan gehoopt gepubliceerd omdat er gisteravond weinig tijd over was en we toch ook even aan de bar wilden hangen. Het verslag van 13 juli zal ook waarschijnlijk later volgen omdat we vandaag weer de excursie hebben tijdens diner-tijd. Die excursie begint namelijk om 17:15.

Dinsdag 11 juli 2023

Voor wie het zich afvraagt, de duif is vanmorgen verdwenen. Hij heeft wel een paar “cadeautjes” achtergelaten op ons balkon, die onze cabin steward later keurig heeft opgedweild bij het schoonmaken van onze hut.

We hebben vannacht weer een uurtje extra slaap gehad, want de klok ging voor ons opnieuw achteruit. We zitten nu alvast op de tijd van IJsland, waar we morgenochtend aan zullen komen. Vandaag varen we redelijk dicht langs de Faeröer Eilanden, maar helaas te veraf om er echt iets van te kunnen zien.

Het weer ziet er ietsje minder uit dan gisteren. Veel bewolking, weinig zon en een frisse wind. Nou ja, we moeten natuurlijk wel langzaam aan een beetje gaan wennen aan de noordelijke temperaturen. Na het ontbijt gaan we evengoed onze wandeling maken, nu met een jasje aan. We lopen op dek 11, in plaats van op de joggingbaan van dek 12. Hier lopen we wat beschutter en het is er rustiger. En nu hoeven we ook maar 15 rondjes te lopen om het uur vol te maken want de rondjes zijn veel groter.

We nemen een cappuccino en een cola in de Grand Bar. En in het Costa winkeltje kijken we of ze ook knuffels verkopen, maar daar hebben ze bijna alleen souvenirs van landen waar het schip deze zomer vaart. Dus veel trollen uit Noorwegen, mutsen uit IJsland en blikjes stroopwafels uit Nederland. Maar Co had in het casino wel een paar leuke kleine beertjes gezien met een Costa outfitje aan. Die krijgen we gratis van de medewerker, als we bij hem een lot voor de paradise lotto kopen. Nou, vooruit dan maar! Vanavond om 23:00 uur weten we of het misschien een heel goedkoop beertje is geworden.

Terug in de hut lezen we de krant van vandaag, met nog steeds veel nieuws over de val van het kabinet. Ook krijgen we berichten door van de vulkaan uitbarsting op IJsland. Die is in de buurt van Reykjavik, waar we pas over twee weken aan zullen komen, op de terugweg van Groenland. We hebben voor die dag een tripje naar de Blue Lagoon geboekt, die in dat gebied ligt. We zullen tegen die tijd wel zien of we daar dan nog heen kunnen / mogen.

We gaan vroeg naar de lunch, zodat we daarna ook op tijd in de Spa kunnen zijn. Gisteren werd het daar in de loop van de middag een stuk drukker en dat willen we voor zijn. Ons plannetje werkt en na het eerste rondje in het laconium, kunnen we een leeg thalasso bad in stappen. Als we later weer terug gaan naar de hut, zit het bubbelbad inderdaad helemaal vol. Er wordt hier goed gebruik gemaakt van de spa op deze reis.

In de Atrium Bar nemen we een colaatje en op dek 5 kunnen we dit keer de gelateria niet weerstaan en zwichten voor een bolletje ijs. Lekker hoor!

Om 17:15 uur gaan we naar de VIP cocktail in de Salon Molière, speciaal voor de gold en platinum leden van de Costa Club. Hier ontmoeten we de kapitein Andrea Bardi. Zijn achternaam hadden we gisteravond al achterhaald, omdat die op onze souvenir foto van het inschepen bleek te staan geprint.

Bij aankomst van de locatie van de VIP party worden we naar andere bar gestuurd om daar te wachten tot we naar binnen kunnen in de zaal waar de party zal plaatsvinden. Waarom dat zo moet is voor velen niet duidelijk, maar later blijkt dat er bij het naar binnen gaan een foto gemaakt wordt met de kapitein. Dat is een tijd geleden dat dat gebeurde. Een paar jaar werd er een foto van jouw gezelschap gemaakt om er een foto van de kapitein naast te zetten. Nu dus weer een begroeting met een hand van de kapitein zelf.

Eenmaal binnen maken we kennis met de Nederlandse hostess. Die hadden we nog niet ontmoet. Na het uitbrengen van de toast met de diverse belangrijke functionarissen, spreken we haar nog wat uitgebreider.

We lopen hierna direct door naar ons restaurant voor het diner. Ook daar wacht ons aan het einde een verrassing want ook de obers hebben weer een dansje ingestudeerd en brengen dat ten uitvoer aan het einde van het diner. Het voelt weer vertrouwd gezellig.

Morgen hebben we een excursie naar een waterval en die excursie vindt pas in de middag plaats, dus geen noodzaak om vanavond vroeg naar bed te gaan.

Maandag 10 juli 2023

We zijn gisteren bij ons verslag gekomen tot vlak voor vertrek. We hebben ons verslag voor vertrek geplaatst omdat we dan nog even van snel internet gebruik konden maken via de gebruikelijke zendmasten.

Het is licht gaan regenen als we afvaren. We staan op de achterkant van het schip op ons balkon en zien hoe een sleepboot met een stevig touw aan de achterkant vast zit en zo bijstuurt bij het wegvaren. We nemen aan dat dit is omdat er een vrij stevige bocht gemaakt moet worden en de achterkant uiteraard niet tegen de kade aan mag komen.

Als we echt met de neus van het schip richting de uitgang naar zee liggen, wordt de sleepboot losgekoppeld en gaan we rustig de Noordzee op.

De klok loopt richting 18:00 uur en dat is onze dinertijd. We hebben een tafel op dek 4 in het restaurant achterop het schip. Dit is (misschien deels) gereserveerd voor Gold en Platinum members. We nemen plaats aan een 4 persoons tafel maar we krijgen er geen gasten bij. Op deze plek hebben we leuk zicht naar buiten en ook over het restaurant. Het is sinds corona geen vrije zitting meer.

Onze ober is nog nieuw in zijn functie en het wil niet lukken om de bestelling in te voeren. Het maakt hem enigszins zenuwachtig en dat wordt niet beter als een paar gasten wat ongeduldig worden. Uiteindelijk lukt het allemaal, maar we zien wel om 20:00 uur het licht in de eetzaal volop aangaan ten teken dat we er zo uit moeten om voor te bereiden voor de tweede zitting.

Na een bezoekje aan de hut gaan we naar de Grand Bar en nemen daar plaats aan de bar. Zo spreken we toch ook Kleent en maken we kennis met andere medewerkers achter de bar. Met de fles prosecco nog deels in ons lijf, maken we het niet laat en gaan op tijd naar bed. De klok alvast een uur terug gezet.

Het is mooi zonnig en overwegend blauw aan de lucht als we wakker worden. Het is nog vroeg, maar we hebben goed geslapen. Voor het ontbijt gaan we naar dek 9 naar het buffet restaurant. Het valt nog mee met de drukte en als het ontbijt er in zit, gaan we op dek 12 een uurtje rondjes lopen op de joggingbaan. Een rondje is 155 meter en we doen er 33.

Daarna even een tussenstop in de hut alvorens we in de Grand bar wat gaan drinken. Vervolgens een uurtje lezen op ons eigen balkon waar de zon ons flink verwarmt. En dan is het al weer lunchtijd. Wederom gaan we voor het buffet. Dat gaat vrij snel en zo zijn we begin van de middag in de Thermal area voor wat opwarmen en afkoelen. In de loop van de middag wordt het wel vrij druk daar en gaan we terug naar de hut voor lezen, drinken en relaxen.

In de hut treffen we twee Polar Survival Kits aan. Die bevatten spullen die nodig zijn in geval van een ramp in een zeer koud gebied. Laten we dus hopen dat we die niet nodig hebben. Ook ligt er enige informatie op bed, onder andere over internet. We gaan een gebied in met zeer beperkte satelliet dekking dus internet en tv zouden uit kunnen vallen. We gaan het zien. Een aantal jaren geleden zijn we naar IJsland geweest en hebben toen niet echt problemen ervaren. Maar Groenland is nieuw dus wellicht dat we daar zonder komen te zitten. Dus als er opeens geen verslagen meer verschijnen….. wees niet (meteen) ongerust.

Zo dadelijk netjes in het pak want het is Gala-avond. Nu al.

Overigens nog wat informatie:

Internet vooraf bestellen is daadwerkelijk goedkoper. Vooraf 14 euro per dag voor het meest uitgebreide pakket, aan boord kost het 17 euro per dag.

Morgen is de VIP cocktail party en weten we wie de kapitein is. Als we het vragen, krijgen we alleen zijn voornaam Andrea te horen. De achternaam is blijkbaar niet heel bekend. We nemen aan dat het niet Bocelli zal zijn.

Het diner vanavond loopt heel soepel. De ober verontschuldigt zich nogmaals dat het gisteren niet lekker liep, maar dat zit vandaag wel goed. Ook nemen we dit keer weer eens het “kaasplankje”. Dat staat niet op de kaart, maar is nog wel beschikbaar. Echter in plaats van drie verschillende soorten kaas kregen we nu een soort borrelplank met blokjes kaas van zelfde soort. Maar was toch lekker.

Voor het eten zat er al een duif op de railing van ons balkon. Die moet vanaf IJmuiden toch al meegelift zijn. De vraag is of hij nog ergens eten kan vinden. Na het diner zit hij er nog steeds. Het maakt een sneue indruk. Hopelijk vind hij ergens aan boord iets te eten. We zijn te ver van land om heen te vliegen.

Zondag 9 juli 2023

Zoals altijd zijn wij op dit soort dagen veel eerder wakker dan de tijd die we op de wekker hebben ingesteld. Voordeel is dat we heel rustig de laatste dingen kunnen doen die voor vertrek nodig zijn.

Om kwart over negen komt onze taxi aanrijden. Een busje dat ook voor rolstoelen geschikt is en dus volop ruimte heeft voor onze bagage. In ongeveer een uur rijden we naar de terminal in IJmuiden. Het is er aardig druk met mensen bij de terminal. Veel mensen die juist net van boord komen en voor wie het er helaas weer op zit.

Wij gaan naar de ingang en krijgen te horen dat we onze koffers aan de zijkant van het gebouw kunnen afgeven. Daarna gaan we naar de eerste verdieping van de terminal waar we een volgnummer zullen ontvangen voor het inschepen. Volgens onze gegevens zouden we pas om 13:00 uur bij de terminal verwacht worden, maar als we aangeven dat we Gold Member van de CostaClub zijn, krijgen we een kaartje met een 1 erop en kunnen we direct weer naar beneden waar een hele korte rij staat om in te checken.

Onze laatste cruise met Costa was een jaar geleden en er is in dat jaar heel wat veranderd. Zo kregen we nu onze Costakaart (kamersleutel en tevens pasje voor aan boord) bij het inchecken terwijl die voorheen gewoon in de hut op je bed lag te wachten. De hutten waren dan gewoon open.

Binnen een kwartier zitten we op dek 9 aan een drankje. Dat ging lekker snel. Onze handbagage hebben we in bewaring gegeven op dek 9 en zullen we ophalen als de hut beschikbaar komt.

Ook nieuw is dat je nu via de Costa app een instructie moet volgen aangaande de veiligheid en ontruiming. Na het doorlopen van deze informatie moeten we nog wel met zwemvesten om tussen 14:45 en 15:45 uur naar ons musterstation om daar onze Costakaart te laten scannen. Daarmee is dat punt ook afgehandeld en dat is fijn want in het verleden moesten we altijd ongeveer een half uur voor vertrek wachten op het noodsignaal, dan met zwemvesten om naar betreffende musterstation om daar het hele verhaal aan te horen aangaande de procedures. De laatste jaren in twee talen, maar in 2012 moesten we het hele verhaal aanhoren in Italiaans, Engels, Duits, Frans, Spaans en Nederlands (bij vertrek vanuit Nederland). Dat betekende toen dat je moest haasten om je zwemvest weer terug te brengen voor het schip vertrok. Maar ik ga nu wat erg snel.

Ondertussen hebben we al een lunch genoten bij het buffet, hebben we in de Grand Bar barman Kleent opgezocht, die we op de vorige cruise hebben leren kennen, zijn we naar de Solemio Spa geweest om onze badjassen op te halen en hebben we al wat foto’s gemaakt van diverse ruimtes op het schip. Ook het koppelen van de creditcard aan onze Costakaarten hebben we in orde gemaakt. Alternatief is om contant geld te storten waarmee de rekening aan het einde wordt verrekend. We komen een dame tegen die op zoek is naar de receptie want zij wil een flink bedrag storten en vertrouwt liever niet op de machines waarmee je dat geld zelf kunt storten.

Om 14:00 uur klinkt het bericht dat de hutten klaar zijn voor de nieuwe gasten zoals wij. We gaan naar onze hut en treffen daar de fles prosecco aan vanwege onze Gold status.

Hoewel de dag met mooi weer begon, begint het nu te betrekken en harder te waaien. Dat is volgens verwachting. Hoewel het jammer is dat we niet, zoals eerst gepland, uit Amsterdam vertrekken, is het eigenlijk toch wel leuk om zo vanaf het schip te genieten van de omgeving van de haven van IJmuiden. Aan de ene kant de beruchte Tata Steel fabrieken, maar aan de andere kant een mooi duingebied.

In de loop van de middag komen de koffers aan bij de hut. Hoewel de labels aangeven dat ze priority hebben, is daar waarschijnlijk geen sprake van. Onze laatste koffer komt pas tegen 15:30 uur bij de hut. Nu alles wegbergen in de kasten.

We zitten ondertussen 70 minuten voor vertrek. Het menu voor het diner hebben we al op de app kunnen bekijken en ziet er goed uit. Om 18:00 uur hebben wij ons diner.

Komende nacht gaat de klok aan boord een uur terug dus hebben we een langere nacht. Verschil met IJsland is twee uur dus ook de nacht daarop zal de klok een uur terug gaan. We beginnen met twee zeedagen. Heerlijk om tot rust te komen, een mooi begin van 3 weken op de Costa Favolosa.

Wij staan op het punt om te vertrekken. Morgen gaan we verder met ons verhaal.